...

ჭამა/ძილი/ჭამა/ძილი...

ფილმების ყურება

მერე ისევ ჭამა/ძილი/ჭამა/ძილი...

Christmas Eve and belated Happy New Year

ლამის 1 თვეა არაფერი დმაიწერია აქ და ეს ცუდია.
ახალი წელიც კი არ მომილოცია ჩემი ბლოგისთვის და მასთან დაკავშირებული ხალხისთვის.

თითქოს უცებ გავიდა ეს დღეები.
ჯერ საახალწლო მზადება, ფუსფუსი...
პირველად გავაკეთე გოზინაყი, საცივი და დანარჩენი ყველაფერი რაც საახალწლო სუფრას ეხება.
მივხვდი, თუ რა დიდია დიასახლისის ფასი.
ახალ წელს შევხვდი ტრადიციულად სახლში, მერე თეასთან ( ასევე უკვე ტრადიციად მექცა იქ სიარული) და სადღაც დაახლოებით 5 საათისთვის დავიძინე.

1,2 3 იანვარს მეგობრები მოვიდნენ და ერთად ვატარებდით საღამოებს მუსიკის, ჩაის, ნამცხვრების და ყავის ლიქიორის ფონზე, რომელიც ასევე მე გავაკეთე :)

ახლა 6 იანვარია, 9.20, მალე შობაც დადგება, მიყვარს ეს საღამო, რაღაცნაირი განსაკუთრეული და თბილია.

12 საათზე ტრადიციულად ავანთებ სანთელს და ღმერთს შევთხოვ უპირველესად ჯანმრთელობას და მერე ბედნიერებას.

გილოცავთ და იყავით ბედნიერები, ისედაც ამ ხანმოკლე ცხოვრებაში ვაი-ვიშის დრო არააა.

Tbilisi International Film Festival

ვინც არ იცის, მაგრამ ალბათ ყველამ იცის, რომ 6 დღის განმავლობაში 6-დან 12 დეკემბრის ჩათვლით თბილისში გაიმართა თბილისის საერთაშორისო ფილმის ფესტივალი. წარმოდგენილი იყო ბევრი ფილმი საფრანგეთიდან, გერმანიიდან, დიდი ბრიტანეთიდან და ა.შ.
პირველი რაც შევამჩნიე იყო გადავსებული დარბაზები და ეს ფრიად სასიხარულო ფაქტია. დასკვნა აქედან: ხალხს უყვარს კინო. წინა წლებთან შედარებით აშკარად კინომოყვარულთა რიცხვი საგრძნობლად გაზრდილა.

პირველ დღეს წარმოდგენილი იყო ოთარ იოსელიანის ფილმი ”შანტრაპა”, რომელმაც კრიტიკის ქარცეცხლში გაიარა, იყო ხალხი ვისაც მოეწონა, ბევრს არ მოეწონა. მოკლედ, ნახეთ და თავად გადაწყვიტეთ.

მიუხედავად იმისა, რომ კინოფესტივალის დახურვა 11 დეკემბერს ანუ გუშინ იყო, დღეს ანუ 12 დეკემბერს იყო განმეორებითი ჩვენებები და ვინც ვერ ნახა ზოგიერთი ფილმი, შეეძლო ენახა და დამტკბარიყო.

მე ძალიან კმაყოფილი ვარ ამ ფესტივალით, ვნახე ბევრი ძალიან საინტერესო ფილმი. გამოვარჩევდი ჰანეკეს ფილმს ”თეთრი ლენტი”, რომელიც არ მქონდა ნანახი და ახლა ვნახე და გაოცნებული დავრჩი. ძალიან შთამბეჭდავი ფილმია და მიეკუთვნება Must See ფილმების სიას. ამ სიას ასევე ეკუთვნის ჟული ბერტუჩელის ფილმი ”L'arbre" ანუ ქართულ ენაზე ”ხე”.

ასევე ძალიან საინტერესო იყო კოტე მიქაბერიძის მიერ 1929 წელს გადაღებული ფილმი ”ჩემი ბებია”, რომელიც გაახმოვანა ზაალ ჩიქობავამ და ფილმს თან ერთვოდა ბენდი, ცოცხალი მუსიკით და ძალიან მომეწონა.

