2020

ადრე თუ ვწერდი კვირაში ერთ პოსტს ახლა ვწერ 3 წელიწადში ერთხელ და მგონი მთლად კარგის მომასწავებელი არ არის ეს. თქვენ რას ფიქრობთ? თუმცა, დღეს უკვე იმდენი რამ არის საფიქრელი, სადარდებელი, იმდენი პრობლემაა რომ თქვენ კი არა მე აღარ მახსოვდა ამ ბლოგის არსებობა. შევუდგეთ მოკლე მიმოხილვას თუ რა ხდება ქვეყანასა ზედა. 2020 წელია, მეგობრებო. 2020! ახალი წელი რომ დგებოდა რაღაც გულში უცნაურმა გრძნობამ გამკრა და ისე ვერ შევხვდი ამ წელს როგორც ჩვეულად ვხვდები ხოლმე ოვაციებით და მილოცვებით და ეტყობა უნდა მიმვხვდარიყავი რომ საოცარი წელი არ იქნებოდა. ნიშანს, რომელსაც ყველა ვეძებთ ხოლმე, აი ის ნიშანი იყო. წელი დაიწყო ჩვეულებრივად. იანვარში სამოგზაუროდ წავედი ჩემს მეგობრებთან ერთად მაიამიში, 4 დღით, გადასარევი დრო ვატარეთ. მერე მოვიდა თებერვალი, მერე მარტის დასაწყისი და იმის მერე ცხოვრება ამერიკის შეერთებულ შტატებში დროებით დაპაუზებულია. მარტის მერე ჩემი ცხოვრება ერთფეროვანი გახდა. ჩემნაირი ადამიანიც კი, რომელიც სულ სადღაც დადის და მოგზაურობს, გაჩერდა. ვკითხულობ წიგნებს, ვეძებ ინსპირციას, ვუყურებ ფილმებს, ვფიქრობ ხშირად რა მომწონს და რა მაბედნიერებს, რა მხდის კარგად და რა მხდის ცუდად. დრო მომეცა რომ ამერიკაში, როცა ამაზე ფიქრის დრო დიდად არასდროს მქონდა, ამაზე ვიფიქრო. მიყვარს ფიქრი. ფიქრში იბადება ჭეშმარიტებაო და ასეა. უფრო მეტად ვსწავლობ ჩემს თავს და მომწონს. მოკლედ მიმოხილვა ასეთია: - ცხოვრება, რომელიც ხანმოკლე მეგონა, უფრო ხანმოკლე მეჩვენა ვიდრე არის. ანუ დრო საოცრად სწრაფად გადის და ვერ ვაჩერებთ. - ადამიანები შეიცვალნენ. ძალიან შეიცვალნენ. ისე რომ ვერც ვცნობ ბევრს. ურთიერთობები გაცივდა, ხალხი გარობოტდა, ჩაიკეტა და დეპრესიაში ჩავარდა. ზოგს ფსიქიკამ უმტყუნა. ყველას ხომ არ შეუძლია თავის ხელში აყვანა?! - ადამიანებმა ნამდვილი სახეები გამოაჩინეს. - ის ადამიანები რომ მეგონა ჩემი ახლო ადამიანები იყვნენ, თურმე არ ყოფილან. უცბად გაუცხოვდნენ. - ადამიანები ყველაზე საშიში ცხოველები არიან დედამიწაზე და უნდა კარგად დავფიქრდეთ ვისთან ვიჭერთ საქმეს. - ცხოვრება მშვენიერი ყოფილა არადა რამდენ რამეზე ვწუწუნებდი. - მომენატრა ჩემს ადამიანებთან შეხვედრა, რესტორანში წასვლა, სეირნობა, ცხოვრებით ტკბობა, ცაში ყურება, მზის ჩასვლის ყურება, ოკეანის ხმები, ფერები. - დავაფასე ეს ზემოთხსენებული მარტივი რაღაცეები, რასაც ვთქვათ ასე არ ვაფასებდი. არადა ადამიანური კომუნიკაცია უმნიშვნელოვანესი ყოფილა ხოლო ბუნებაში ყოფნა კი ფასდაუდებელი. საოცარ დროს გვიწევს ცხოვრება, ჩვენი ბებია-ბაბუები მეორე მსოფლიო ომის დროს ცხოვრობდნენ და ჩვენ პანდემია ვერ გადაგვიტანია. როგორი სუსტები გავხდით ადამიანები. წარმოიდგინეთ, ახლა რომ მე-20 საუკუნე იყოს, არ იყოს სოციალური ქსელები, ინტერნეტი, ტელევიზია, მედია. ძალიან ძლიერები იყვნენ ჩვენი წინაპრები, საოცარი გაჭირვების გარდა რომ ტყვიებზე ეძინათ და ჩვენ სახლში ვერ გავჩერებულვართ რომ როგორმე ეს პანდემია გადავაგოროთ. არ მინდა დეპრესიული პოსტი გამომივიდეს. ბევრი რაღაც კარგიც მოხდა. როგორც ზევით აღვნიშნე, ჩემს თავს ბევრ დროს ვუთმობ, ვკითხულობ წიგნებს, ვუსმენ მუსიკას. ვფიქრობ ხოლმე რამდენი რამე მასწავლა ამერიკულმა ცხოვრებამ. ჩემი აზრით მთავარი რამ რაც აქ ვისწავლე არის თავის გადარჩენა. უფრო გავძლიერდი. უფრო მამაცი გავხდი. უშიშარიც და ცხოვრების აღარ მეშინია. ამასობაში, 35 წლის გავხდი. 35!!! ეს რიცხვი არანაირად არ არის ახლო ჩემთან. ვერ აღვიქვავ. არ ვიცი როგორ და რანაირად გავხდი ამდენის. ყოველთვის მინდოდს 35 წლის აღნიშვნა განსაკუთრებულად მაგრამ ამ წლის გადამკიდე ვერაფერიც ვერ მოვახერხე. ყველაზე მოსაწყენი დაბადების დღე იყო 35 წლის განმავლობაში. ყველაფრის მიუხედავად მე მიყვარს ეს ცხოვრება. ღმერთის მადლობელი ვარ რომ მაქვს თავზე ჭერი, საჭმელი და მამა ჯანმრთელად მყავს. მინდა მალე მორჩეს ეს უბედურება და დავუბრუნდეთ ჩვეულ ცხოვრებას, უფრო მეტი ენერგიით, ძალებით და მიზნებით. მინდა მომეცეს შესაძლებლობა რომ ეს ცხოვრება მეტად დავაფასო. ბლოგსაც აღვადგენ. ჩემი ჩაითა და მუსიკით. ამ პოსტის საუნდრეკები: Cigarettes After Sex "K" Cigarettes After Sex "Apocalypse" Cigarettes After Sex "Sunsetz" თუ არ გსმენით ამ ჯგუფის და სიმღერების შესახებ, მოუსმინეთ. მე ხომ მუსიკაში კარგი გემოვნება მაქვს :)

