untitled post

თავი მშვიდად ვიგრძენი ახლა... მუსიკამ მიშველა და რწმენამ, უპირველესად.
ვუსმენ ამ საოცარ ტრეკს და წარმოვიდგინე, რომ ვარ სადღაც მდინარის პირას და ვუყურებ წყლის დინებას, ჩამესმის წყლის ჩუხჩუქხი, ვხედავ მშვიდ და პატარა ტალღებს, ქარისგან რომ არის ხოლმე აი ისეთს... ვზივარ მწვანე ბალახზე, გვერდით მიდგას 1 ჭიქა წვენი და თან ამ მუსიკას ვუსმენ. ესააა Ludovico Einaudi, რასაც ახლა ვუსმენ, ფლეილისტში მთელი დისკოგრაფია ჩავყარე და ვტკბები. საოცარი მუსიკაა, მართლაც.

პ.ს. დარჩა 1 თვე და 7 დღე, დღევანდელი დღის გამოკლებით :)

ნეტავი ყველაფერი კარგად იყოს იქამდე და მერეც.

...

FUCK!!!

...

დედა ყველაზე ძვირფასი ადამიანია ამ ქვეყანაზე.
და ჯანმრთელობა კიდევ ყველაზე მნიშვნელოვანი...

ყველაფერი კარგად იქნება, ღმერთის წყალობით.

...

I believe in this quote!
Everything will be OK, I hope so

...

დავიღალე დღეს, მაგრამ ვიცი, რომ როცა დაღლილი ვარ მუსიკა მშველის.

Erik Truffaz Quartet@ Tbilisi Event Hall

არ შეიძლება რომ არ დავწერო 1-2 სიტყვა გუშინდელ კონცერტზე. ეს იყო Erik Truffaz Quartet. კონცერტი იყო არაჩვეულებრივი. . . განსაკუთრებით ბოლოს, ბისზე როდესაც გამოვიდა და კიდევ 2 კომპოზიცია შეასრულა, რომელთაგანაც ერთ-ერთი იყო Serge Gainsbourg and Jane Birkin-ის არაჩვეულებრივი და ყველასათვის ნაცნობი სიმღერა "Je t'aime moi non plus” , რა თქმა უნდა ტრუფაზისეული ინტერპრეტაციით, რაც სასწაული რამ იყო! ასევე აუცილებლად უნდა აღვნიშნო, პიანისტის როლი გუშინდელ კონცერტზე, ძალიან ძლიერი ვინმე იყო.

დარბაზში ბევრი ნაცნობი სახე იყო, ზოგი ძალიან დიდის უნახავიც.
საოცარი მუსიკააა, გული რომ გიძიგძიგებს და რომ ბაგიბუგობს აი ისეთი, ყველა თავისებურად რომ გამოხატავს ემოციას... ზოგი დგება და ცქმუტავს, ზოგი ზის და მშვიდად და აუღელვებლად უსმენს, ზოგი ფეხს აბაკუნებს (მეც მათ შორის), ზოგი ხელებს მაგიდაზე აბრახუნებს, ზოგიც ყვირის, კივის, იცლება ემოციისგან, ზოგი ფეხი-ფეხზე გადადებული საყვარელი სასმელის თანხლებით ბედნიერი ღიმილით შესცქერის სცენას და ხდება ამ დიდი მუსიკის გამზიარებელი.ზოგიც ფოტოგრაფია და სურათზე აფიქსირებს, ზოგი მიმტანია (ნეტავი თუ აცნობიერებენ რა მუსიკას ისმენენ ხოლმე პერიოდულად?!), ზოგიც დაცვა და ბევრი კი მელომანი, სულით და გულით მელომანი და მეც მათ შორის ვარ.შესაბამისად, ყოველთვის მსიამოვნებს ჩემნაირებთან ურთიერთობა, ისეთ ადამიანებთან, ვისაც ოდნავ მეტი ესმით მუსიკაში და აფასებენ მას.

