...

ქეთოს, ჩემი და მარის ხელები ...

NO WAR !!!

11.08.2008



ეს რა ყოფაში ვართ... სიცხეს აღარავინ ჩივის.ტელეფონში პირველი კითხვაა : "ხო მშვიდობაა?ხო კარგად ხარ?"... ერთი და იგივე შინაარსის sms-ები აგერ უკვე 7 აგვისტოს მერე. რაც ამ ბოლო ხანებში ტელევიზორისთვის არ მიყურებია ახლა ავინაზღაურე.

არ დამავიწყდება 8 აგვისტოს დილას ზუსტად საათი არ მახსოვს ალბათ 11 იქნებოდა, ქეთოს, მარიკუნას და მე გვეძინა და უცებ მარი შემოვარდა, ომი დაიწყო,ცხინვალს ბომბავენო. გიჟებივით წამოვვარდით და კიბეებზე გადარეულებივით ჩავედით კურიერის საყურებლად. ზარები დედასთან,მამასთან,მეგობრებთან,ნაცნობებთან... გაიწვიეს თითქმის ყველა ჩემი მეგობარი, მერე ნერვიულობა,ბევრი, ძალიან ბევრი. ეს სიტუაცია უკვე რამოდენიმე დღეა გრძელდება ... ვზივართ ტელევიზორთან მე, ქეთი, მარი,მარიკუნა და ლელა და ვუყურებთ. რას ? რას და როგორ დაიბომბა საქართველოს ქალაქები, როგორ იხოცება უდანაშაულო ხალხი ...


რაც ცხოვრებაში არასდროს მითქვამს იმას ვამბობ ახლა... ყოველ აფეთქებაზე გული მისკდება და ტანში მივლის ჟრუანტელი. ყოველ ღამეს გულის კანკალით ვიძინებთ მე და ქეთო, ერთი სული მაქვს, რომ გათენდეს. აი გუშინაც, უფრო სწორედ დილის 5–ს რომ 20 აკლდა ისმის აფეთქების ხმა ...

თი, გაიგე ?
კი. ქეთ, ვაი, რა ვქნათ ...


ყოველ ღამე მესიზმრება, რომ ავტომატგადაკიდებული სადღაც გავრბივარ, ვითომ დაგვარბიეს, ხან სად გავრბივარ, ხან სად ...

რა დააSავა ჩვენმა თაობამ ესეთ დროს რომ ვიზრდებით, ჯერ იყო და 91–91–93 წლები,დღემდე კარგად მახსოვს ის პერიოდი... ხან რა, ხან რა. მერე 7 ნოემბერი, ძლივს რომ გადავიტანეთ და ახლა კიდევ ეს ომი ...ამოვიდა მართლა ყელში. გაშტერებული სახეებით ვზივართ 3 გოგო და აქედან 2 იმაზე ფიქრობს, რომ ქმრები არ გაიწვიონ ომში... ხალისი დავკარგეთ ყველაფრის, სულ დაძაბულები ვართ ...

ახლაც ამოვედი და ვზივარ და ამას ვწერ... 2–ს აკლია 10 წუთი.. ისევ კურიერი... ისევ ერთი და იგივე, როდემდე ? ნუ ნერვიულობო დედაჩემი სულ მაგას მეუბნება რომ მირეკავს, როგორ ვიჯდე ესე, გული შემტკივა ჩვენს ქვეყანაზე, ამ სიდებილეზე, იდიოტობაზე, სრულ მარაზმზე, მეცოდება ეს ბიჭები რაღაც ბოდიში და სირების ამბიციების გამო რომ იხოცებიან. რამდენი ჩემი მეგობარი იყო საფრთხეში ამ ბოლო ხანებში, არასდროს დამავიწყდება დათოს მესიჯი მეორე ერაყში ვარო, იმდენი დაჭრილი და დაღუპულიაო...

ის ადამიანებიც კი, რომლებსაც არასდროს უნერვიულიათ პოლიტიკაზე, ისინიც კი დაშტერებული უყურებენ მიმდინარე მოვლენებს. გული ხო ყველას უდევს ...

გუშინ მარიმ, ქეთომ და მე წითელი ფლომასტერებით ხელის გულებზე დავიწერეთ NO WAR ! და სურათი გადავუღეთ...

დავიღალე...

...

გემშვიდობები ჩემო ბლოგო :)

მალე დაგიბრუნდები

: )

Ich werde kommen !

