სათაური ვერ მოვიფიქრე

Ludovico Einaudi-ს ყოველთვის ვუსმენდი,მაგრამ ეს ბოლო დღეებია ვეღარ ვწყდები, სულ მინდა რომ ვუსმინო ... ახლა რომელი ალბომიც არ მაქვს იმას ვიწერ.

ისევ იღრუბლება და ალბათ ისევ იწვიმებს. დიდი ხანია არ უწვიმია და ...

სუფთა ჰაერი მინდა, ინგლისურად რომ ჰქვია fresh აი ეგეთი, ბუნებაში მინდა გასვლა და ჯდომა, 1 დღით მაინც. მაგრამ სულ წვიმებია და სად უნდა წავიდე. 22-მდე არც იოცნებოთ მზის გამოსვლაო ასე თქვეს სინოპტიკოსებმა. ვნახოთ, ვნახოთ... :)

ამაზონიდან მინდა 2 წიგნის გამოწერა და საშველი ვერ დავადგი, უფრო სწორედ ჩემს მეგობარს ველოდები, ერთად უნდა გამოვიწეროთ და რაღაც გაიწელა ეს ამბავი.

კიდევ რა ხდება...
ხოო...
ჰმმმ...

არც არაფერი მგონი :)
არა, რაღაც-რაღაცეები ხდება მაგრამ ყველაფერს აქ ხომ არ დავწერ, მაგრამ მნიშვნელოვანი არაფერი, დაწერად რომ ღირდეს :)

უბრალოდ ძალიან ვღადაობ და მეცინება იმაზე, ყველა გიჟი და დაუნი და მისთანა მე როგორ უნდა გადამეკიდოს და რატომ უნდა მქონდეს კომუნიკაცია ესეთ ადამიანებთან :))) მაგრამ ამაშიც პოზიტივი უნდა დაინახოს ადამიანმა, ანუ მე, და ჩავთვალო, რომ ისინი ჩვენს ცხოვრებას ახალისებენ :) დაე იყოს ასე!

...

ჯერ გაწყენინებენ და მერე ბოდიშები იცოცხლე, იციან...

პარიზული დღიურები ნაწილი II

დავწერ განვლილი დღეების შესახებ.
გუშინ ვიყავით ვერსალში,უმაგრესი light-ი ნათქვამია, Château de Versailles ულამაზესია და მოლოდინს გადააჭარბა.ტყუილად არ დადის ამდენი ხალხი მსოფლიოს სხვადასხვა კუთხეებიდან ამ სასახლის სანახავად. უდიდესი და ულამაზესია, ეფექტი აქვს ძალიან დიდი. რიგი იყო უზარმაზარი, მაგრამ ჩვენ გავუძელით სიცივეს და გმრიულად გადავიტანეთ ეს გამყინვარების ხანა. დავათვალიერეთ სასახლე, ყველა ოთახი,ასეთი ლამაზი ოთახები პირველად ვნახე,ულამაზესია თითოეული მათგანი,ძალიან ბევრი სურათი გადავიღეთ ლამის ყოველ ბუჩქთან :)

Grand Canal არაჩვულებრივია, თან ბატები/იხვები დაცურავენ შიგნით :) ზოგან მოყინული იყო, ზოგი ველოსიპედით დადიოდა, ზოგი მინი ბასით, ზოgი ფეხით, ზოგი შორტებით დარბოდა ყურებში "ნაუშნიკებით" :))) სუპერ ადგილია რა!!! თითქმის მთელი გუშინდელი დღე ვერსალში ვიყავით, საღამოს 171 ნომერ ავტობუსში ჩავჯექით და უკან დავბრუნდით პარიზში. უი ხო, თათას მისცეს bateau tour-ის 3 ბილეთი და რომ ჩამოვედით პარიზში ეგრევე გემით ვისეირნეთ სენაზე. ძალიან ლამაზია ღამის პარიზი, აი სულ სხვააა... ეიფელი ლურჯად არის განათებული, ზედ ევროკავშირის ყვითელი ვარსკვლავებით და ძალიან ლამაზია. ახალ წელს ალბათ უკეთესი იქნება :)

მერე მოგვშივდა და წავედით რაღაც კაფეში, სახელი არ მახსოვს. მე ლოკოკინები მინდათქო და მომიტანეს ბურგუნდიული ლოკოკინები დიდის ამბით, მოიტანეს 6 ცალი ლოკოკინა თავის ნიჟარიანად და ”პახოდუ” რაღაც მწვანე რაღაც ჰქონდა მოსხმული, ლამის გული ამერია. მოკლედ მშიერი დავრჩი და მერე თევზის სალათა შევჭამე ლიმნით :)) ძლივს სული მოვითქვი ისე მშიოდა :)))))