უნდა გამოვყო ენტონი ფაბიანის მიერ გადაღებული ფილმი ”კანი”. ფილმებზე არ ვტირი (ბოლოს მგონი ტიტანიკზე ვიტირე, აღარც მახსოვს...) და მთელი ფილმის განმავლობაში ცრემლები ვერ შევიკავე. ძალიან დიდი და ძლიერი შთაბეჭდილება დატოვა ფილმმა და მიხარია, რომ დააჯილდოვეს კიდევაც სპეციალური მშვიდობის პრიზით, რადგნაც ეს პრიზი ამ ფილმმა ნამდვილად დაიმსახურა!!!

ირანული ფილმიც კარგი იყო - ”ასე ეძახიან სპარსულ კატებს”.

საშინლად არ მომეწონა ჯან ლუკ გოდარის ”სოციალიზმი”, ამ დილაუთენია 11 საათზე (კვირა დღეს თან) ავდექი წავედი, მეთქი დამხვდება შედევრი და შემრჩა არაფერი...

საერთო ჯამში, მოხარული ვიქნები თუ თუ ხშირად გაგვანებრივებენ ასეთი ფილმებით, ხარისხიანი კინოთი და არა კომერციული მიზნებისთვის გადაღებული ფილმებით.

...

დაიწყო ზამთარი - აი დღეს პირველად შევიგრძენი ეს.

სუსხი და ბურუსი, დაორთქლილი ფანჯრები, ქუჩაში მრავლად მოსიარულე წითელცხვირებიანი ადამიანები, ბევრი გაყინული ხელი და ბევრი კაშნე.

დაიწყო ზამთარი, რომელიც წესით და რიგით 3 თვეა, მაგრამ ვინ იცის რამდენ ხანს გაგრძელდება...

დაიწყო თოვლის, ყინვის ხანა.
ახალი წლებით და შობებითურთ.
ბევრი ჟრიამულით და ქუჩაში მოსიარულე ნასვამი ადამიანების სიმრავლით.
რაღა დარჩა ახალ წლამდე... პრინციპში არც არაფერი.
ეს 1 თვე და 10 დღეც ისე დაირბენს, როგოროც დანარჩენმა თვეებმა და დღეებმა... ეს 365 დღე, რომელსაც 1 წელიწადი ჰქვია, ხომ ასე მალე გადის. თან ისე მალე, რომ გააზრებასაც ვერ ასწრებს ზოგი...

ასე რომ, საცივების და გოზინაყების ხანა იწყება, ჩემო კარგო ადამიანებო :)

და ბედობა დღეს ეცადეთ, რომ კარგი რამეები დაიბედოთ და ჩაიფიქროთ - They come true!

Dream

ახლა ვუყურე ფილმს "Good Year", ალბათ ყველას გაქვთ ნანახი ეს ფილმი.
ხოდა მივხვდი, რომ:
მთელი ცხოვრება მინდოდა მქონოდა სახლი პროვანსში...
აი ზუსტად ეგეთ ადგილას, ეგეთი სახლი, ძველი ფრანგული, მდიდრულად მოწყობილი.
ძველი ავეჯით და დიზაინით;
ვერანდა, მაგიდით, რომელზეც იდგება 1 ბოთლი წითელი ფრანგული ღვინო, ბოკალით და ლამაზად გაწყობილი სუფრით.
მექნება ფერადი და დიდი chateau;
ისე ნათლად მაქვს წარმოდგენილი ეს, თუ როგორ ვზივარ მოწნულ სკამზე, ვსვამ ამ არაჩვეულებრივ ღვინოს, იქვეა ჩართული დაბალ ხმაზე ფრანგული შანსონები, მე მუხლებზე მიდევს წიგნი, ნიავია და ფანჯარაში ფარდა ფრიალებს. მზე სადაცააა ჩავა და ოქროსფერი გადაჰკრავს არემარეს.

შემოდგომააა, ლამაზი და ტკბილი, ფერადი და თბილი.

ვიცი, რომ ოცნებები ხდება.