...

I know that I know nothing

ასეთ მდგომარეობაში ვარ მე ახლა : ))))

კლასის Party

17 ივლისი ...
20.00 (წესით)
შეხვედრის ადგილი : რესტორანი "კოლხეთი" (მაგრამ ადგილები არ აღმოჩნდა)

თავიდან დავიწყებ :
იდეა გაჩნდა odnoklassniki არის ასეთი საიტი და იქ :) მე და გულომ ( ანუ გიორგი გულისაშვილმა) ერთმანეთი რომ ვიპოვეთ ეგრევე ვიქეიფოთო ვთქვით და დავიწყეთ ზრუნვა ამაზე. მერე ვიპოვე რამუშკა, სოფო, კობა( ანუ თამუნა კობაური) და კიდევ ბევრი ჩემი ძველი კლასელი.

მოკლედ ასეა თუ ისე, გუშინ შევხვდით ერთმანეთს 6 წლის მერე :)

2002 წელს 18 ივნისს რომ ვნახე ბოლოს, იმის მერე ბევრი არ მყავდა ნანახი . . .
ისე გამიხარდა,ისე, რომ ვერც კი გამოვხატავ. ადამიანები, რომლებთანაც ერთად 8 წელი გავატარე, ზოგთან ერთ მერხზე ვიჯექი, ზოგი ჩემს წინ იჯდა, ზოგი თმებს მაწიწკნიდა.

ყველას shifting of time დაემართა გუშინ, ვიხსენებდით ჩვენს მასწავლებლებს, განსაკუთრებით გედენიძეს, ქართულის მასწავლებელს, რომელიც 1–იანებს უწერდა ხოლმე ვინც არაფერი იცოდა და რამდენი ჩატოვა მასე :))) იზო კეტებით– ყველას ესე გვახსოვს.

ამდენი ხანია არ მყავდა ნანახი ეს ხალხი ... მაგრამ მაინც სხვანაირი დამოკიდებულება მაქვს მათთან, ბავშვობა ერთად გავატარეთ, შეიძლება ითქვას, ნახევარი დღე 6 გაკვეთილი სკოლაში ვიჯექით და ამდენი წელი გავიდა და მაინც ის ბავშვები არიან გულში და სულში ღრმად, ბევრი შეიცვალა,მაგრამ დამოკიდებულებები არ შეცვლილა ერთმანეთთან, გარეგნულადაც გაზრდილები არიან, ზოგი გასუქებული,ზოგი გამხდარი, სოფო ისევ 10 კილოს მომატებაზე ოცნებობს და ასე.

ვაა, როგორ ხარ?
რას შვები ე შენ?
ვეღარც გიცნობდი ...
რას შვები სად მუშაობ ?
მორჩით სწავლას?
აუ ამას დაუფასდა რა...
ის სადააა რას შვება, ეს სადააა, ნახულობთ ვაბშე ხალხი ერთმანეთს ?

აღმოჩნდა, რომ უმეტესობა ქუჩაში ვნახულობთ ერთმანეთს, დოლიძეზე . . .


გასახსენებელს რა დალევს, 61–ე სკოლის წინ რომ მიშას ბუტკა იყო ისიც კი გავიხსენეთ, გვეგონა, რომ მანდ ყველაფერი იყიდებოდა : ))) მაინც რა სხვანაირი ბავშვები ვიყავით ეხლაღა ვუკვირდები და ვამუღამებ...

სექტემბერში უფრო დიდ ქეიფს ვაპირებთ, 36 ბავშვი ვიყავით კლასში და როგორც ბანკეტზე ვიყავით, იმავე შემადგენლობით კარგი იქნებოდა შევკრებილიყავით : )

ძალიან მიყვარს ყველა, მთელი კლასი, გულით და სულით !

cos they are part of my childhood ...

ყველა მაგრად გიცნობს, თავიდან ფეხებამდე.
აი მაგალითად რამუშკა, უსაყვარლესი ბიჭი, რომელიც ბაგაჟნიკში გადავსვი გუშინ : ))))
და გულო რომ მოუჯდა გვერდით და ვედროზე უკრავდნენ : ))))


მაინც რა მალე გავიდა ეს 6 წელი : (

მოვედი და გათიშულმა დავიძინე, with smile on my face : )

unknown ...

qartuli shriftic ki camishales ...

compi momikles, damikles, gaatyavess,shechames .....

arada.. chemi comp... ise miyvarda, ai chemi iyo,yvelaferi dalagebuli da daxarisxebuli mqonda,vicodi sad ra ido, yvelaferi ise iyo rogorc me mindoda da ara rogorc baton sashas undoda : ((((

ese mgonia vinme sxva adamianis comptan vzivar...

es ra sashinelebaaa ...