გუშინწინ დორსეში ვიყავით. ჩემი აზრით, ლუვრზე ბევრად კარგი კოლექციებია. ძალიან ბევრი რამ ვნახე, 5-ივე სართული, პლიუს პიკასოს გამოფენა და ასევე le chat noir, რითაც აღვფრთოვანდი. დორსე შიგნიდანაც ძალიან ლამაზია :) სანამ შევედით, რა თქვა უნდა, რიგში ვიდექით. საერთოდ, აქ ყველგან რიგებია, ნუ დღეს ეიფელთან 5 კილომეტრიან რიგში ვიდექით, ცხოვრებაში არ ვმდგარვარ რიგში 2საათ ნახევარი. მერე ასვლის რიგში ცალკე ვიდექით, ტუალეტის რიგში ცალკე, ჩამოსვლისას ლიფტთანაც რიგი... და მოკლედ ლამის გადავირიე, მაგრამ რომ ავედით სახე გამიშეშდა და ყბა ჩამომივარდა ისეთი ულამაზესია ზემოდან პარიზი, ხელის გულივით ჩანს ყველაფერი, თან დილით კაშკაშა მზე იყო და მთლად გაბრდღვიალებული იყო ყველაფერი. აივანთან რომ მივედი, ხელი მაგრად მოვკიდე მეთქი არ გადმოვარდე, ეგეთი შეგრძნება დამეუფლა.

მერე თათას უნდა შევხვედროდი 12 ის ნახევარზე, მაგრამ სანამ მე იქ ტუალეტის და ლიფტების რიგში ვიდექი, თან მობილური არ მქონდა, რო ცამოვედი ქვემოთ თათა ვეღარ ვიპოვე, სადღაც სკამზე ავედი და იქიდან ყვიროდი თათას მაგრამ სულ ტყუილად. ვერც ნანო და ნატო ვიპოვე, მერე უცებ ქართული ლაპარაკი გავიgე, მეთქი გეხვეწებით მობილური ხო არ გაქვთ ესე დაიკარგეთქო, სადააა მობილური და კაი ცხოვრებაო, ჩვენ les halles -ში მივდივართ და თუ გინდა წამოდიო,ამათ აქ ვეღარ იპოვიო. ამათ არ გავყევი, ცოტა კიდევ ველოდე იქნება თათა გამოჩნდესთქო,მაგრამ ვერ ვიპოვე. ავდექი და წავედი ტროკადეროზე და მეტროთი ეგრევე ტრიუმფალურთან ამოვედი, კიდევ კაი რუკა მქონდა მეტროსი, ეგ და წყალი სულ დამქონდა. ბევრი წრე დავარტყი ტრიუმფალურს, სურათები გადავიღე, მერე Champs elysees მთლიანად ფეხით გამოვიარე კონკორდამდე, ყველგან შევედი, საკაიფოდ ვიშოპინგე, ბოლოს ლამის პარკები გამივარდა ხელიდან. ძალიან მაგარი მაღაზიებია!!! იქვე იყო virgin megastore, სადაც რა თქმა უნდა შევედი და ჯაზის განყოფილებში შევაჭერი ეგრევე ხამივით :))))))) მერე წამოვედი და იქვე სკამზე დავჯექი, ვიჯექი ასე ნახევარი საათი სტარბაქსით ხელში და ვფიქრობდი თუ სად ვარ, სად ვზივარ და ვაბშე რა მაგარია, უბრალოდ ქუჩაში ვუყურებდი ხალხს(დედაჩემის დანაბარებს ვასრულდებდი), როგორ აცვიათ, რანაირები არიან, რას აკეთებენ, რაოდენ სხვა ცხოვრებაა, საოცარი ცხოვრებააა :) სულ რომ ადგე და შუა შანზელიზეზე ჩაიხადო, დიდად არც გაუკვირდებათ, ეს ჩვეულებრივი მოვლენააა აქ :) ვისაც რა უნდა იმას აკეთებს.
მერე ტუილერის ბაღებში ვიჯექი, ბატებს ვუყურებდი :))))
მერე ლუვრამდეც მივედი კიდევ ერთხელ, გადავხედე იქაურობას. ვფიქრობდი, კიდევ როდის დავბრუნდები აქ-თქო, ყველა დეტალს დავაკვირდი ბოლომდე,ეს შეგრძნება დიდხანს რომ გამყოლოდა... რუკას დავხედე და სასტუმრომდე მოვედი ფეხით, ისე რო ვერც ვიგრძენი ამდენი როგორ გავიარე ფეხით, ახლა სასტუმროში ვარ, ნანო და ნატო ჯერ არ მოსულან, 10 საათია.
მალე ახალი წელია და 1- ში დისნეილენდში მივდივართ, იმ ადგილას, სადაც ყველა ოცნება სრულდება :) The happiest place on earth :)

C'est vraiment super !!!