პარიზი და დღე პირველი

დილის 11-ის წუთები იყო Gare de Lyon-ში რომ ჩამოვედით.

Gare de Lyon არის პარიზის მეტროს ერთ-ერთი სადგური, სადაც არის არა მხოლოდ მეტროს შიდა ხაზები არამედ შედის TGV, idTGV მრავალი სხვა მატარებელი საფრანგეთის სხვა ქალაქებიდან.
ჩვენ ვიმგზავრეთ idTGV-თი და მონპელიედან 3 საათსა და 19 წუთში უკვე პარიზში ვიყავით, ანუ საკმაოდ სწრაფია.
Gare de Lyon დიდი სადგურია და მე ძალიან არ მიყვარს. არის ზუზუნი, ბზუილი, მილიონი ტურისტი, ზოგი ჩემოდნით გადაგივლის თავზე და ზოგი კიდევ ჩემოდნის გარეშეც.

ჩემი აზრით, პარიზის მეტრო ძალიან მოსახერხებელია და სწრაფია. სავსებით შეესაბამება ცხოვრების იმ რიტმს, რაც აქ არის. როდესაც ყველას სადღაც ეჩქარება და გარბის მეტრო მშვენიერი გამოსავალია. რა თქმა უნდა, თუ გეჩქარება შეგიძლია ტაქსშიც ჩაჯდე მაგრამ ეს სიამოვნება 1.80 ევრო ნამდვილად არ ღირს :)

სასტუმროში 40 წუთში მოვედით. ძალიან სასაცილო სანახავი ვიყავი ჩემოდნით და 3 ჩანთით, ერთი სული მქონდა მოვსულიყავი 15 Rue Peletier-ზე მდებარე Hôtel Peletier Haussmann Opéra-ში, დამედო ეს ყველაფერი, გავსულიყავი გარეთ და მეჭამა.
სასტუმრო ძალიან კარგ ადგილას არის და საკმაოდ ნორმალურია.

მას შემდეგ რაც ეს ოცნება ავისრულე და ყველაფერი ოთახში დავალაგე, სასწრაფოდ გამოვიცვალეთ და გავვარდით საჭმელად ჩემს საყვარელ ადგილას და ამ საყვარელ ადგილს ჰქვია Brioche Dorée (http://www.briochedoree.fr/). ვგიჟდები!!! პარიზში სხვანაირად გემრიელი კროასანია, რაღაცნაირი ჰაეროვანი, მსუბუქი... პლიუს ამას უგემრიელესი ყავა და ეს საკმარისია იმისთვის, რომ მიხვდე სადაც ხარ.