...

მინდა, რომ დილას რომ ავდგები და ფანჯარას გავაღებ აი ესეთი ხედი დავინახო . . .

:)

...

Как хорошо, что можно кому-то написать письмо. Это действительно здорово, когда можешь вот так сесть за стол, взять карандаш и написать,когда хочешь передать свои мысли кому-то.

ეს ჩემი სიტყვები არააა.

ეს ჰარუკი მურაკამია, ჩემი ბოლო დროინდელი გატაცება :)))

...

ერთხელაც იქნება და ბუხ–ს დავიძახებ და ვშიშობ ზოგიერთი მოყვება . . .

არ მინდა მაგრამ იძულებულს მხდიან . . .

...

კიდევ ერთი . . . : )

6/07/2008

ესე იგი შედგა ექსკურსია

6 ივლისი, გასვლის ადგილი ვაჟას დასაწყისი (მძღოლიც ვაჟა იყო და სასიამოვნო დამთხვევა აღმოჩნდა), 10 საათი.

შეიკრიბა ლილის ნახირი, კიდევ კაი რომ მე მაგ ნახირში არ შევდიოდი : ))) ლილის ნახირი რატომ და უნივერსიტეტში "ა" ჯგუფს კურატორი ლილი გოქსაძე იყო და შესაბამისად მხიარულ ვარიანტში ლილის ნახირი ეწოდებათ მთელ ჯგუფს .

დავიძარით და წავედით ... გზა შიო მღვიმისკენ. ადრე კი ვარ ნამყოფი მანდ ექსკურსიაზე, ალბათ მე–7 კლასში მაგრამ აღარაფერი მახსოვდა. კიდევ კარგი რომ კარგი ამინდი იყო.

ისეთი გზა იყო,რომ ვინმე ფეხმძიმე რომ მჯდარიყო მარშუტკაში იქვე იმშობიარებდა, და ესე ჯახჯახით მივაღწიეთ დანიშნულების პუნქტს.

ამასობაში ყველას მოშივდა და გადავწყვიტეთ, რომ მცხეთაში სადმე კარგი ადგილი გვენახა მდინარის პირას ჩრდილში, მაგრამ სანამ მასეთი ადგილი ვიპოვნეთ, მანამდე ლამის დაღამდა : ))) "საოცარ" ადგილებს გვთავაზობდა რა ჩვენი მძღოლი.

ბოლო ბოლო დავჯექით, გამოვალაგეთ/ გადმოვალაგეთ საკვები/სასმელი და უცებ ყველა გაჩუმდა, ვიჯექით ესე მშვიდად ( ბოლომდე მაინც ვერა!), მოვრჩით რა სმა–ჭამას ნიკას გაგრილება მოუნდა და იდეაში აიწია ჯინსები არ დამისველდესო მაგრამ მაინც ტრუსიკის ჩათვლით დასველდა : )) ეგ ბედი ეწია მაიკოს, ნანას და ლუკას : )))

მერე ... მერე წავედით ჯვარზე :) გავწექით ბალახზე და ვბაასობდით გემრიელად, აი რომ წევხარ და ცას რომ უყურებ, ცისფერს, წკრიალას, უღრუბლოს, რომ გკიდია კალია დაგახტება თუ დინოზავრი (არადა კალიების მეშინია), როგორი კარგი იყო, აი ძალიან კარგი ...

დავგეგმეთ შემდეგი გასვლითი რეისიც.

ამ დღის შედეგად დაგვრჩა : ბევრი, ბეეეეეეეეეეეეეეეევრი ფოტო, კარგი მოგონებები ,კიდევ ერთხელ განმტკიცდა ჩვენი მეგობრობა, ვნახეთ კიდევ რამოდენიმე ლამაზი ადგილი და კიდევ ერთხელ მივუჭახუნეთ ერთმანეთს ჭიქები და ვთქვით : ეს ერთი და სხვა მრავალი :

ესეც მე, ჯვარზე : )

Those days are gone ...

მოვრჩი, მოვრჩიიი : )

არ მჯერა, რომ მეტი გამოცდა აღარ მექნება, რომ შემიძლია ეხლა მშვიდად დავისვენო ...