ეს კონცერტი რომ გამომეტოვა ალბათ ჩემს თავს ვერ ვაპატიებდი.

მადლობა Eastern Promotion-ს რომ ასეთი გენიალური ხალხი ჩამოყავს ჩვენს ქალაქში და მართლაც დიდი ბედნიერებაა როდესაც ამ გენიალურ მუსიკას ლაივში ისმენ, აი ზუსტად ფეხი-ფეხზე გადადებული, ბაკუნით და სახეზე ღიმილით.

ორიოდ სიტყვა ჩემზე :)

ჩემი დაქალის ბლოგს შევხედე და იდეა მოვიპარე :)
ვინც არ მიცნობს ეს იმათთვის :) რანაირად გამოვიყურები ქუჩაში მოსიარულე, ან თუნდაც არამოსიარულე და ისე :)
ესე იგი ვიწყებ:
დავდივარ სწრაფად იმიტომ, რომ უმეტეს შემთხვევაში სულ სადღაც მეჩქარება(მაგრამ არსად ვაგვიანებ!). ხშირ შემთხვევაში მაცვია დაბალ ძირიანი ფეხსაცმელი იმიტომ,რომ ვფიქრობ, რომ უფრო მოსახერხებელია და თან არც სიმაღლეს ვუჩივი.
ჯინსი ჩემი საყვარელი რამ არის :)
აუცილებლად დამინახავთ ჩემი ვერცხლისფერი კაცით, ანუ ჩემი აიპოდით, რომელიც მარად ჩემთანააა ჩემი მუსიკითურთ და მიხარებს გულს. როგორ წესი, ქუჩაში არაფრის დაარავის ხმა არ მესმის ამიტომაც, თუ ვინმეს დაძახება უნდა მოდის და მიკაკუნებს ან წინ მიდგება, ან რამეს შვება რომ დავინახო :)))
რამე ფრანგულის სულის მატარებელი ნივთი სულ მაქვს თან, ჩანთაში ეიფელის კოშკის ბრელოკი, საფულე, რომელზეც ასევე პარიზული ბრელოკია, გულზე თითქმის სულ მიკეთია ყელსაბამი წარწერით "Paris" და მოკლედ, კიდევ მსგავსი ათასი რამე მაქვს:))))
დილაობით რომ გავდივარ ადრე, გაშტერებული სახე მაქვს და შეიძლება მეგობარიც ვერ დავინახო, ამის პრეცენდენტი უკვე არსებობს და ამიტომ ვწერ აქაც.

აი ესააა და ეს :)

მსგავსი მოსიარულე 2 ფეხა ადამიანი თუ დაინახეთ c'est moi ანუ თქვენი თინაჩკა :)))

...

ძლივს მზე დავინახეთ ეს დღეები და ამ საღამოს ისევ მოიღრუბლა...
დათბა :)
მწვანე ბალახს რომ ვხედავ გულს უხარია.
შაბათს ჩემი თანამშრომლის ხათუნას ჯვრისწერაზე ვიყავით მე და ანი, მერე ძვველ თბილისში მინი სეირნობა მოვაწყვეთ და შედეგად დამწვა შუბლი :)))
კვირას მე და თაკო ვიყავით ”ქოლგის” გახსნაზე და ვერ ვიტყვი რომ გავგიჟდი და გადავირიე სურათებზე. შარშან უკეთესი იყო ბევრად. მაგრამ გამოფენას ვინ ჩიოდა, ახალმა ხიდმა რომ დაიწყო ქანაობა მეგონა ყველანი მტკვარში ჩავცვივდებოდით, ან პატრულს თავზე დავასკდებოდით.
ახლა ფრანგული ვიმეცადინე და წერისგან ხელი მტკივა.

პარასკევამდე დღეებს ვითვლი, ერიკ ტრუფაზის კონცერტი მელიიიიიიიიიიიიის :)
უკვე ვგრძნობა, რომ უაღრესად კმაყოფილი ვიქნები.