ძალიან ბედნიერი ვარ :)



პარიზი
29 დეკემბერი, 2008 წელი

პარიზული დღიურები ნაწილი I

თბილისის აეროპორტში მივედით ნანო, მე, დედაჩემი,ლია დეიდა და კობა. რეგისტრაცია, რამე-რუმე, ნატოც მოვიდა ამასობაში და ჩავაბარეთ ბარგი. ამ უკანასკნელის ჩაბარების შემდეგ ხელი დავუქნიეთ ჩვენი ოჯახის წევრებს და სხვა ათასი კონტროლის, გახდის/ჩაცმის და მცირეოდენი ლოდინის შემდეგ ჩავჯექით თვითმფრინავში. მე ფანჯარასთან დავჯექი, გვერდით ნანო და ნანოს გვერდით ნატო. და აი ასე, გაღიმებული სახეებით ვიჯექით აირზენას ჯაბახანა თვითმფრინავში 4 საათი და 30 წუთი. პერიოდულად ერთმანეთს ვეუბნებოდით,გოგოებო გჯერათ სად მივდივართ???? ჩემი პასუხი: სანამ ეიფელს არ დავინახავ მანამდე ვერ გავაცნობიერებ სად ვართ-თქო.
ბოლო 15 წუთი რომ იყო დარჩენილი( თუ 20) გვახარეს, რომ ჩვენი საყვარელი ბოინგი სულ რაღაც 15(20) წუთში დაეშვებოდა პარიზის შარლ დე გოლის აეროპორტში. ხოოდა, ეს რომ მოვისმინე, ფანჯარაში გავყავი თავი და შორს ეიფელი დავლანდე. დავიწყეთ ყვირილი გიჟებივით, თავიდან ვითომ მომერიდა რა სულელივით ვყივირივართქო, მაგრამ მალევე მივხვდი, რომ ამ ქალაქში გიჟობა მოსული ”პონტია”. რის ვაი-ვაგლახით მივედით სასტუმროში, ვაი-ვაგლახით იმიტომ ვთქვი, რომ Roissy Bus, რომელიც Opera Garnier-სთან მოდის CDG-დან არ ვიცოდით ზუტად რომელ გასასვლელთან ჩერდებოდა.
მოკლედ მოვაგენით სასტუმროს :)
ძალიან საყვარელი სასტუმროა ჩვენი Peletier Opera Hotel :) კარი შევაღეთ თუ არა reception-ში Jalil დაგვხვდა, ვერ გავიგეთ ცისფერია თუ რა ჯიშია, მაგრამ ძალიან საყვარელი და მეგობრული გაღსონია :)

რა დავწერო აღარ ვიცი, ეს ქალაქი კი არა ზექალაქია, სუპერ ქალაქი!!! სულ სხვა ცხოვრების რიტმია, ჩვენგან განსხვავებული. ხალხი ყველა ჯიშის და ჯილაგისაა, თეთრკანიანი, ზანგი, მულატი, ლურჯკანიანი, მოკლედ...

ავტობუსიდან რაც პირველად დავინახეთ Moulin Rouge იყო, nothins special, სურათზე რარაც სხვანაირი იყო (დღე რომ იყო მაგიტომ), უბრალოდ მულენ რუჟი რომ აწერია, მაგიტომაა ხალხი მიშტერებული.

ოპერა ულამაზესი შენობაა :) ლამაზი კი არა ულამაზესი, გადავირიე რომ დავინახე, სურათიდან უფრო პატარა მეგონა, არადა გრანდიოზული შენობაა. 30-ში "Raymonda"-ზე მივდივართ და ერთი სული მაქვს როდის ვნახავ შიგნიდან, ნუ დარწმუნებული ვარ, რომ ულამაზესია შიგნიდანაც :)

Galeries Lafayette ჩვენი სასტუმროს გვერდითაა, უდიდესი შოპინგ ცენტრი, ყველაფერია შიგნით რაც მოგესურვება, ყველა ცნობილი ბრენდი. ოდნავ იქითაა Au Primtemps, ეგეც ლაფაიეტის ნაირია :)

