...

არავის შეურაცხყოფას არ ვაყენებ, მაგრამ ზოგადად იმ აზრზე ვარ და ეს აზრი სულ უფრო მყარდება, რომ დაუნების თაობა მოდის...

სხვას ვერაფერს ვიტყვი.

Lost in Bukowski

დღეს განსაკუთრებული დღე არაა, უბრალოდ მომინდა რაღაცის დაწერა... ხანდახან მინდება ხოლმე ესე რაღაც სისულელეეების ბეჭვდა და... თან ძალიან სევდიან სიმღერას ვუსმენ, ჩავრთე და ვეღარ ვრთავ... თან ამა სოფლის ამაოებაზე დავფიქრდი, წარსულიდან გავიხსენე რაღაცეეები და გამეღიმა, როგორც ყოველთვის :)

გემრიელი მარწყვი, გადაშლილი ბლოკნოტი, შიგნით ძალიან ბევრი ინფო, მათ შორის ჩარლზ ბუკოვსკის ფრაზები, სად აღარ მოქექილი... ჩემი ბოლო ხანების ფავორიტი, შემჯდარი ვარ სერიოზულად, თითქოს ჩემიანია, ასე მგონია, რა სიდებილეა, მაგრამ არის რაღაც ამ ფრაზებში ჩემეული :) and i like it :)

ცხოვრება ძალიან, ძალიან სწრაფად გადის, ხელში ბოლოს რამე თუ შემრჩება?!
ჩემი მომავალი მაინტერესებს, მაგრამ რომ ვიცოდე მერე საინტერესო აღარ იქნება... ეჰ, რა ვიცი, რა ვიცი, ადრე ესე მალე არ გადიოდა დრო... და ამაზე რომ ვფიქრობ მაგრად ვიგრუზები მერე.

ხვალ ისევ ახალი დღე.
სწრაფად განვლილი წუთები, საათები, დღეები... ადრე რაც შორს მიმაჩნდა, უკვე მოახლოვდა, damn it...და როგორც ბუკოვსკი იტყოდა : life is as kind as you let it be :)

და ასევე არ შემიძლია ეს გენიალური რამ არ დავწერო ისევ და ისევ ბუკოვსკის შემოქმედებიდან:

"There are worse things than being alone but it often takes decades to realize this and most often when you do it's too late and there's nothing worse than too late".

20.05

კარგი გარემო და სასიამოვნო მუსიკა, საყვარელი მეგობრები და უმაგრესი განწყობა.. დაახლოებით ასე გამოყურება გუშინდელი საღამო. მერე რა რომ ზოგს ხშირად ვეღარ ნახულობ, მაინც არაფერი გერიდება და ძალიან ახლოს ხარ, ისევე როგორც ეს ადრე იყო. თავისუფლად ხარ და უკომპლექსო, ანუ ისეთივე როგორიც ხარ...

მიყვარს ასეთი დღეები, ნანოს დაბადების დღე ერთ-ერთი ასეთი დღეა.

კარგი იყო, კიდევ მრავლად უნდა იყოს ასეთი საღამოები :)

ბოლო ზარი

ხვალ ბოლო ზარი ყოფილა, ახლა გავიგე.

და მომენტალურად გონებაში ამომიტივტივდა ჩემი სკოლა და ბოლო დღე... თეთრი ”საროჩკა” და ბედნიერი ღიმილი, მთლად ბოლომდე ბედნიერიც ვერა, ოდნავ სევდანარევი... იმიტომ,რომ ვიცოდი ამით ბავშვობა მთავრდებოდა... ერთ-ერთი უდარდელი ხანა ყველა ადამიანის ცხოვრებაში. პედიოდი,როდესაც მეტწილად გართობით ხარ დაკავებული. სკოლა, სკოლის პრობლემები,გაკვეთილები,მასწავლებლები,იმან ნიშანი არ დამიწერა, ”უი ხვალ საკონტროლო გვაქვს”, გეომეტრია,ფიზიკა,ქიმია და რა აღარ...

შენი მერხი და სკამი, მერხი, სადაც შენი სახელი წერია და გინდა,რომ სულ ეწეროს, დაე სხვამაც ნახოს რომ აქ შენ იჯექი. საოცარია მაინც ბავშვის გონება :)

ბედნიერი ღიმილი იმ იმედით, რომ მალე სტუდენტი გახდები, უნივერსიტეტში ჩააბარებ და კარგი მომავალი გექნება და ბედნიერ ქვეყანაში იცხოვრებ. წინ მთელი სტუდენტობა გელის და მოკლედ ათასი კარგი აზრი თავში...