Yooo yoooo :)))

:)

საოცარ განწყობაზე ვარ ახლა...
პრინციპში გუშინაც.
ვნახე სპექტაკლი ”One Short Step", რომელიც არის Oxford Playhouse-ის ძალიან ცნობილი სპექტაკლი და რომელიც ბრიტანეთის საბჭოს ხელშეწყობით ჩამოვიდა საქართველოში და 3,4 და 5 მაისს აქვთ სპექტაკლები მარჯანიშვილის თეატრის სხვენში.
ეს არის 1 საათიანი სპექტაკლი საბჭოთა კავშირის და ამერიკის მიერ კოსმოსური რბოლების შესახებ. 2 მსახიობი, Olivier და Robin მთელ სულს და გულს დებენ სპექტაკლში და ნამდვილად არააა განებივრებული ქართველი მაყურებელი ასეთი კარგი სპექტაკლებით.
ხოდა გუშინ ვიყავი და მივიღე უდიდესი სიამოვნება.
დღეს ჰქონდათ 3 სააათიანი workshop სამსახიობო ფაკულტეტის სტუდენტებისთვის და მეც მივიღე მონაწილეობა. უდიდესი სიამოვნება მივიღე, აი უდიდესიიიიი, მიუხედავად იმისა, რომ მსახიობი არ ვარ და არანაირი გამოცდილება არ მაქვს, მაინც მაგარი იყო , ბევრი რამე ვისწავლე და გავიგე და ძალიან კმაყოფილი ვარ.
კიდევ ერთხელ ვნახე ჩემს თავზე რაოდენ დიდი და უკიდეგანოა ადამიანის წამოსახვა და სადამდე შეიძლება გაწვდეს და ყოველდღიური თუნდაც უსარგებლო ნივთებით სხვა ბევრი რამ გააკეთო და სხვა მნიშვნელობა მისცე.
საოცარი ადამიანები არიან ოლივიერიც და რობინიც და არაჩვეულებრივი მსახიობები არიან!!!

...

თეას დაბადების დღე და თბილი საღამო :)
ვგულისხმობ ემოციებით სავსეს, თორემ ისე საშინელი წვიმა იყო.
ჩემი გოგოები როგორ მიყვარს :)
ძალიან, ძალიან!
Because they're part of my childhood...


P.S. ისევ წვიმაა აგერ უკვე მერამდენე დღეა და ბოლო არ უჩანს...

...

Spring... at last :)
Sunny weather;
Good Music;
Happy faces;
Colours;
Fresh air;

:)

...

ყველას გილოცავთ აღდგომის ბრწყინვალე დღესასწაულს, მრავალს დაესწარით.
გემრიელი პასკა, წითელი კვერცხები, რომლებსაც სულ სხვანაირი, განსაკუთრებული გემო აქვთ... სულ მილოცვები და მოკითხვები და თბილი სიტყვები, რაც ძალიან სასიამოვნოა.

ახლა საღამოა, დღე ძალიან სწრაფად გავიდა და ვზივარ კომპთან, რაღაც კარგ სიმღერებს ვუსმენ და მივხვდი, რომ დიდი ქაოსია.

ბიჭს, რომელიც ადრე მომწონდა, აგერ რამოდემინე დღეში ცოლი მოყავს;
ბიჭი, რომელიც მომეწონა თურმე ცოლიანია, მაგრამ არ იმჩნევს;
ბიჭი, რომელიც არ მომწონს, ბევრია, მაგრამ რად გინდა?!
და კიდევ ბევრი რამეა აღსანიშნი, უბრალოდ არ დავწერ, მეზარება, მინდა რომ ერთი კარგად დავიძინო და რომ გავიღვიძებ, ყველაფერი დალაგებული იყოს.
ამ ზემოთჩამოთვლილ ხალხთან უკვე აღარანაირი სიმპატიები აღარ მაქვს, მაგრამ ამებს რო გაიგებ მაინც უცნაური შეგრძნებააა :)
whatever ...
ცხოვრება მაგითააა საინტერესო, რომ ასეთი რამეები ხდება. აბა ყველაფერი რომ აწყობილი და დალაგებული იყოს, ხო აღარ იქნებოდა საინტერესო?!
ხდება ეგეთებიც მერე რა :)

...