ხვალ ექსკურსიაზე მივდივარ ჩემს მეგობრებთან ერთად : შიომღვიმე, ჯვარი, მცხეთა

მთავარია ერთად კარგა გავატაროთ დრო, თორემ ადგილს ძალიან დიდი მნიშვნელობა არ აქვს, არა, აქვს მაგრამ ნუ ძაააააალიან დიდი არა. "ა" ჯგუფი თითქმის სრული შემადგენლობით იქნება, ძველ დროს მახსენდება სულ– აი თუნდაც იმ დღეს, 2 დღის წინ, კანაპეში შევიკრიბეთ ყველა და სტუდენტობის ეპიზოდები გამახსენდა : ნინო სულ რომ ბუზღუნებს,სულ რომ უკმაყოფილოა,მაიკო კიდევ სულ ნინოს რომ "ეჩხუბება", ბაღის მერე ვერ მოგიშორეო,სულ თან დამყვებიო ... სულ სიცილი და ხითხითი, აი ისევ ისეთები რომ არიან როგორიც ადრე იყვნენ , სტუდენტობისას ...

მივხვდი, რომ ძველ ჯგუფელებთან და კურსელებთან სულ სხვანაირი ურთიერთობა მაქვს და სულ სხვანაირი ვარ მაგათთან, უშუალო, აი ისეთი, როგორიც ვარ და ამ მაგისტრატურის ჯგუფის ამბავში ხანდახან მაინც გიწევს, რომ დაძაბული იყო ... აი ცოტა ისე რა, რაღაცნაირად. თუმცა, მანდაც არიან კარგი ადამიანები.

ახლა ვფიქრობ თუ რა მომცა ამ წელიწადნახევარმა : უპირველესად ის, რომ ადამიანების ურთიერთობებზე გავიგე უფრო მეტი რამ ვიდრე ვიცოდი, უფრო ადვილად ვცნობ ადამიანებს, უფრო ადვილად ვხვდები ვინ როგორია, ფსიქოლოგია უმეტესად ადამიანებთან ურთიერთობაში გეხმარება ადამიანს და ამაში უკვე ბევრჯერ დავრწმუნდი. მართლა ძალიან საინტერესოა ... მიუხედავად იმისა, რომ კიდევ ძალიან ბევრი მაქვს სასწავლი,მაინც კმაყოფილი ვარ ... ამ დროის მანძილზე იმდენი ჯურის ადამიანს შევხვდი, რომ მივხვდი, რომ ეს ცხოვრება ერთი დიდი ქლიავობაა და მასში ბევრი და სხვადასხვა ჯიშის ქლიავები ცხოვრობენ, ზოგი დამპალია და ჭირიანი, ზოგი საღი და გემრიელი, ზოგიც წვნიანი და ზოგიც კიდევ მკვახე. მთავარი ისააა, რომ ამდენი ჯიშის ქლიავი ერთმანეთისგან გაარჩიო და ის შეჭაამო, რომელიც არ გავნებს და არ მოგწამლავს : ) ერთი შეხედვით უნდა ხვდებოდე თითქოსდა ლამაზი შეხედულების ქლიავში რა იმალება, იმასაც მივხვდი, რომ ასეთ თითქოსდა და კარგი შეხედულების ქლიავში რა სიდამპლე შეიძლება იყოს შიგნით, აი რომ ვერ ხედავ და სანამ იქამდე არ დახვალ რომ ვერ მიხვდები ...

Life goes on ქლიავებთან ერთად, ეს გვინდა თუ არა... რა იცი იქნებ ამ ქლიავების ჭამაში ერთი კარგი გარგარი მაინც ვიპოვოთ : ))) აი ესეთი საოცარია ეს ცხოვრება : )

და თუ ნახავთ გარგარს, მაშინ თქვენ ბედნიერ ვარსკვლავზე ყოფილხართ დაბადებული და ავრორას თქვენთვის უსვრია : )))

But memories fade ...

...

ტაკს :

ზიხარ სახლში, პერიოდულად უსმენ მუსიკას, დანარჩენ დროს მეცადინეობ. ეს სიტუაცია უკვე რა ხანია გრძელდება ... ხვალ ბოლო გამოცდაც და მერე დასვენება... დასვენება, რომელიც ასე საჭიროა . უFF, როგორ შევტენი ამ ქსეროქსებს ღრმად კარადაში, თვალში რომ არ შემეჩხიროს.