მერე უცებ გავა წლები და რა? არც არაფერი, არაფერი დიდი რამე არ ყოფილა ეს სტუდენტობა და 4/6 წელიც ისე გავიდა ვერც კი გავიგე. აი ძალიან მალე... და ტეხავს, მართლა ტეხავს და ამაზე რომ დავფიქრდი ახლა, დავიგრუზე...

ყველაფრის მიუხედავად კარგად მახსენდება სკოლა, მიუხედავად იმისა, რომ მაინც და მაინც შეკრული კლასი არ ვიყავით და ასე ვთქვთ ”სასტავებად” ვიყავით დაშლილი, მაინც კაი დრო იყო, არაჩვეულებრივი.

და დიდი სიამოვნებით სულ 1 დღით დავბრუნდებოდი სკოლაში :)

არ მინდა მართლა... არ მინდა რომ მალე გავიდეს დრო, დღე ასე მალე მთავრდებოდეს და ბლა ბლა ბლა...

რა არ მიყვარს

არ მიყვარს:

ხახვი
რბილ და მაგარ ”ლ”-ს რომ ამბობენ
მიმართვები როგორიცაა.: სიხ,ცუგა,ფისო,კნუტი,კროშკა და ა.შ- გული მიწუხდება :)))
შავ ფეხსაცმელში რომ თეთრი ნასკები მოჩანს
ბიჭებს რომ მოტკეცილი ჯინსები აცვიათ და წელამდე აქვთ ამოწეული :))))
გაუნათლებლები და 1 წიგნი რომ არ აქვს წაკითხული
გაუნათლებლები,რომლებსაც თავი მოაქვთ (ეს წინაზე უარესია)
სულით გოიმები
სტანდარტული მასა ( ეკა, მე და შენ რო ვლაპარაკობდით გუშინ აი ეგეთები)
სქელი ფეხები რომ აქვთ და მოკლე იუბკები აცვიათ
უზომოდ გაპრანჭული გოგოები (მაკიაჟით რომ სძინავთ) - ბუნებრივი სილამაზე forever :)
ლიფტი რომ არააა და სახლში ფეხით ამოვდივარ
ნარკომანები
რეპი
ჩინელების მაღაზიები

ალბათ იქნება გაგრძელება
ეს უცბად რაც მომაფიქრდა ისაა :)

...

ნეტავ ოდესმე რამე გვეშველებააა ??????????????

არც არაფერი...

ცხოვრებაში იმიტომ ხდება რაღაცეები, რომ მერე ვისწავლოთ და მომავალში აღარ გავიმეოროთ

ანუ შეცდომებზე ვსწავლობთ ხოლმე :)

ვოტ ტაკ :)

...

And I threw away the key
Yeah, I threw away the key

თეას დაბადების დღე:)

გუშინ ანუ 27 აპრილს თეას დაბადების დღე იყო და თამამად ვიტყვი, რომ მასეთი დრო არსად მიტარებია :)
მოკლედ თავიდან რო დავიწყო მოყოლა, თეა აპირებდა რო გოგოები სადმე გავსულიყავით საღამოს,მაგრამ დილას თეას ქმარმა აჩიკომ დაგვირეკა თეოს მეგობრებს და გვითხრა რო საღამოს 9 ზე ბავშვთა გასართობ ცენტრ ”ჯუმპაო”-ში უნდა მივსულიყავით და თეამ ეს არ იცოდა, ანუ სიურპრიზი იყო :))) თეას სულ უნდოდა, რომ მასეთ ადგილას გადაეხადა დაბადების დღე და აი აგერ აუხდა კიდევაც გუშინ.
ხოდა მთელი დღე არც დაგვირეკავს თეასთვის, არაფერი და ყველანი 9 ზე ჯუმპაოში მივედით. აჩიკომ თეა თვალახვეული წამოიყვანა და მთელი გზა არ ეუბნებოდა სად მიყავდა, ესე თვალახვეული შემოვიდა თეა დარბაზში, უცებ შუქი აინთო და მუსიკა ჩაირთო და ჩვენ ყველანი რაღაცეებს ვიძახდით, ვულოცავდით, ვხტუნაობდით, ულამაზესი მომენტი იყოო :) თეა გაგიჟდა ისე გაუხარდა, ვერაფრით რო ვერ წარმოიდგენდა :))) მერე დიჯეი მოვიდა და ამხელები რო დაგვინახა გაგიჟდა ის ბიჭი, ამხელებს აქ არასდროს გადაუხდიათ დაბადების დღეო :))) ბოლოს გვჳტხრა, რომ თავიდან მაგრად მომერიდაო და გამიტყდაო ,მაგრამ მერე მივხვდი რომ თქვენ ამყვებოდითო :)))