ვუსმენ Yann Tiersen-ს და ვტკბები ამ საოცარი მუსიკით, ამ გენიალური ნოტებით და ჰანგებით და მივხვდი, რომ მუსიკა მიყვარს. არა კი არ მიყვარს, ვგიჟდები, მთელი სულით და გულით მელომანი ვარ და მართლა შევიგრძნობ ყველა ნოტს...

it may sound strange to some people, but it's really so...
The music is in me

:)

...

ახლა 1 საათია რაც სახლში მოვედი, დაღლილი, დაქანცული და ვფიქრობდი, თუ რაოდენ დიდ დროს იკავებს ჩვენს ცხოვრებაში სამსახური. ეს დღე ისედაც დაპატარავებულა და ახლა კიდევ უფრო სწრაფად გავა დღეები, კვირები, თვეები, წლები და ალბათ თვალის დახამხამებაში პირველ პენსიასაც ავიღებთ.
სამსახურის გამო, გვენატრება ოჯახი, მეგობრები, ბევრი რამ.
ველოდებით პარასკევ დღეს. მერე მოვა ეს სანატრელი პარასკევი და ისე მალე გადის პარასკევ დღეზე უფრო სანატრელი შაბათი და კვირა, რომ გაანალიზებასაც ვერ ვასწრებთ.
ბევრი რამ გასაკეთებელი გვრჩება, დრო კი ასე გადის.
ყოველთვის მინდოდა და ახლაც მინდა რომ ჩემი ცხოვრების ყოველი წამი კარგად გამოვიყენო. ახლაც ვთვლი, რომ აი ამ წუთას ბლოგში ჩანაწერს რომ ვაკეთებ, მერე წლების მერე, პენსიიდან რო მოვალ ხოლმე და სკამზე დავჯდები, მაშინ გამომადგება, გავიცინებ ხოლმე :)
წერა არაჩვეულებრივი გზააა აზრების დასაფიქსირებლად და მეც ამას ვაკეთებ ხოლმე აქ :)

არაფერი ეშველება ამ ქვეყანას

ისეთი გაცოფებული ვარ ახლაც, სიტყვებს ვერ ვპოულობ გუშინდელ ამბებთან დაკავშირებით. ყველაფერს თანმიმდევრობით მოვყვები:
ჩემს მეგობრებთან ერთად ვიყავი კინოში ”ალისაზე” 8 საათიანზე და შესაბამისად ეს ამბები რაც ამ დროს ხდებოდა არც მე და არც ჩემმა მეგობრებმა არ ვიცოდით. იქიდან გამოვედით 10 საათზე და მოვედი პირდაპირ სახლში.
მოვედი და კარებში მამაჩემი მხვდება და მეუბნება ასეთი რამე გააკეთესო... არც დედაჩემს და არც მამაჩემს არ უნახავთ ის სიუჟეტი. სახლში მამიდაჩემს დაურეკია ომი დაწყებულაო და ესენიც გაგიჟებულან. თურმე ჩემი მამიდაშვილი იცმევდა და მიდიოდა, რეზერვისტი ვარო...

ეს ყველაფერი უცებ მომაყარეს და მერე დავჯექი და გავაცნობიერე ყველაფერი.