Avenue de l'Opéra-დან დაბლა რომ ჩაუყვე, გადაკვეთავ რივოლის ქუჩას და პირდაპირ ლუვრთან აღმოჩნდები. გადავწყვიტე ნანასთვის ლუვრი მეჩვენებინა და ამიტომ ჩავდექით რიგში, რომელიც მიუხედავად თავისი სიგრძისა მალე გავიდა და ჩვენც ამაყად შევედით ამ გენიალურ მუზეუმში. ბევრი დრო რომ არ დაგვეკარგა, ნანას სწრაფად ვანახე ლუვრის ღირსშესანიშნაობები მათ შორის ვენერა მილოსელის ქანდაკება, რომელიც ნამდვილად იდეალური ქალის ფიგურაა; ნიკეს ქანადაკება რომელზეც მე სულ მაჟრიალებს იმდენად გენიალურია; მონა ლიზა- შედევრი, რომლისაც ძალიან მეშინია მაგრამ იმდენად მაგარი ნახატია, რომ ყველა ასე მიშტერებული უყურებს და ცდილობს ამოხსნას თუ რაზე მიგვანიშნებს ესოდენ იდუმალებით მოცული ღიმილი. მონა ლიზას გარშემოც ბევრი დისკუსიააა, ბევრს მოსწონს, ბევრს არა, თუმცა ნახატი აღიარებულია მსოფლიოს ერთ-ერთ შედევრად და ფაქტია, რომ არაჩვეულებრივია. ორიგინალი საერთოდ სხვანაირია, საერთოდ ნახატი ორიგინალში რა თქმა უნდა სხვანაირია მაგრამ მონა ლიზას თავისებული ხიბლი აქვს. ასევე ნაპოლეონის აპარტამენტები, რაც საერთოდ სასწაულია! კიდევ ბევრი რამ, უბრალოდ ყველაფერს ვერ ჩამოვთვლი, წერაც კი მეზარება ისეთი დაღლილი ვარ...

ლუვრიდან პირდაპირ შორს ჩანს ტრიუმფალური არკა, ვისაც სიარული არ ეზარება ფეხით თავისუფლად მივა (ცოტა დაიღლება:)), გზად არის Arc de Triomphe du Carrousel (პატარა ტრიუმფალური არკა, რომელიც ოდნავ სახეშეცვლილი სახით დგას ასევე მონპელიეში), ტუილერის ბაღები (Jardin des Tuileries), კონკორდი (Place de la Concorde) და შანზელიზე(Avenue des Champs-Élysées).

ზაფხული პარიზში ძალიან სხვანაირია და ლამაზია.
შანზელიზეზე სიარული ნამდვილი ბედნიერებაა მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან ბევრი ადამიანია და რომ გაჩერდე ალბათ გადაგივლიან. ამ ცნობილ ავენუზე მდებარეობს ბევრი ცნობილი ბრენდის მაღაზია და ათასი სხვა რამ, რომელი ერთი ჩამოვთვალო...

ბევრი ბოდიალის, სეირნობის, სირბილის, მაღაზიებში შესვლა-გამოსვლის, ყვირილის, წივილის და გაგიჟების შემდეგ, ჩავედით მეტროში და გავეშურეთ სასტუმროსკენ.

ჩემი პარიზი როგორი ლამაზია!
ხვალ ეიფელისკენ ჰერი-ჰერი.

პარიზი
31 ივლისი, 2011

France 2011 and my voyage

მოკლედ მიმოხილვას გავაკეთებ იმის შესახებ თუ სად ვიყავი და რა ვნახე ამ ზაფხულს :)

21ში ღამე გავფრინდი და წავედი ჯერ მარსელში. მარსელი ძალიან ლამაზი ქალაქია, ნუ ისე არ გადავირიე როგორც ვთქვათ რივიერაზე ვგიჟდები, მაგრამ უნდა აღინიშნოს, რომ ლამაზია. მარსელში ვნახე ძველი პორტი, Notre Dame de la Garde, რომელიც მარსელში ყველაზე მაღალ ადგილას დგას და იქიდან იშლება ულამაზესი ხედები მთელ ქალაქზე და ზღვაზე. ასევე ავიღეთ ქალაქის პასს და ტური და უცებ მოგვატარა საყვარელმა კუკუშკამ მთელი მარსელი. საღამომდე დრო გვქონდა, ამიტომ დავიარეთ ქუჩები გემრიელად, რა თქმა უნდა ვეტაკე სტარბაქსს და ისეთ სხვა დაწესებულებებს, რაც ამ ბედკრულ ქვეყანაში არ მოიპოვება :) საღამოს მომაკითხა ჩემმა ნათესავმა და წავედით მონპელიეში. მარსელიდან მონპელიემდე არის 1 საათი და 40 წუთი მანქანით. ისეთი დაღლილი ვიყავი აღარაფრის თავი არ მქონდა (მთელი ღამის უძინარი და მარსელში ნაბოდიალები მთელი დღე), მაგრამ რომ ჩავედით ღამის მონპელიე მაინც დავათვალიერეთ. ძალიან საყვარელი ქალაქია, სტუდენტური და მხიარული და ხალისიანი.