თეა ვითომ 4 წლის გახდაა :))) ანუ 24 ის :))))

ზუსტად ისეთი პროგრამით გაგვართეს როგორც ბავშვებს ართობენ და უბედნიერესები ვიყავით ყველა, ძალიან მაგარი დრო ვატარეთ, აი ბუშტებზე რო უნდა დაჯდე და ვინ გაასწრებს ეგ ვითამაშეთ, ხის მორზე რო უნდა დადგე და შენი მოწინააღმდეგე გადაააგდო ძირს, 2 ჯგუფად ვიყავით დაყოფილები, ჩვენ ჯგუფის კაპიტანი იყო ქობულა და ”ჭ” დავარქვით ნაკრებს :))) და მეორესი თეა იყო კაპიტანი და” ჯეელები” ერქვა :)))) ვინც იგებდა ლოყაზე ა შუბლზე წითელი ფლომასტერით გვახატავდნენ ხან ხაზს, ხან გულს და ზოგს ვარსკვლავს :)))) მერე დისკო გაიჩითა, შუქი ჩაქვრა და ვიცეკვეთ და ვიმაიმუნეთ, მერე ბარბის ტორტი მოიტანეს და თეამ ჩაააქრო :))))

პრიზებიც გაატამაშეს, მე კანფეტები მოვიგე :))))))))))

ეკა, ნეტა შენც ყოფილიყავიიიიი .....

მართლა უმაგრესი დრო ვატარეთ, 2 საათ ნახევრით ბავშვობაში დავბრუნდით, აი ზუსტად ისე ვლაპარაკობდთ როგორც ბავშვები და ვეჯღანებოდით ერთმანეთს და ვმაიმუნობდით

მადლობა აჩიკოს ასე რო გაგვამხიარულა ყველა :)

ძალიან მაგარი იყო, ძალიააააააააააააააააააააააააააააან!!!!

Parov Stelar

Parov Stelar ადრეც მომწონდა და ვუსმენდი, მაგრამ ეს ბოლო ალბომი That Swing უმაგრესია! იმიტომ, რომ ყველა კარგი ტრეკი ერთადააა თავმოყრილი,ზოგი ნაცნობი ზოგი უცნობი და მოკლედ ეს დღეეებია ვეღარ ვწყდები

ახლაც ერთ ტრეკზე ჩავიხვიე, ზარადაც სტელარი მაქვს უკვე და კარგ ხასიათზე მაყენებს მოკლე რომ ვთქვა :)

გავჭედეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეე ...

ოოოოოოოოო რა მაგარიაააააააააააააააააააააა!!!

<3

როდემდე?

ესაო, ისაო, კიდევ აქციებიო, მერე დარბევებიო, კარვები და საკნებიო...

კითხვა მაქვს:როდემდე უნდა ვიყოთ ასეთ ყოფაში???

ყველაფერს აქვს რაღაც საშველი, მაგრამ ამ შემთხვევაში ვერ ვხედავ პირადად მე გვირაბის ბოლოს სინათლეს. თქვენ თუ ხედავთ მითხარით, იქნებ მეც დავინახო და გავიხარო...

ვცდილობ არ ვიფიქრო ამ ყველაფერზე, მაგრამ მაინც მეფიქრება.
რაც მახსოვს სულ ასეთ დღეში ვართ, სულ აქციებია,სულ არეულობააა, სიტუაცია პერიოდულად წყნარდება,მაგრამ ეს მხოლოდ დროებითია. ძალიან დავიღალე უკვე, მინდა, რომ ისეთ ქვეყანაში ვიცხოვრო სადაც სიმშვიდეა.

ამას ვოცნებობ ამდენი წელია... რომ სიენენზე და ბიბისიზე ჩვენი მიტინგები და არეულობები აღარ გააშუქონ, აღარ იყოს ამდენი ლანღღვა-გინება,შეძახილები და საპროტესტო აქციები.

ვაააჰ ..............

9 აპრილის შემდგომ ...

მშვიდობა მინდა ...