ამასობაში მოგვშივდა და ვჭამეთ სენდვიჩი. მე ეგეთი გემრიელი სენდვიჩი ცხოვრებაში არ მიჭამია, თუ რო მშიოდა იმიტომ არ ვიცი. ჯერ ხო ფრანგულ პურზე გემრიელი არაფერია, მსოფლიომ შერაცხა ბოლო ბოლო სუპერ პურად და მე ვინ ვარ, რომ არ ვაღიარო ეს ფაქტი :)))) უგემრიელესი jambon et fromage და პიკულები, ესეც უგემრიელესი, ოდნავ მაიონეზი და ეს მთელი სიამოვნება სულ რაღაც 3 ევრო ღირს :)

Open Tour ავიღეთ. მაგარი რამეა, მთელ ქალაქს მოგატარებს 3 საათში, ყველა ღირსშესანიშნაობასთან ჩერდება, თან ყურში audioguide არის და ყველა მონუმენტზე გიყვება რა ენაზეც გინდა. ამ ტურის მერე შოკში ჩავვარდით სამივე, ყველაფერი ვნახეთ, გადარევას ვიყავით მართლა. ლუვრის პირამიდა რომ დავინახე დამაჟრიალა, შენობაზე ხო არარ ვლაპარაკობ. C'est Super!!! იქვე ტუილერის ბაღები, შორს ეიფელი მოცანს... ნუ, რა ვიცი... მერე სენასთან ჩავიდა და ნოტრდამის წინ გაჩერდა. აი აქ კი არ დამაჟრიალა, დამაზრიალა და გულმა ფეთქვა დაიწყო, პულსაცია 1000000000 მქონდა მგონი, უდიდესი და ულამაზესი... ალექსანდრე მე-3ის ხიდი...კონკორდი და ეიფელი.ეიფელის დანახვაზე რა შეგრძნება მქონდა ვერ აღვწერ, სურათით სულ სხვააა და ისე ვაბშე სხვანაირი. გამოვშტერდი ამხელა რაღაც რომ დავინახე უცებ, ტროკადეროდან, არაჩვეულებრივი რამეა, გიგანტური, სული რომ შეგეხუთება. რა ვიცი, გიჟივით დავდიოდი ეიფელის ქვეშ კაი 2 საათი, ხამებივით და მაინც დაუკმაყოფილებლობის გრძნობა მაქვს. ვალ დილას კიდევ მივდვართ რომ ავიდეთ, თორემ ძალიან დიდი რიგებია. პირველ დღეს ლუვრშიც ვიყავით, მონა ლიზაზე დავიშოკე, რაღაცნაირი ღიმილი აქვს, თითქოს ირონიული, რაღაცნაირი, მოკლედ უნდა ადგე, წახვიდე და ნახო რა :))))))


პარიზი
28 დეკემბერი, 2008 წელი.

...

არავის შეურაცხყოფას არ ვაყენებ, მაგრამ ზოგადად იმ აზრზე ვარ და ეს აზრი სულ უფრო მყარდება, რომ დაუნების თაობა მოდის...

სხვას ვერაფერს ვიტყვი.

Lost in Bukowski

დღეს განსაკუთრებული დღე არაა, უბრალოდ მომინდა რაღაცის დაწერა... ხანდახან მინდება ხოლმე ესე რაღაც სისულელეეების ბეჭვდა და... თან ძალიან სევდიან სიმღერას ვუსმენ, ჩავრთე და ვეღარ ვრთავ... თან ამა სოფლის ამაოებაზე დავფიქრდი, წარსულიდან გავიხსენე რაღაცეეები და გამეღიმა, როგორც ყოველთვის :)

გემრიელი მარწყვი, გადაშლილი ბლოკნოტი, შიგნით ძალიან ბევრი ინფო, მათ შორის ჩარლზ ბუკოვსკის ფრაზები, სად აღარ მოქექილი... ჩემი ბოლო ხანების ფავორიტი, შემჯდარი ვარ სერიოზულად, თითქოს ჩემიანია, ასე მგონია, რა სიდებილეა, მაგრამ არის რაღაც ამ ფრაზებში ჩემეული :) and i like it :)

ცხოვრება ძალიან, ძალიან სწრაფად გადის, ხელში ბოლოს რამე თუ შემრჩება?!
ჩემი მომავალი მაინტერესებს, მაგრამ რომ ვიცოდე მერე საინტერესო აღარ იქნება... ეჰ, რა ვიცი, რა ვიცი, ადრე ესე მალე არ გადიოდა დრო... და ამაზე რომ ვფიქრობ მაგრად ვიგრუზები მერე.