ასეთი სახლი თუ არ მექნება არასდროს, ცოტა ხნით მაინც ვიცხოვრებდი ეგეთ ადგილას.
და თუ ასეთი რამ მართლა მოხდება, სასიამოვნოდ გაკვირვებული დავრჩები, მუხლებზე დადებულ წიგნს დროებით დავხურავ, ამ მოწნული სკამიდან უკან გავიხედავ და გადავხედავ ოქროფერ მინდვრებს და გავიფიქრებ, რომ მართალი იყო უოლტ დისნეი როდესაც ამბობდა, რომ ოცნებები ხდება და თუ ადამიანს შეუძლია ოცნება, მას მისი ახდენაც შეუძლია... მერე კი ნაზად დავლევ დიდი ბოკალიდან უგემრიელეს ფრანგულ სისხლისფერ ღვინოს, გავიღიმებ და გადავშლი წიგნს სხვა ოცნებების ახდენის იმედით.

:)

Had the great week...
amazing week, i dare say
I met Prince EDWARD, Earl of Wessex twice :)

i think that these two days were one of the most important days in my life.

:)

Jazz Festival Days

მუსიკა, ბევრი ხარისხიანი მუსიკა, გულზე ბრაგაბრუგი;
შეგრძნება, რომ ზანზარებ;
ტვინიც რომ მუსიკით არის მოცული;
ერთიანად, მთელი სხეულით...
აი ყველაფერს რომ გრძნობ;
გრძნობ თითოეულ ბგერას, ფეხზე გკიდია გარემო, სახეზე ღიმილი გაქვს და ტკბები;
თვალდახუჭული;
ხან ხელებს აბაკუნებ;
ფეხებსაც;
იმიტომ, რომ ავტომატურად მოდის ეს ემოცია;
სასწაული მუსიკა; წმინდა ბგერები;

That’s what I call Music :)

That's Jazz!

...

мне все равно, что вы обо мне думаете. я о вас вообще не думаю.
Coco Chanel :)

მაგარი ქალი იყო რააა!

“In the morning it was morning and I was still alive.

Maybe I’ll write a novel, I thought, and then I did.”

Charles Bukowski “Post Office”

შემოდგომის ჩვეულებრივი დილა, წვიმა, ნისლი, ცოტაც სუსხი, წმინდა ჰაერი, მანიანი ბალახი, გაშლილი ქოლგები, საწვიმრებში გამოწყობილი ადამიანები, ფერადი ბოტები, წკაპ...წკუპ...წკაპ...წკუპ... ჟრიამული, გადაჭედილი ავტობუსები, ყველას სადღაც ეჩქარება...

დილაა 9 საათი. სკოლების წინ ბევრი ხალხია: ბავშვები, მშობლბი მათი ბებიები, ბაბუები, მასწავლებლები. მერე რა რომ წვიმაა, მერე რა რომ ცივა, ბავშვებს ყველაფერი უხარიათ, სკოლაში წასვლაც უხარიათ, მიუხედავად იმია, რომ გაკვეთილზე ჯდომა უმეტესობას ეზარება, ჭირივით ეზარებათ... მაგრამ უხარიათ ერთმანეთის ნახვა, სილაღე, სკოლაში მომხდარი სიახლეები ხომ უნდა გაუზიარონ ერთმანეთს, ვინ რა თქვა, როდის თქვა, ჭორები, მილიონი ჭორი... ზოგი ერთმანეთზეა ნაწყენი, სისულელეზე უმეტესად, მაგრამ იმ ასაკში სულაც არააა ეს სისულელე, პირიქით, ძალიან მნიშვნელოვნად აღიქვამენ.

როგორ დავიწყე და საით წავედი. უცებ გამახსენდა სკოლა და მაგიტომ. უცებ ამომიტივტივდა თავში სკოლაში განვლილი 11 წელი, გამახსენდა ჩემი თავი, მეც მივყავდი სკოლაში ბებიას და მეც მქონდა 2 კიკინა, წითელი ჭიამაიებიანი რეზინებით, გამახსენდა როგორ მეზარებოდა სუსხიან ამინდში დილის 9 საათზე სკოლაში წასვლა, მაგრამ ჩემი მეგობრების ნახვის ხათრით მივდიოდი. როგორ მეზარებოდა ზოგიერთ მოსაწყენ გაკვეთილზე ჯდომა, მთქნარებით რომ კვდებოდა ყველა, მაგრამ ახლა ღიმილით ვიხსენიებ. კარგი ყოველთვის ღიმილით უნდა გაიხსენოს ადამიანმა. ასეც ხდება ხოლმე, როდესაც წლები გადის.