ქართული ჟურნალისტიკა რა დღეშიცააა ისედაც ვიცოდით და ახლა მთლად მოეფინა ნათელი ყველაფერს. ტელეკომპანია კი არა კრეტინების თავშესაყარია. როდესაც ასეთი ცნობილი ტელეკომპანია საღამოს გამოშვებას აკეთებს ასეთ თემაზე, რაც არ უნდა იყოს, მგონი სულ 2 წუთით შედეგზეც უნდა ეფიქრათ, რა რეაქცია ექნებოდა ხალხს და ა.შ. მაგრამ მაგათმა ფეხებზე დაიკიდეს ყველაფერი, გაუხეთქეს ხალხს გულები, ზოგს წნევამ აუწია, ზოგს გულის შეტევა დაემართა, აგერ ჩემს ნათესავს ლამის მშობიარობა დაეწყო, გადარიეს საზღვარგარეთ მყოფი ადამიანები, რომლებიც ოჯახებს ვერ უკავშირდებოდნენ რომ გაეგოთ რა მოხდა, დაივიწყეს ყველანაირი კოდექსი/კანონი და რაც რამე მსგავსი ოდესმე დაწერილა და ახლა გამოდიან და ბოდიშს იხდიან. ვის რაში უნდა მაგათი ბოდიში????

ბანალური ფრაზააა მაგრამ ამ ყველაფერს მიესადაგება:
ბოდიში წამალი რომ იყოს აფთიაქში გაიყიდებოდა-ო...

ეს ქვეყანა არააა!!!

Weekend :)

რა კარგი ყოფილა:
არაფრის კეთება და უბრალოდ ჯდომა
მერე სხვა სკამზე გადაჯდომა
მერე ტახტზე წამოწოლა
აქეთ-იქით ბოდიალი
წიგნის კითხვა
მუსიკის მოსმენა
ფანჯრიდან ყურება
რაც მოგინდება ყველაფერი იმის კეთება
რა გემრიელია სახლში ყოფნა ...

რა კარგი ყოფილა უიკენდი :)
როგორ მიყვარს შაბათი და კვირა :)

...

ისევ მოვწყდი აქაურობას, მაგრამ სულ მახსოვს ჩემი ბლოგი :)
დღეს პარასკევია, საღამო, გარეთ წვიმს, მაგრამ წვიმას უკვე გაზაფხულის სუნი აქვს. ეს უკვე სხვა წვიმააა.
ალბათ მალე დათბება, უკვე ყელში ამოვიდა ეს სიცივეეები და გრიგალებზე/ქარებზე აღარაფერს ვამბობ... რაც დასანგრევი იყო მგონი ყველაფერი ჩამოანგრია...

მშვიდი საღამოა ძალიან... სუფთა ჰაერითურთ და წვიმის წვეთების ხმებითურთ.
ვარ ძალიან დაღლილი.... ხვალ და ზეგ დავისვენებ, იმედია.
ჩემს ”ნაუშნიკში” გაისმის როგორც ყოველთვის კარგი მუსიკა, მე რომ მიყვარს ისეთი, მიდგას მაგიდაზე ჩაი და ვაკაკუნებ კლავიატურაზე.
აგერ უკვე ბეჭვდაც კი მეზარება.
რა არაფრითგამორჩეული პოსტი გამომივიდა.
ძალიან ჩვეულებრივი.... 1 დღის მინი აღწერა.

მიყვარს ბლოგი, დედა, მამა, მეგობრები და საფრანგეთი :)

საუკეთესო სურვილებით,

თქვენი თინაჩკა :))))

Hiromi Uehara in Tbilisi

ახლა მოვედი ჰირომის კონცერტიდან და ისეთ ემოციებში ვარ სიტყვებს ვერ ვპოულობ როგორ გადმოვცე აზრი და ის თუ რა შეგრძნება დამეუფლა პირველივე კომპოზიცია მოვისმინე თუ არა.

ეს გოგო არის გენიოსი, საოცარი იმპროვიზაციის უნარით, არაჩვეულებრივი არტისტიზმით გამორჩეული, სრულიად დაუგეგმავი, იცის როგორ უნდა აიყოლიოს დარბაზი, აქვს ციური ხელები და მე არ ვიცი ასე როგორ უნდა უკრავდეს მოკვდავი ადამიანი.