ნეტავი ჩვენი ექსკურსია გამოვიდეს კვირის :)

N: 100 : )

როგორი იყო ბოლო 1 კვირა ?

სრული საგიჟეთი ...

ზიხარ კომპთან და 1 ხელში ტელეფონის ყურმილი გიჭირავს, მეორეში მობილურს პასუხობ, თან მეილ წერ, თან საათს უყურებ, ვერ ასწრებ გადამეორებას, არადა თან მაგარი დაიღალე და უკვე მოგბეზრდა ყველაფერი, მაგრამ მაინც დგები და ჯდები მაგიდასთან, იღებ ქსეროქსებით სავსე ფაილს და სწავლობ, მერე პლიუსს უსვამ ფურცელზე, რომ დღეს რაც გათვალისწინებული გქონდა ისწავლე, მერე ჯდები ისევ კომპთან ცოტა ხანი, ამოწმებ სამივე მეილს, ვაი და რამე სიახლე ხო არააა, მერე მიდიხარ საღამოს და გიხსნიან რა არის ატიტუდი, ბრუნდები სახლში და იგებ ლიფტში რომ თურმე დამარწმუნებელი კომუნიკაცია აღარ გაქვს სასწავლი და სიხარულისგან ყვირიხარ "Yeaaaaaaaaah" , მერე იძინებ, მერე იღვიძებ, ისევ ჯდები და იწყებ სწავლას და ...

მერე მოდის გამოცდის დრო, წახვვედი და ჩააბარე და მინიმუმ 95 გარანტირებული გაქვს, გამოხვედი და კარგად ხარ რომ კიდევ ერთი გამოცდა გადაააგორე, რიგით ბოლოს წინა, იმედია გაქვს რომ 100–ს მიიღებ – რატომაც არა ? :)

მერე მოდიხარ სახლში და კარადაში ტენი უკვე ძველ ქსეროქსებს და გამოგაქვს ახალი... რატომ ? იმიტომ,რომ ბოლო გამოცდა გაქვს ჩასაბარებელი და მერე დაისვენებ ... კარგად და გემრიელად. აღარანაირი გამოცდა, u are free :)

საათს მშვიდად დახედავ, მაგიდასთან რომ დაჯდები ქსეროქსებს აღარ დაინახავ, 5 რვეულს აღარ ატარებ, მშვიდად მოუსმენ მუსიკას, გახვალ გაისეირნებ და მშვიდად დაიძინებ და მაინც ... ამ გამოცდებსაც თავისი მუღამი აქვს .

ხვალიდან 5 მდე ისევ ესეთი რეჟიმი ...

და ეს მე– 100 პოსტი იყო ჩემს ბლოგში :)

and so many things left unsaid, they're just kept in my mind :)

Let them be there :)

Fuckin' Exams ...

ოოოოჰ ეს გამოცდები ... გამოცდებიი ...



რო აღარ გათავდა ... ყოველთვის რატომ არის რომ ყველაზე საშინლები ბოლოსკენააა ? :(



რატომ არის რომ აგერ უკვე მერამდენე წელია მთელი ივნისი და უკვე ივლისის დასაწყისიც ასეთ დღეში ვარ ?! ეჰ ...



ტვინმა დაკარგა ფუნქციონირება : ))) ახლა დოდომ დამირეკა რომელს ვეცე აღარ ვიციო ... მართლა ინფარქტი ლამის დამემართა დღეს რომ მეილზე ვნახე საგამოცდო მასალა, ჯერ იმას რა ამობეჭდავს, სწავლაზე რომ აღარაფერი ვთქვა ...



Sick and Tired ... 5 ივლისს ან გადავრჩები ან არადა არ ვიცი.



ახლაც ნერვები მეშლება ესე რომ ვზივარ კომპთან, მაგრამ ტვინში აღარ შედის ვაბშე არაფერი : )) ამიტომაც დავიკიდე და ვუსმენ მუსიკას.



ხვალიდან ვიწყებ ნერვიულობას, დღეს ვსო, დავიღალე!

Positive ...

ხანდახან რა ცოტა ყოფნის ადამიანს კარგ ხასიათზე რომ დადგეს, ხანდახან კიდევ ზიხარ და იმას ფიქრობ როგორ გამოისწორო გუნება განწყობა .