ისევ მოდის წვიმა... წკაპ... წკუპ... წკაპ... წკუპ...

როგორც ამბობენ ჩაის სმის და ჯაზის ამინდია.

გემრიელად რომ შემოიხვევ თბილ პლედს, დაისხამ ცხელ ლიმნიან ჩაის, ჩართავ საყვარელ მუსიკას და მიწვები...

წვიმა კი ისევ მოდის. მზის ნატამალი არ არის ცაზე. ნაცრისფერ ფერებშია ქალაქი. ნაცრისფერი-ცაზეც, ქუჩებშიც, ადამიანების ჩაცმულობაშიც, სახეებზეც, განწყობაზეც... სახეზე და განწყობაზე ყველაზე ცუდად ჩანს...

ამინდი მაინც როგორ ცვლის ყველაფერს...

***

უკვე საღამოა.

ისევ წვიმს.

ისევ სუსხია.

ისევ ნამიანია ბალახი.. არა უკვე კარგად სველი, შეიძლება ასეც ითქვას.

ისევ მუქ ფერებშია ქალაქი.

ცხელი ჩაი და ჯაზი მართლაც რომ კარგია.

ისევ გათენდება ხვალ.

მართლაც რომ კარგი შეგრძნებააა დილას- თვალს რომ გაახელ და გააცნობიერებ, რომ კიდევ ერთი დღე, ახალი დღე დადგა and that you are alive.

Blurred

წიგნი

ხანდახან როგორ უნდა უდროო დროს მინდება რამის დაწერა, თუნდაც სისულელის, თუნდაც უაზრობის, დებილობის, მაგრამ მინდა რომ რაც თავში მაქვს გადმოვიტანო, მაგრამ ამას ყოველთვის როდი ვახერხებ. როცა დრო მაქვს მაშინ კიდევ იმ აზრის გადმოფრქვევას ისეთი ”მუღამი” აღარ აქვს.
წერას თავის ნიჭი უნდაო, ამბობენ. მართლაც ასეა.
მე ჩემს ნაწერს ნაჯღაბნს ვეძახი, დღიურივით მაქვს ეს ბლოგი, ხან რაზე ვწერ ხან რაზე, მაგრამ ეს ჩემს გულს ახარებს ხოლმე,პერიოდულად მაგრამ მაინც. ახლა ისეთი გულისყურით ვკითხულობ ხოლმე 3 წლის წინ დაწერილ ნაბოდვარს. ნაბოდვარი ახლა მგონია, აბა მაშინ გეკითხათ.
ასეა თუ ისეა, წერა კარგი საშუალებააა.
მე ყოველთვის მიყვარდა წიგნი.
ბავშვობიდანვე ასე გამზარდეს, წიგნი უნდა წაიკითხო თორემ გაუნათლებელი დარჩებიო, შერცხვებიო...
უნივერსიტეტში სწავლისას საერთოდაც საგნად მქონდა ლიტერატურა მთელი 4 წლის განმავლობაში და შესაბამისად ყოველდღე გამწარებულ კითხვაში ვიყავი. ბევრი ცუდიც წავიკითხე, ბევრი ნორმალური რამეც და ბევრი გადასარევი წიგნიც. კარგად მახსოვს ჩემი ლექტორი დოდო ღვალაძე მეუბნებოდა, რომ კარგიც უნდა ჰქონდეს ადამიანს წაკითხული და ცუდიცო, რომ შეადაროსო. ამიტომ არის, რომ მარტო წლის ბესტსელერები და ლიტერატურული შედევრები არ უნდა ვიკითხოთ. მერე უკეთ აფასებ იმ კარგს და ღირებულს.
წიგნი ძალიან ბევრ რამესთან ასოცირდება ჩემთვის.
თავში პირველად მომდის ”პეპი გრძელიწინდა”, ვინ მოსთვლის რამდენჯერ წაკითხული, ყოველ ჯერზე ახალ-ახალს რომ ვნახულობდი მასში.
მარკ ტვენი, ყველა ბავშვს აქტიურად რომ აკითხებენ.
დედა, მამა, 8 ბავშვი და საბარგო მანქანა- უთვალავჯერ წაკითხული, გადაკითხული და გადმოკითხული, ჩემი ერთ-ერთი საყვარელი წიგნი.
ტახზე ჯდომა საღამოობით, აბაჟურის ყვითელი შუქი, ცხელი ჩაი და ბალიშებზე აქეთ- იქით შემოლაგებული - ასე ვკითხულობდი ხოლმე.
მახსოვს ერთი ამოსუნთქვით წაკითხული წიგნებიც, გაჯანჯლებული წიგნებიც, ერთი სული რომ გაქვს სახლში რომ მოხვიდე და წაიკითხო წიგნებიც და ჩვეულებრივი წიგნებიც.
ყოფილა წიგნები, რომელთა წაკითხვაზე დიდი ხანი მიოცნებია, მერე წამიკითხავს და მითქვამს, რა ტყუილად დამიკარგავს დროთქო.