28 ივლისს ჩემს დაბადების დღეზე დილას 7 ზე წავედით სენ ტროპეში.

სენ ტროპემ მოლოდინს გადააჭარბა. ნუ სურათებით ისედაც ვიცოდი რაც იყო დაახლოებით, მაგრამ ძალიან Chic ადგილია. სენ ტროპემდე არის სენ მაქსიმი, რაზეც უბრალოდ შევიშალეთ ჭკუიდან. რამოდემინე ფერის ზღვა, ქვიშა და სასწაული პლიაჟები...
სენ ტროპეში ვნახე ცნობილი ჟანდარმერია, ლუი დე ფიუნესის ფილმებიდან ალბათ ყველამ კარგად იცით. არის უამრავი ბარი, კაფე, რესტორანი, ყველა ცნობილი ბრენდი, შანელის, დიორის სახლები და მოკლედ სრული სიგიჟე. სენ ტროპესაც აქვს ულამაზესი პაწუკა პორტი, რომელიც ამ პერიოდში სავსეა მილიონერების იახტებით :) ქალაქში უამრავი ტურისტი იყო, მანქანების ბრენდებზე და საერთოდ დონეზე აღარ ვსაუბრობ და ვწერ, ისედაც მიხვდებით რა კატეგორიის ხალხი დადის იქ :) სენ ტროპეში არის ასევე უცნობილესი Nikki Beach. ვინც არ იცის რა არის ეს - გამოსავალია: www.google.com :)

სენ ტროპეს მერე წავედით კანში, მე განსაკუთრებით გამიხარდა კანში მეორედ წასვლა, ყველაfერი რომ მქონდა ნანახი და იქ გავიარე და გამოვიარე რაც მენატრებოდა და რაც შარშან ვერ მოვისიყვარულე ისე ძალიან. რა თქმა უნდა, კიდევ ერთხელ წამოვკოტრიალდი და გავიშხლართე წითელ ხალიჩაზე ფესტივალების სასახლის წინ, კიდევ ერთხელ შემოვხტი ჰაერში ბედნიერებისგან, გავიშოტე პლიაჟზე და ლა კრუაზეტი (La Croisette) კიდევ ერთხელ დავლაშქრე.

კანის შემდეგ წავედით ნიცაში და საღამოს ჩემს საყვარელ ადგილას აღვნიშნეთ ჩემი დაბადების დღე. ძალიან სიმბოლური იყო ის, რომ შარშან როდესაც ჩემს დაბადების დღეს ჩავედი ნიცაში საღამოს ზუსტად იმ რესტორანში, იმ ადგილას ვიჯექი სადაც წელს და თითონ ფაქტი, რომ ამ დღეს ისევ ნიცაში ვიყავი- ესეც სიმბოლურია. ალბათ ცოტა ადამიანი თუ ახერხებს ამას და მიხარია, რომ მე ის გავაკეთე რაც მინდოდა :) ნიცაზე ვგიჟდები! ულამაზესია!!! მიხარია, რომ ჩემი ცხოვრების რამოდემინე დღე ამ ქალაქში მაქვს გატარებული და წელს კიდევ ჩავედი. არავინ თქვას ბათუმი ჯობიაო ისაო და ესაო, ასეთ სისულელეეებზე ძალიან მეცინება და სამარცხვინოა უბრალოდ, როდესაც ამ ორი ქალაქის შედარება ხდება. ბათუმი არასდროს გახდება ნიცა და არც აჭარის სანაპირო გადაიქცევა რივიერად. და ვისაც ეს არ სჯერა, სურათებით დავასაბუთებ და ასევე სხვა ბევრი ფაქტითაც :):):)
ნიცაში სასტუმროში გავჩერდით იქვე Collin du Chateau-სთან უკან.
დილას უთენია წამოვხტი და ზღვაში თავით გავექანე, ხმელთაშუა ზღვა მაგარია რა, როგორი სუფთააა, როგორი წმინდა... გაურკვეველი წარმონაქმნები რომ არ დაცურავენ... :))
პლიაჟის მერე ავედით Hotel Le Meridien Nice-ში (http://www.lemeridiennice.com/), ტერასაზე, საიდანაც არის ალბათ ერთ-ერთი საუკეთესო ხედი ნიცაზე :) ტერასა მდებარეობს ამ 5 ვარსკვლავიანი სასტუმროს მე-10 სართულზე და ფანტასტიურია!!!