ახლა იმ შემთხვევას აქვს ადგილი, როდესაც უცებ კარგ ხასიათზე დავდექი, არც ვყოფილვარ ცუდზე პრინციპში, თუმცა მაინც უცებ ნათელი სხვივით გამიბრწყინდა სახე. არადა ვაბშე არაფერი მომხდარა, ვზივარ ჩემთვის და ვარ .

შაბათი საღამოა, მაგრად მეძინება ... იმიტომ,რომ გუშინ გვიან დავიძინე და დილას კიდევ ადრე ავდექი. არაჩვეულებრივი დრო გავატარე გუშინ, it was Tatia's Birthday :)

ბოლოს ყველა გაგიჟდა , მიუხედავად იმისა, რომ მე და თეა პირველები წამოვედით 1 საათზე მაინც საშინლად კმაყოფილი ვარ :)

ამას რა დამავიწყებს როგორ ჩამოვდიოდით ვეძისიდან კერძოდ მგონი ტაშკენტის ქუჩიდან კანდელაკამდე ფეხით ღამის 1 საათზე უხმოდ, ვინმეს რო არ დავენახეთ, რამდენი ვიცინეთ გზაში არანორმალურებივით, რამდენი nice to meet you ვიძახეთ, ლამის რო ჩავიფსით სიცილისგან, აი ძალიან მაგარი იყო... მაკოს ანეგდოტები სპილოზე და ლომებზე და ჭიანჭველებზე, რამდენი მომღიმარი და ბედნიერი სახე, ნაცნობი სახე ... აი რაც თავი გახსოვს უმეტესობას რო იცნობ, ბევრიც გუშინ რომ გაიცანი და ეგენიც შენნაირები რო არიან ... მაგას რა ჯობია :)

Keep smiling and keep shining ppl !

Wishlist

დასვენება მინდა

სიმშვიდე მინდა

სიღნაღში მინდა

მეგობრებთან მინდა

აუზზე მინდა

მანქანა მინდა

რაჭაში მინდა

გრძელვადიანი ზაფხული მინდა

პარიზში მინდა

მინდა, რომ რამოდენიმე ადამიანის ტვინი ავხადო და ჩავიხედო და ვნახო შიგნით რა წერია და მერე ისევ დავხურო

.... მინდა ( ეს ის არაა რაც თქვენ გგონიათ ) : )))

და მინდა, რომ ყველაფერი ისე იყოს როგორც მე მინდა : )

მაშინ ვიქნები the happiest girl under the sun :)

...

მაგარი ბანძი დღე, რომელიც კარგად და მხიარულად სრულდება

როდესაც თეა გყავს ახლოს არ შეიძლება ცუდად იყო :)

ცოტა წითელი ღვინო და უკვე კარგად ხარ ...

და გკიდია, რომ ხვალ ძალიან ბევრი გაქვს სასწავლი, ცოტაც და მორჩება ...

თეასთან ერთად მეც ვნერვიულობ, რას იზავს ხვალ ...

მიყვარს ძალიან თეა თამაზის ასული ლეჟავა ... : )))) თამაზიც მიყვარს, მარინაც, აჩიკოც, კაწიც,კოზაც, ტატაც და თავისი 4 შვილიც : )

(თეა იმედია წაიკითხავ ამ პოსტს ) : )))))

ხოდა ამ გოგომ თითი ლამის მომატეხა დღეს დროზე გათხოვდი ბავშვი მოგინათლო–ოო : )))))))))

მდააა ....

ერთი დიდი "მდა" ...................

მეტს ვერაფერს ვამბობ.

ნუთუ ?!

დღეს ბოლო ლექცია მქონდა ...

თან მიხარია თან არა.

ანალოგიური შეგრძნება მქონდა როცა ბაკალავრიატი დავამთავრე ...

პრინციპში, ჯერ არც დამითავრებია ანუ იქითა სემესტრი დიპლომი უნდა ვწერო, მაგრამ სალექციო კურსი დამთავრდა.

ეს ბოლო ლექცია იყო ორგანიზაციული ფსიქოლოგია

რაღაც ვერ ვიჯერებ, რომ ლექციებზე სასიარულო აღარ ვიქნები, რომ ეს წელიწადნახევარი ასე მალე გავიდა. ისევ სტუდენტად ვითვლები, მაგრამ still ...

4 გამოცდა წინ მელის, დაიწყება ეხლა კოშმარი დღეები ...

უუუუfffffffffffffff