ამ ყველაფრით იმის თქმა მინდა, რომ მე მიყვარს წიგნი და ვთვლი, რომ ძალიან ბედნიერი ვარ იმით, რომ ბევრი წიგნი მაქვს წაკითხული.

ახლაც... ამის დაწერას რომ მოვრჩები, დავიდგამ ცხელ გემრიელ ჩაის, ისევ დავჯდები ტახტზე, ისევ დავილაგებ ბალიშებს გვერდით, ისევ ავანთებ ჩემს აბაჟურს, დავჯდები და გადავშლი წიგნს იმ იმედით, რომ ბევრ საინტერესო რამეს გავიგებ. ასეც იქნება, ყველაფრის დაწერას ხომ თავისი მიზეზი და მიზანი.

...

ჩემო ბლოგო,

ძალიან მიყვარხარ, მაგრამ წერის თავი აღარ მაქვს ეს დღეებია, სახლში თითქმის არ ვარ და როცა მოვდივარ ან რაღაცას ვაკეთებ ან ვთარგმნი, ან სხვა ათას რამეს.

მე დავბრუნდები იდეებით დატვირთული და დაძეძილი :)))

იმედია :)))

პატივისცემით და დიდი მოწიწებით,

თ

...

Let's see :)

...

დღეს ბავშვობა გამახსენდა: შუქი არ იყო და სანთლის შუქზე ვკითხულობდი.
წვიმს და აგრილდა
ზაფხული მთავრდება...
გუშინ მათეს ნათლია გავხდი :)
ვჭამ ნესვს
ვუსმენ მუსიკას
...

წინაა 3 დღიანი დასვენება და ბევრი სათარგმნები

...

წვიმს და ქარი ნაზად არხევს ფარდებს.

წამიყვანეთ აქედან.

მიყვარს ჩემიანები, მეგობრები, ქართული საჭმელები, საქართველოს მთები, მაგრამ ცოტა ხნით წასვლა მინდა აქედან და გაცლა.

French Riviera is truly unforgettable!

ჩამოვედი საქართველოში და ჩამოსვლისთანავე დავწერე ეს პატარა რამ და დავდებ აქ.