ნიცის მერე შემდეგი გაჩერება იყო მონაკო. რა თქმა უნდა, მონაკო!
ნუ მონაკო რომ უმდიდრესი სახელმწიფოა ესეც იცით ალბათ!!! :)
მიხარია, რომ მონაკოში მეორედ ვიყავი და ოკეანოგრაფიიის მუზეუმი, რომელიც შარშან ვერ ვნახე, წელს მოვინახულე და სრული დაშოკილი გამოვედი იქიდან!!! თუ მონაკოში წახვალთ აუცილებლად ნახეთ უდიდესი აკვარიუმი და მთელი მუზეუმი უნიკალურია! მუზეუმი მდებარეობს პრინცის სასახლესთან ახლოს და გადაჰყურებს ზღვას. ეს საიტია და დაათვალიერეთ http://www.oceano.mc/
მუზეუმის შესასვლელში იყო ის, რაც პრინც ალბერტს და პრინცესას ეცვა ქორწილში: Giorgio Armani-ის უსერიოზულესი კაბა, ლამის თვალები რომ გადმომივარდა ისეთი და დიადემა რაც პრინცესას ედგა თავზე. ასევე ის მანქანა, რაშიც იჯდნენ და უამრავი ფოტო, რომელიც ასახავდა ქორწილის და მიღებებს.

მონაკოს მერე წავედით ანტიბში და ჟუან ლე პანში (Antibes/Juan Les Pins), ვნახე მარი და მივუტანე სანატრელი აჯიკა :))))

ბოლოს ისევ მონპელიე..

31ში დილას მატარებლით წავედით ჩემს ქალაქში!!!
Paris-La plus belle ville du monde :)

პარიზით ძალიან ვისიამოვნე, ვიბოდიალე ძალიან ბევრი. ზაფხულის პარიზი მაინც სულ სხვააა!
მუზეუმებიდან მარტო ლუვრში შევედი თავიდან, რაღაცეების ნახმა მინდოდა რაც ადრე ვერ ვნახე და წელს ავინაზღაურე.
ისე გემრიელად მეძინა Jardin des Tuilleries-ში, რომ მასე გემრიელად ლოგინშიც არ მძინავს ხოლმე. ფეხით გავთელე შანზელიზე, ლამის ყოველ დღე იქ მივდიოდი და ვიჯექი და უბრალოდ ვაკვირდებოდი ხალხს, როგორი სხვანაირები არიან, როგორი სტილი აქვთ...
კიდევ ერთხელ ავედი ეიფელზე და სულ ბოლოდან დავიყვირე, რომ მე მიყვარს ეს ქალაქი და ეს ქვეყანა!!!
ულამაზესია პარიზი, არასდროს მომწყინდება იქ ჩასვლა და სეირნობა.
ვიყავი Shakespeare and Company-ში. ვერ წარმომიდგენია პარიზში ჩავიდე და იქ არ მივიდე და არ ვიყიდო წიგნები. ჩემი საყვარელი წიგნის მაღაზიაა, რომელსაც წიგნების გარდა დიდი ისტორია აქვს და ეს ყველაფერი რომ ვიცი მაგიტომაც მიყვარს.
კიდევ ერთხელ ვნახე ნოტრდამი, ვიყავი მონმარტრზე, ლუქსემბურგის ბაღებში, ინვალიდების სასახლესთან, ჩემს უსაყვარლეს ალექსანდრე მე-3ის ხიდზე, ორსეს სანაპიროზე, რივოლის ქუჩაზე, St.Honore-ზე, კონკორდთან, ლე მარეზე, სენ ჟერმენზე. გავუღიმე სორბონას და იქ სწავლა ალბათ აუხდენელ ოცნებად დამრჩება... ბევრი ვიარე სენ მიშელის მოედანზე და სულ ჰემინგუეი მახსენდებოდა თავის Moveable Feast-ით და უკვდავი ფრაზებით...
გალერი ლაფაიეტი და ყველა ცნობილი ბრენდი ისევ ერთად- ჩემი გულის გასახეთქაად :)
ბევრი სტარბაქსი, subway, კრეპი და კრუასანი. ბევრი ღვინო და ყველი, ბევრი აი ძააააააააააააააალიან ბევრი ბედნიერი წამი, წუთი, საათი, დღე და კვირა.
პარიზი ეს ის ქალაქია სადაც ცხოვრება მიხარია განსაკუთრებულად იმიტომ, რომ ყველაფერი ის არის თავმოყრილი რაზეც მთელი ცხოვრება ვგიჟდებოდი, ვაფასებდი, მომწონდა და მიყვარდა. ესაა ქალაქი, რომელსაც აქვს უნიკალური კულტურა და მიუხედავად იმისა, რომ ზოგიერთის აზრით ეიფელის კოშკი ჯართია, მე სულაც არ ვთვლი რომ ეს ჯართია, ესაა მონუმენტი, რომელიც ძალიან უხდება პარიზს და მისი ხიბლია და კიდევ ერთხელ დავწერ დიდი ერნესტ ჰემინგუეის უკვდავ სიტყვებს, რომელიც ჩემს ცხოვრებას მარად მიჰყვება:

If you are lucky enough to have lived in Paris as a young man, then wherever you go for the rest of your life it stays with you, for Paris is a moveable feast.