როდემდე უნდა იყოს ეს აქრეულ–დარეული სიტუაცია,რომელიც ცოტა ხანი ლაგდება და მერე ისევ ირევა,თან ყველამ ვიცით რომ აირევა და სულ რაღაც დაძაბული სიტუაციააა. ამოვიდა ყელში უკვე ყველაფერი, ვერ ვიტან და მეზიზღება პოლიტიკა, ტელევიზორს ვეღარ ვუყურებ უკვე, სულ ერთი და იგივე, აქციები, ყვირილი და შეძახილები, არავინ არ თმობს არაფერს, იმას თავისი სკამი უყვარს ამას სკამამდე მისასვლელი გზა, მოკლედ რა....

რა დავაშავეთ ესეთ ქვეყანაში რომ ვცხოვრობთ ?!
მერე რატომ მიდიან საქართველოდანო.... ჰმმმ... წავლენ აბა რა... ვის უხარია ესეთ ამბებში ყოფნა? მგონი არავის. თან ოპოზიციამ დაგვაიმედა ორშაბათიდან ახალი ნაკადი იწყება აქციებისო... ქუჩებს მაინც ნუღა კეტავენ, ვეღარ ვმოძრაობთ ქალაქში. რაღაცა შეთანხმება ხო უნდა მოხდეს ...

მშვიდობა მინდააააააააააააააა

...

დაუნების ქვეყანაში ვცხოვრობთ ...

ყელში ამოვიდა უკვე ყველაფერი

მუსიკამ მოიტანა და ...

თუ გინდათ სიმშვიდე შეიგრძნოთ ჩართეთ New Composers and Brian Eno- Structure 3000, ფეხი ფეხზე გადადეთ, მიეყუდეთ სავარძელს/სკამს/დივანს (ვისაც რა აქვს), დაიდგით ჩაი/ყავა/წვენი/და ა.შ, გაიკეთეთ ნაუშნიკები და უსმინეთ...

აი მე ვზივარ ახლა და ვუსმენ და სულ ცოტა ხნით მავიწყდება თუ რა ქაოსია გარშემო და რა დოზანააა ხანდახან რეალობა...

ეკას და თეას :)

ძველი დრო მინდა აი სუუუუულ ცოტა ხნით...
მივხვდი,რომ ყველაზე ბედნიერი წლები იყო, ერთად და ტკბილად და კარგად რომ ვიყავით. მაგას რა ჯობდა ...
მთელი უბედურება ისაა, რომ იმ წლებს არასდროს ვაფასებთ რომელშიც ვართ და გვინდა რომ მალე გავიდეს და დასრულდეს, რო გავა და წავა მერე კი ვზივართ და მივტირით... აი როგორც ახლა ...

საშინლად მენატრება ის დრო, უსაშინლესად. კოჯორში რა დროს ვატარებდიით რო მახსენდებააა ააააა უმაგრესიიიიი :)

მიყვარხართ და ვგიჟდები თქვენზე :)

ჩემები ხართ ორივეეეეე :)

საიუბ ილეო პოსტი :)

ეს ჩემი მე–200 პოსტია ბლოგის სივრცეში :)

ამ 200 პოსტში ასე თუ ისე კარგადაა აღწერილი 2007 წლის ნოემბრიდან( მგონი) დღემდე ჩემი ცხოვრებაში მომხდარი ესა თუ ისა მოვლენები თუ ამბები. საერთოდ, ვფიქრობ,რომ კარგია ბლოგი, აი ხანდახან რო გეზარება წერა მაინც უნდა დაწერო, მომავალში, წლების მერე რომ გაგეღიმოს :) მეც ხომ ამიტომ ვწერ აქ რომ მერე გამეღიმოს და ზოგ ნაწერზე გულიანად გამეცინოს :) ზოგი მომენტი რო აღარც კი გახსოვს და უცებ წაიკითხავ და გაგახსენდება. ამაზე კარგი რა არის ...

ეს 2 დღეა გავ–radiohead-დი :)))) 2 სიმღერაზე სერიოზული ჩახვევა მჭირს :)

ამ საღამოს ჩაიმანია დამემართა, ჩაის მანიაკი გავხდი, რამდენი ჭიქა დავლიე აღარ მახსოვს.

თეა გამოეწერა უკვე და სახლშია :)

ხვალ პრეზენტაციის დაწერის დღეა პრ–ში. ადრე უნდა შევიკრიბოთ და რამე მაინც დავწეროთ. კარგი ბავშვები არიან ძალიან :)

ახლა დროა ფაბლიშ ფოსტ–ს დავაკლიკო ... ჩემი ჩაიიიი ... და რედიოჰედის 2 არაჩვეულებრივი სიმღერა .... მმმმმმმიყვარს

...