***
დღეს ჩამოვედი და მინდა ცოტა დავწერო ჩემი 8 დღიანი ვოიაჟის შესახებ.
მივხვდი, რომ ამ ქვეყანაზე არსებობს კარგი ადგილები, ლამაზი ადგილები და ულამაზესი ადგილები და French Riviera ამ უკანასკნელს განეკუთვნება.
მივხვდი, რომ უბანძეს ქვეყანაში ვცხოვრობთ... ამას ადრეც მივხვდი, მაგრამ ახლა უფრო შევიგრძენი.
მივხვდი, რომ ხალხი ბედნიერად და უდარდელად ცხოვრობს და არა ”არსებობს”...
მივხვდი, რომ არსებობს ქვეყანა მსოფლიოში, სადაც ჩემი სახლი მგონია და ეს საფრანგეთია.
მივხვდი, რომ ქვეყანაზე ბევრი ლამაზი ბიჭი და გოგოა.
მივხვდი, რომ მალე უნდა გავასწრო ამ ქვეყნიდან.
მიხარია, რომ ვიყავი და ვნახე რივიერა, შევიგრძენი ხმელთაშუაზღვის ნიავი, ვიყავი ჩემი აზრით, ერთ-ერთ ულამაზეს ადგილას მსოფლიოში, გავიარე წითელ ხალიჩაზე, ვითამაშე კაზინო მონტე კარლოში პოკერი, ვნახე პრინცის სასახლე, ფეხით გავთელე მთელი ნიცა, ვნახე სად კეთდება შანელის მთელი პარფუმერია, გავეცანი სუნამოს დამზადების ტექნოლოგიას, ვიარე პატარა და ვიწრო ქუჩებში, ვნახე ის ფერადი სახლები, რაზეც ამდენი ხანი ვოცნებობდი, ვჭამე ბევრი ბაგეტი, დავლიე ბევრი ყავა, ვიყიდე ბევრი რამე და მივხვდი, რომ ოცნებები სრულდება... ადრე თუ გვიან სრულდება და მთავარია სურვილი, დიიიიიდი სურვილი და ყველაფერი კარგად იქნება...
და მიხარია, რომ გავიცანი ჩემი ნათესავები, რომლებიც ასეთი კარგები არიან.
მიხარია, რომ ეს ყველაფერი ჩემი თვალით ვნახე და შევიგრძენი.
მიხარია, რომ გავიცანი ისეთი მაგარი ბიჭი, რომლზეც აქ აღარ დავაკონკრეტებ და რომელიც არა და არ ჩანს ( მარა გამოჩნდება) :)))
ცხოვრება მშვენიერია, მართლაც რომ... ცუდთან ერთად არსებობს კარგი მომენტები, რაც აუცილებლად გვამახსოვრდება.
ბედნიერი ვარ, აი ეხლა მართლა ბედნიერი ვარ და მინდა იქ, სადაც ყველა ბედნიერია, გახარებულია და სხვა ფერებია და სხვა ცხოვრებაააა იმიტომ,რომ საფრანგეთი ჩემი ქვეყანაა და მთელი გულით მიყვარს ქვაც, კენჭიც, ნაგავიც, მიწაც, ბალახიც და მთლიანად ერი.
და ვიცი, რომ მე იქ აუცილებლად დავბრუნდები!
France, J'aime <3


აი ასე :)
მენატრება იქაურობა, ძალიან და ძალიან...

Bye Georgia

Côte d'Azur, I am coming!

Goodbye Georgia :)))

ფრანგული პოსტი

ვალაგებ ჩემოდანს.
დავწერე სია, რომ არაფერი დამრჩეს და მაგის მიხედვით ვალაგებ.
ჯერ არ მჯერა რომ ნიცას, კანს, მონაკოს, ეზეს, გრასს და ა.შ. ვნახავ :)

ხვალ ღამე ჰერი-ჰერი...

ჩემს დაბადების დღეს ნიცაში ვიქნები უკვე :)

France, I am coming :)

I am back, as I promised :)

Voila, c'est Nice :)

Weekend in Betania

2 დღე ბეთანიაში... სუფთა ჰაერი, ტყე,მწვანე ბალახი, ხეები, კარგი ხალხი და დასვენება.
ძილითაც რომ ტკბილად დავიძინე.
ძალიან საჭიროა ასეთი შაბათ-კვირები... ძალიან.
ამ თბილისს რო მოწყდები და გარიყულად გრძნობ თავს...
That's soooooooooooooooo good :)

...

ძალიან მცხელა, ძალიააააააააააან...
არც ნაყინი მშველის, არც ცივი წყალი, არც ცივი წვენი, არც დუში.
არც ჭამა მინდა.
17 დღეში ნიცაში ჰერი-ჰერი :)
დროზე გავიდეს ეს 17 დღე.
აღარ მინდა აქ.