Uh la la

Started counting the days...

:)

First Destination: Marseille

Summer Planning

I have already started planning my summer trip.
Gonna visit two countries: France, of course, and Germany :

France: Montpellier, Marseille, Nice, Cannes...
Germany: Köln

Last summer, when I was in Nice, before I went to the airport, I went down the beach and throw coins in the sea :)))) hoping to visit that magnificent place the next year- I hope this wish will come true and I will go there for the second time this year.

...

Let's see :)

...

დღეს ბავშვობა გამახსენდა: შუქი არ იყო და სანთლის შუქზე ვკითხულობდი.
წვიმს და აგრილდა
ზაფხული მთავრდება...
გუშინ მათეს ნათლია გავხდი :)
ვჭამ ნესვს
ვუსმენ მუსიკას
...

წინაა 3 დღიანი დასვენება და ბევრი სათარგმნები

French Riviera is truly unforgettable!

ჩამოვედი საქართველოში და ჩამოსვლისთანავე დავწერე ეს პატარა რამ და დავდებ აქ.

***
დღეს ჩამოვედი და მინდა ცოტა დავწერო ჩემი 8 დღიანი ვოიაჟის შესახებ.
მივხვდი, რომ ამ ქვეყანაზე არსებობს კარგი ადგილები, ლამაზი ადგილები და ულამაზესი ადგილები და French Riviera ამ უკანასკნელს განეკუთვნება.
მივხვდი, რომ უბანძეს ქვეყანაში ვცხოვრობთ... ამას ადრეც მივხვდი, მაგრამ ახლა უფრო შევიგრძენი.
მივხვდი, რომ ხალხი ბედნიერად და უდარდელად ცხოვრობს და არა ”არსებობს”...
მივხვდი, რომ არსებობს ქვეყანა მსოფლიოში, სადაც ჩემი სახლი მგონია და ეს საფრანგეთია.
მივხვდი, რომ ქვეყანაზე ბევრი ლამაზი ბიჭი და გოგოა.
მივხვდი, რომ მალე უნდა გავასწრო ამ ქვეყნიდან.
მიხარია, რომ ვიყავი და ვნახე რივიერა, შევიგრძენი ხმელთაშუაზღვის ნიავი, ვიყავი ჩემი აზრით, ერთ-ერთ ულამაზეს ადგილას მსოფლიოში, გავიარე წითელ ხალიჩაზე, ვითამაშე კაზინო მონტე კარლოში პოკერი, ვნახე პრინცის სასახლე, ფეხით გავთელე მთელი ნიცა, ვნახე სად კეთდება შანელის მთელი პარფუმერია, გავეცანი სუნამოს დამზადების ტექნოლოგიას, ვიარე პატარა და ვიწრო ქუჩებში, ვნახე ის ფერადი სახლები, რაზეც ამდენი ხანი ვოცნებობდი, ვჭამე ბევრი ბაგეტი, დავლიე ბევრი ყავა, ვიყიდე ბევრი რამე და მივხვდი, რომ ოცნებები სრულდება... ადრე თუ გვიან სრულდება და მთავარია სურვილი, დიიიიიდი სურვილი და ყველაფერი კარგად იქნება...
და მიხარია, რომ გავიცანი ჩემი ნათესავები, რომლებიც ასეთი კარგები არიან.
მიხარია, რომ ეს ყველაფერი ჩემი თვალით ვნახე და შევიგრძენი.
მიხარია, რომ გავიცანი ისეთი მაგარი ბიჭი, რომლზეც აქ აღარ დავაკონკრეტებ და რომელიც არა და არ ჩანს ( მარა გამოჩნდება) :)))
ცხოვრება მშვენიერია, მართლაც რომ... ცუდთან ერთად არსებობს კარგი მომენტები, რაც აუცილებლად გვამახსოვრდება.
ბედნიერი ვარ, აი ეხლა მართლა ბედნიერი ვარ და მინდა იქ, სადაც ყველა ბედნიერია, გახარებულია და სხვა ფერებია და სხვა ცხოვრებაააა იმიტომ,რომ საფრანგეთი ჩემი ქვეყანაა და მთელი გულით მიყვარს ქვაც, კენჭიც, ნაგავიც, მიწაც, ბალახიც და მთლიანად ერი.
და ვიცი, რომ მე იქ აუცილებლად დავბრუნდები!
France, J'aime <3


აი ასე :)
მენატრება იქაურობა, ძალიან და ძალიან...