გიჟი მიწოდეს მაგრამ სულაც არ ვთვლი თავს გიჟად, მე მიყვარს მუსიკა. მთელი გულით მიყვარს და სულითაც და ვგრძნობ თითოეულ ნოტს და ბგერას და აკორდს.

ჩემი აზრით, საუკუთესო ქალი პიანისტია ვინც ოდესმე მომისმენია და კიდევ ბევრს მიაღწევს, ჯერ მხოლოდ 30 წლისაა :)

...

Life goes on, მაგრამ საკითხავია როგორ goes on ...

i'm tired

ეზო

ეზო.
ბევრი რამ შეიძლება გაგახსენდეს ეზოზე, ბევრი ასოციაცია შეიძლება გაჩნდეს თავში, მაგრამ უმეტესობისთვის ალბათ ეზო თამაშთან ასოცირდება. ჩემთვის ასეა. ეზო ჩემთვის იყო და ყოველთვის იქნება ბავშვობასთან დაკავშირებული.
ვეცდები დავხატო ჩემი ეზო როგორ იყო, პატარა რომ ვიყავი.
ეზო, სავსე ბავშვებით. ზოგი ფეხბურთს თამაშობდა, ზოგი წრეშიბურთს, ზოგი რეზინობანას, ზოგი ბადმინტონს, ზოგი გაშეშობანას, ზოგი ორდროშობანას... რამდენნაირი თამაში არსებობდა... სკოლის მერე ყოველთვის ეზოში ჩავდიოდით, დავსეირნობდით, ზაფხულში ვწუწაობდით, ზამთარში ვგუნდაობდით, ვსრიალებდით ციგებით, ვაკეთებდით დიდ თოვლის ბაბუებს... გვქონდა შტაბი, სადაც ყველა რაღაცით იყო დაკავებული, ხან ხეზე ვძვრებოდით, ხან გარაჟზე, ხან როლიკებით ვსრიალებდით და ხან ველოსიპედით დავდიოდით.
ბევრი რამ იყო გასართობი. ეზოში იძენდნენ ბავშვები მეგობრებს, უახლოვდებოდნენ ერთმანეთს. აივნიდან როცა გადავიხედავდი ხოლმე, ვინმეს ყოველთვის დავინახავდი.
”ჩამოხვალ?”, ”აუ, ეხლა ვერ ჩამოვალ, შენ ამო”, ”ჩამოდი და მერე იმეცადინე” - ეს ფრაზები სულ ისმოდა ხან ჩემს მიმართ, ხან სვების მიმართ.
ეს პერიოდი უცებ გავიდა.
მორჩა რეზინობანას, წრეშიბურთის და ორდროშობანას ხანა.
უცებ გავიზარდეთ, ყველა თავის გზას დაადგა. ზოგი წავიდა აქედან, ზოგი გათხოვდა, ზოგმა ცოლი მოიყვანა და ა.შ.
ბევრთან ახლაც ვმეგობრობ, ჩემი პირველი მეგობარი, რომელსაც ”ტრუსიკის” მეგობარი ჰქვია სწორედ ჩემი მეზობელია და 3 წლიდან ვმეგობრობთ. აგერ უკვე 21 წელის მეგობრები ვართ და ამაზე ძვირფასი მგონი არაფერია :)
გადის დრო, ეზო იგივე რჩება. ხეები ისევ იქ დგას, გარაჟებიც იმავე ადგილასააა, სახლებიც... მაგრამ ერთი რამ შეიცვალა, მე გავიზარდე.
იმ დღეს აივნიდან გავყურებდი ჩემს ეზოს და კითხვა გამიჩნდა: რატომ აღარააა სავსე ჩვენი ეზო ბავშვებით? არც ამ ზემოთჩამოთვლილ თამაშებს თამაშობენ ბავშვები, აღაც ჯრიამული აღარააა...

ყველაფერი როგორ სხვანაირდება ...