რიგითი საღამოა, ვზივარ კომპთან,ვუსმენ მუსიკას და ნუ რასაც ვაკეთებ ხოლმე :)
გუშინ კესო დაიბადა 12–ს რომ წუთები აკლდა :) ძალიან,ძალიან გამიხარდა, დღეს მარინას ველაპარაკე და თურმე შესვლა შეიძლება, ამიტომაც ხვალ წავალ :)

ხო,კიდევ რა მოხდა დღეს... პრ–ის საზოგადოება ზეგ მივდივართ ქალაქგარეთ სადმე, უფრო კოჯორში, ერთმანეთის უკეთ გასაცნობად :)

კარგი ამინდი იყო, მე რომ მიყვარს აი ისეთი :) ანუ მზიანი :)

ისე მომენატრა ჩემი მეგობრების უმეტესობა, რომ უკვე ქუჩაში მელანდებიან... მგონი გავრეკე :(( აი დღეს, 1 გოგო ისე მივამსგავსე თაკოს,რომ ლამის მივესალმე და ჩავეხუტე ...

დიდი ვერაფერი დღე იყო, თუმცა მაინც ყოველი დღე განსაკუთრებულია.

ახლა ავდგები და ბლოგის ძველ ჩანაწერებს გადავიკითხავ, გავიხსენებ განვლილ დღეებს, თვებს და წლებს :)

...

ესე იგი ჩემი საშველი არ იქნება რა :))))))

Untitled :)

რა მაგარია უცებ რომ გრძნობ, რომ ბედნიერი ხარ, შეიძლება ეს შეგრძნება სულ რამოდემინე წუთი გაგრძელდეს,მაგრამ მაგარია :)

ნეტა ყველაფერი ამიხდეს, რაზეც ასე ვოცნებობ ხოლმე.

აი ყველაფერი თუ ამიხდა, მაშინ ძალიან მაგარი იქნება, ძალიან, ძალიან !!! :) ისე, ჩვენი ოცნებები ასე თუ ისე ხდება მთელი ცხოვრების განმავლობაში, ნაწილობრივ მაინც და რამოდემინე რაც მთავარი სურვილი მაქვს ის მაინც ამიხდეს :)

თან ძააან პოზიტიურ სიმღერას ვუსმენ და ეგეც მოქმედებს, პოზიტიურს კი არა კარგ განწყობაზე რომ აყენებს ისეთს :)

მოკლედ ვნახოთ რა იქნება მომავალში :)

ერთი 2 წლის შემდეგ დავწერ, ამიხდა თუ არა ის, რაც ახლა ჩავიფიქრე :)

:(

რატომ არის ეს ცხოვრება ასეთი სასტიკი ?
რატომ ხდება რომ ახალგაზრდა ადამიანები ასე უდროოდ მიდიან ამ ქვეყნიდან ? ...

საშინელ ხასიათზე და მდგომარეობაში ვარ ...

სხვანაირად ვერც ვიქნები, როდესაც 2 საათის წინ კლასელის პანაშვიდიდან მოვედი .... ჯერ კიდევ არ მჯერა თამუნას ამბავი, საშინელებააა ....

მთელი კლასი შევიკრიბეთ ამ უბედურებაზე...

მართლა ძალიან რთულია, როდესაც კლასელის გარდაცვალების ამბავს იგებ. კლასელის, რომელიც ნახევარი დღე შენთან ერთად იყო ამდენი წლის მანძილზე... ამდენი რამე ერთად გამოვლილი, ამდენი ექსკურსია და დაბადების დღე... რომელი ერთი გავიხსენო. ვიჯექით დღეს კლასელები და თამუნას ფოტოებს ვათვალიერებდით თვალზე ცრემლებით და სკოლის პერიოდს ვიხსენებდით... და ყველამ ერთად ვთქვით, ნეტა ისევ სკოლის დრო იყოსო. მართლა ვინატრებდი იმ დროში ყოფნას, ბედნიერები რომ ვიყავით, ყველა ერთად,მხიარულად, ლაღად...

ძალიან დიდი ტკივილია მართლა :(
მთელი სკოლის პერიოდი თავში რომ გაქვს... დღეს სკოლაშიც შევიარეთ, მერე მასწავლებლებიც ვნახეთ, თითქოს 1 დღე იყო სკოლაში დაბრუნების.

ამდენი წვალება გადაიტანა და მაინც არაფერმა უშველა :(
ჯანმრთელობაზე ძვირფასი არაფერი არააა.

ღმერთმა ყველა კარგად ამყოფოს ...