ფრანგული პოსტი

ვალაგებ ჩემოდანს.
დავწერე სია, რომ არაფერი დამრჩეს და მაგის მიხედვით ვალაგებ.
ჯერ არ მჯერა რომ ნიცას, კანს, მონაკოს, ეზეს, გრასს და ა.შ. ვნახავ :)

ხვალ ღამე ჰერი-ჰერი...

ჩემს დაბადების დღეს ნიცაში ვიქნები უკვე :)

France, I am coming :)

I am back, as I promised :)

Voila, c'est Nice :)

Weekend in Betania

2 დღე ბეთანიაში... სუფთა ჰაერი, ტყე,მწვანე ბალახი, ხეები, კარგი ხალხი და დასვენება.
ძილითაც რომ ტკბილად დავიძინე.
ძალიან საჭიროა ასეთი შაბათ-კვირები... ძალიან.
ამ თბილისს რო მოწყდები და გარიყულად გრძნობ თავს...
That's soooooooooooooooo good :)

...

ძალიან მცხელა, ძალიააააააააააან...
არც ნაყინი მშველის, არც ცივი წყალი, არც ცივი წვენი, არც დუში.
არც ჭამა მინდა.
17 დღეში ნიცაში ჰერი-ჰერი :)
დროზე გავიდეს ეს 17 დღე.
აღარ მინდა აქ.

...

სიმწვანეს, სიმშვიდეს და ჰამაკში წოლას რა ჯობია...
ხანდახან როგორი საჭიროა...
ჰამაკში რომ ხარ და თბილად რო ხარ და სუფთა ჰაერს სუნთქავ, უსმენ relaxing მუსიკას და ჩუმად ხარ... როგორ მიყვარს ესეთი სიტუაციები :)

ბეთანია

ზაფხული...

მიყვარს ზაფხული იმიტომ,რომ ცხელ-ცხელ ივლისში ვარ დაბადებული, ჰეჰ :))
წელს ზაფხულმა არ გაამართლა, ამინდებს ვგულისხმობ, თორემ ისე კარგი იყო :)
ესე იგი ბეთანია...
წვიმები, ტბილი ტანსაცმელი, თბილი კი არა, ძალიან თბილი...
გაყინული ხელები, ძლივს რომ ითბობ
ცხელი ჩაი
შალის ადიალები, ცხვირზეც რომ გაფარია, თავზეც და სულ საბნის ქვეშ რომ ხარ
11 აგვისტოს მანქანაში ჩართული ფეჩი, 11 აგვისტოს!!! ვიცინოდით,მაგრამ რომ დაუფიქრდე სულაც არ არის სასაცილო...
მაგრამ ამის მიუხედავად სუფთა ჰაერი, აი წმინდა და რომ სუნთქავ და რომ გიხარია ისეთი...
სიმწვანე, რაც ასე ძალიან მაკლდა და მინდოდა გარშემო რომ ყოფილიყო :)
ბეეეევრი ბალახი და ტყე
ცვრიანი ბალახი <3
Cibelle "Green Grass" მახსენდებოდა და ვუსმენდი.
მთები და ცისფერი ცა,ღუბლებითურთ, მაგრამ მაინც ლამაზი
შეგრძნება-თბილად რომ გაცვია და მზე რომ გათბობს <3
ნისლი... ნისლი ფიქრია მთებისა იმათ კაცობის გვირგვინიო ...

საყვარელი მეგობრები
კარგი მუსიკა და წიგნი...
ბევრი, ბეეეეეევრი ძილი
ტკბილად ძილი :)
ბევრი სიცილი, განსაკუთრებით ღამე, ჩემი და ქეთოს ერთმანეთის გვერდით დაძინება არ შეიძლება, სულ სიცილით ვკვდებით ხოლმე და ათას სისულელეზე ვღადაობთ :)))
მარიკუნა (ქეთოს შვილი) რომ გვაწყნარებს ხოლმე კარგით რა გჭირთო, ეგაა ყველაზე მაგარი :)))))
ეზოში სირბილი და ყოვლად გიჟური სურათების გადაღება, არანაირ სტანდარტებში რომ არ ჯდება :))) ...
და დასვენება, რაც მართლა მაგრად მაკლდა ...
და ახლა ისევ თბილისი...
და ბლა ბლა ბლა
...

