The same ... Again ...

ისე რა სხვადასხვა აზრები და ფიქრები აქვთ თავში ადამიანებს და რა სხვადასხვა საფიქრალი და საზრუნავი ...

ვიღაც გოგო, რომელსაც არც კი ვიცნობ ტაილანდურ მასაჟზე მიყვება თუ რა კაია, რომ რელაქსაციისთვის მისწრებაა... აი მე როგორ მკიდია ეხლა ეგ ...

აღარ მინდა ხალხნო ეს ომი და არეულობა ...

აი პროსტა მართლა დავიღალე, 123456789 ადამიანი ყოველდღე რომ მოუწოდებს რუსეთს გაიყვანონ ჯარები და რომ არ გაყავთ ... ჯერ ყველა უნიტაზი ხო არ წაუღიათ და ყველა არ გაუძარცვიათ ?! ყველას ხო აქვს ნერვები ? მაგრამ მე აღარ მაქვს, დავიღალე ...

ტელევიზორში ეს ამბებია, ინტერნეტში ამაზეა ლაპარაკი, სკაიპს ჩავრთავ ყველაფერი მაინც ომის თემამდე დადის, ტელეფონი რეკავს და მაგაზე მელაპარაკებიან, მესიჯი მოდის და ტექსტი ისევ უცვლელია ( უმეტესობა) ... გარეთ გავალ და ვინმეს ვნახავ და ისევ ეს ომი და რუსეთი ჯარები ... მაღაზიაში შევალ იქაც მაგაზე ლაპარაკობენ ...

სად გინდა რო წახვიდე ? ვიზებსაც აღარ იძლევიან : (((

ვერც წიგნს ვიღებ ხელში რო წავიკითხო, გულს ვერ ვუდებ... ვუსმენ გრუზ სიმღერებს და ვარ ასე ...

ჩემი თავი თუ არ დავატრეინინგე ისე არაფერი გამოვა ...

...

ქეთოს, ჩემი და მარის ხელები ...

NO WAR !!!

11.08.2008



ეს რა ყოფაში ვართ... სიცხეს აღარავინ ჩივის.ტელეფონში პირველი კითხვაა : "ხო მშვიდობაა?ხო კარგად ხარ?"... ერთი და იგივე შინაარსის sms-ები აგერ უკვე 7 აგვისტოს მერე. რაც ამ ბოლო ხანებში ტელევიზორისთვის არ მიყურებია ახლა ავინაზღაურე.

არ დამავიწყდება 8 აგვისტოს დილას ზუსტად საათი არ მახსოვს ალბათ 11 იქნებოდა, ქეთოს, მარიკუნას და მე გვეძინა და უცებ მარი შემოვარდა, ომი დაიწყო,ცხინვალს ბომბავენო. გიჟებივით წამოვვარდით და კიბეებზე გადარეულებივით ჩავედით კურიერის საყურებლად. ზარები დედასთან,მამასთან,მეგობრებთან,ნაცნობებთან... გაიწვიეს თითქმის ყველა ჩემი მეგობარი, მერე ნერვიულობა,ბევრი, ძალიან ბევრი. ეს სიტუაცია უკვე რამოდენიმე დღეა გრძელდება ... ვზივართ ტელევიზორთან მე, ქეთი, მარი,მარიკუნა და ლელა და ვუყურებთ. რას ? რას და როგორ დაიბომბა საქართველოს ქალაქები, როგორ იხოცება უდანაშაულო ხალხი ...


რაც ცხოვრებაში არასდროს მითქვამს იმას ვამბობ ახლა... ყოველ აფეთქებაზე გული მისკდება და ტანში მივლის ჟრუანტელი. ყოველ ღამეს გულის კანკალით ვიძინებთ მე და ქეთო, ერთი სული მაქვს, რომ გათენდეს. აი გუშინაც, უფრო სწორედ დილის 5–ს რომ 20 აკლდა ისმის აფეთქების ხმა ...

თი, გაიგე ?
კი. ქეთ, ვაი, რა ვქნათ ...


ყოველ ღამე მესიზმრება, რომ ავტომატგადაკიდებული სადღაც გავრბივარ, ვითომ დაგვარბიეს, ხან სად გავრბივარ, ხან სად ...

რა დააSავა ჩვენმა თაობამ ესეთ დროს რომ ვიზრდებით, ჯერ იყო და 91–91–93 წლები,დღემდე კარგად მახსოვს ის პერიოდი... ხან რა, ხან რა. მერე 7 ნოემბერი, ძლივს რომ გადავიტანეთ და ახლა კიდევ ეს ომი ...ამოვიდა მართლა ყელში. გაშტერებული სახეებით ვზივართ 3 გოგო და აქედან 2 იმაზე ფიქრობს, რომ ქმრები არ გაიწვიონ ომში... ხალისი დავკარგეთ ყველაფრის, სულ დაძაბულები ვართ ...

ახლაც ამოვედი და ვზივარ და ამას ვწერ... 2–ს აკლია 10 წუთი.. ისევ კურიერი... ისევ ერთი და იგივე, როდემდე ? ნუ ნერვიულობო დედაჩემი სულ მაგას მეუბნება რომ მირეკავს, როგორ ვიჯდე ესე, გული შემტკივა ჩვენს ქვეყანაზე, ამ სიდებილეზე, იდიოტობაზე, სრულ მარაზმზე, მეცოდება ეს ბიჭები რაღაც ბოდიში და სირების ამბიციების გამო რომ იხოცებიან. რამდენი ჩემი მეგობარი იყო საფრთხეში ამ ბოლო ხანებში, არასდროს დამავიწყდება დათოს მესიჯი მეორე ერაყში ვარო, იმდენი დაჭრილი და დაღუპულიაო...

ის ადამიანებიც კი, რომლებსაც არასდროს უნერვიულიათ პოლიტიკაზე, ისინიც კი დაშტერებული უყურებენ მიმდინარე მოვლენებს. გული ხო ყველას უდევს ...

გუშინ მარიმ, ქეთომ და მე წითელი ფლომასტერებით ხელის გულებზე დავიწერეთ NO WAR ! და სურათი გადავუღეთ...

დავიღალე...