მე მიყვარს ზაფხულიიიიიიიიიიი

3 უმაგრესი დღე
სიმწვანეში, ხეებში, ბუნებში, წყალთან, ბალახთან, ჰამაკთან, მუსიკასთან და გართობასთან ერთად.
3 დღე ბავშვობაში, ძველი დროის გახსენებაში, ასოციაციებში, მოკითხვებში, ჭამაში და სმაში.
ასევე იყო გემრიელი,ნაკვერჩხალზე შემწვარი სიმინდები, უგემრიელესი მაწონი, მმმმ აი უგემრიელესიიი... და კიდევ სიცილი, კისკისი, ლუდი და არაყი (ლუდი მე არ მიყვარს, სხვები სვამდნენ) და ბევრი კარგი რამ.
აი ისეთი რამეები, საჭირო რომ არის. რომელთა გარეშეც არ შეიძლება არსებობა.
მადლობას ვუხდი ჩემს გრძელ ფეხებს, რომ არა ისინი, მე ვერ გადახატებოდი დიდ წუმპეებს და ტყლაპოებს :))) და პირველად გამომადგა ასე კარგად ჩემი ფეხები :)))))

ხვალ ბეთანიაში მივდივარ

:)

OFF

3 დღით გავდივარ ქალაქიდან და I will be back :)

So, have a nice time ppl :)

ქრონიკასავით

ვარ 24 წლის და 1 დღის :)
23-ს შეჩვეული ვიყავი და ახლა 24 ცოტა მეხამუშება... ალბათ მგასაც შევეჩვევი.

წელს პირველად ვიყავი თბილისში ჩემს დაბადების დღეს. ძირითადად სულ ქალაქგარეთ ვარ ხოლმე გასული. მიუხედავად იმისა, რომ საშინელი ამინდი იყო, ყოვლად საშინელი (ქარი,წვიმა,სეტყვაც,ქარბუქი და რა აღარ) მაინც მოვიდნენ ჩემი მეგობრები და დედაჩემის გაკეთებულ ტორტთან და მარტინთან ერთად აღვნიშნეთ ესოდენ მნიშვნელოვანი დღე ჩემს ცხოვრებაში. ვიცინეთ, ვიჭორავეთ,რამოდემინე ფოტო გადავიღეთ და დავიშალეთ.

სამწუხაროდ, კიდევ ვინც მინდოდა, რომ მოსულიყო ისინი საქართველოში არ არიან...

მთელი დღის განმავლობაში იმდენმა ადამიანმა მომილოცა, რომ არც ვიცოდი ამდენს თუ ვიცნობდი საერთოდ... და ძალიან გამიხარდა, ერთი ეგ მიყვარს დაბადების დღეს ამდენ კარგ რამეებს რომ გისურვებენ. მიუხედავად იმისა, რომ მათი ნახევარი ან ახდება ან არა, ის ფაქტიც კარგია რომ ვიღაც ამდენ კარგ რამეს გისურვებს :)

ახლა გამახსენდა, რომ ეკას Goodbye Party-ზე არ დამიწერია არაფერი.
კოჯორში გაიმართლა ეკას Goodbye Party, შაბათს ანუ 25 ივლისს.
შევიყარეთ ყველანი ერთად კოჯორში, ადგილას, სადაც მეც და ბევრს სხვასაც კარგი მოგონებები გვაქვს... იყო დრო, რომ მე, თეა და ეკა ერთად ვისვენებდით და იმ დღესაც ამ ძველ დროს ვიხსენებდით. კარგი საღამო იყო, ცოტა სევდანარევი.
ყველანი ერთად :)
გამოვემშვიდობეთ ეკას და ახლა უკვე ლაიდენშია და ზის და დიპლომს წერს :)
ჩვენ კიდევ აგერ ფოტოები დაგვრჩა და ეს დღეებია სულ ვათვალიერებ რეგულარულად...

ეკ, რა კარგი იყო აქ რომ იყავი ...

კარგი კი არა ძალიან კარგი...

:)

დღაბადღუბიიიიიიიიი :)

დილის პოსტი :)

რაღაც მშვიდი დღეა დღეს, მშვიდი და წყნარი.
დღეს სახლში ვარ
ვუსმენ წყნარ მუსიკას
Buddha Bar - Chill out in Paris

:)

It's tooooooooo hot

მცხელა.
ვარ სახლში.
ვჭამ ხილს.
ვსვამ წყალს და წვენს.
მაგრამ მაინც მცხელა.

My best friend is back :)

აი ყვეეეეეეელაზე დაუვიწყარი დღე იყო დღეს (13 ივლისი)
ბუშტები
პლაკატები
ღიმილები
მანქანაში ბენზინის გათავება და უცებ ჩასხმა
100...110...120... სიჩქარეზეა ლაპარაკი

მანქანაში თათია და მე... თმაგაჩეჩილები
წებოიანი ხელები
ქოლგები, რომლებსაც ვაი-ვაგლახით ვაწებებდი პლაკატზე
ჩანთა, რომელიც თათიას სახლში დარჩა
გზის არევა და სხვაგან გადახვევა
ადრე ჩამოფრენილი თვითმფრინავი
მერე მანქანაში "Heaven must be missing an angel"-ის ჩართვა
ეკას სადარბაზოსთან მისვლა და ბოლო ხმაზე ყვირილი
მანქანის პიპინი ...
და ბედნიერების შეგრძნება, რაც ასეთი მაგარი გრძნობააა!


ძალიან მაგარი იყო!!!