ხვალ ისევ ახალი დღე.
სწრაფად განვლილი წუთები, საათები, დღეები... ადრე რაც შორს მიმაჩნდა, უკვე მოახლოვდა, damn it...და როგორც ბუკოვსკი იტყოდა : life is as kind as you let it be :)

და ასევე არ შემიძლია ეს გენიალური რამ არ დავწერო ისევ და ისევ ბუკოვსკის შემოქმედებიდან:

"There are worse things than being alone but it often takes decades to realize this and most often when you do it's too late and there's nothing worse than too late".

20.05

კარგი გარემო და სასიამოვნო მუსიკა, საყვარელი მეგობრები და უმაგრესი განწყობა.. დაახლოებით ასე გამოყურება გუშინდელი საღამო. მერე რა რომ ზოგს ხშირად ვეღარ ნახულობ, მაინც არაფერი გერიდება და ძალიან ახლოს ხარ, ისევე როგორც ეს ადრე იყო. თავისუფლად ხარ და უკომპლექსო, ანუ ისეთივე როგორიც ხარ...

მიყვარს ასეთი დღეები, ნანოს დაბადების დღე ერთ-ერთი ასეთი დღეა.

კარგი იყო, კიდევ მრავლად უნდა იყოს ასეთი საღამოები :)

ბოლო ზარი

ხვალ ბოლო ზარი ყოფილა, ახლა გავიგე.

და მომენტალურად გონებაში ამომიტივტივდა ჩემი სკოლა და ბოლო დღე... თეთრი ”საროჩკა” და ბედნიერი ღიმილი, მთლად ბოლომდე ბედნიერიც ვერა, ოდნავ სევდანარევი... იმიტომ,რომ ვიცოდი ამით ბავშვობა მთავრდებოდა... ერთ-ერთი უდარდელი ხანა ყველა ადამიანის ცხოვრებაში. პედიოდი,როდესაც მეტწილად გართობით ხარ დაკავებული. სკოლა, სკოლის პრობლემები,გაკვეთილები,მასწავლებლები,იმან ნიშანი არ დამიწერა, ”უი ხვალ საკონტროლო გვაქვს”, გეომეტრია,ფიზიკა,ქიმია და რა აღარ...

შენი მერხი და სკამი, მერხი, სადაც შენი სახელი წერია და გინდა,რომ სულ ეწეროს, დაე სხვამაც ნახოს რომ აქ შენ იჯექი. საოცარია მაინც ბავშვის გონება :)

ბედნიერი ღიმილი იმ იმედით, რომ მალე სტუდენტი გახდები, უნივერსიტეტში ჩააბარებ და კარგი მომავალი გექნება და ბედნიერ ქვეყანაში იცხოვრებ. წინ მთელი სტუდენტობა გელის და მოკლედ ათასი კარგი აზრი თავში...

მერე უცებ გავა წლები და რა? არც არაფერი, არაფერი დიდი რამე არ ყოფილა ეს სტუდენტობა და 4/6 წელიც ისე გავიდა ვერც კი გავიგე. აი ძალიან მალე... და ტეხავს, მართლა ტეხავს და ამაზე რომ დავფიქრდი ახლა, დავიგრუზე...

ყველაფრის მიუხედავად კარგად მახსენდება სკოლა, მიუხედავად იმისა, რომ მაინც და მაინც შეკრული კლასი არ ვიყავით და ასე ვთქვთ ”სასტავებად” ვიყავით დაშლილი, მაინც კაი დრო იყო, არაჩვეულებრივი.

და დიდი სიამოვნებით სულ 1 დღით დავბრუნდებოდი სკოლაში :)

არ მინდა მართლა... არ მინდა რომ მალე გავიდეს დრო, დღე ასე მალე მთავრდებოდეს და ბლა ბლა ბლა...

რა არ მიყვარს

არ მიყვარს:

ხახვი
რბილ და მაგარ ”ლ”-ს რომ ამბობენ
მიმართვები როგორიცაა.: სიხ,ცუგა,ფისო,კნუტი,კროშკა და ა.შ- გული მიწუხდება :)))
შავ ფეხსაცმელში რომ თეთრი ნასკები მოჩანს
ბიჭებს რომ მოტკეცილი ჯინსები აცვიათ და წელამდე აქვთ ამოწეული :))))
გაუნათლებლები და 1 წიგნი რომ არ აქვს წაკითხული
გაუნათლებლები,რომლებსაც თავი მოაქვთ (ეს წინაზე უარესია)
სულით გოიმები
სტანდარტული მასა ( ეკა, მე და შენ რო ვლაპარაკობდით გუშინ აი ეგეთები)
სქელი ფეხები რომ აქვთ და მოკლე იუბკები აცვიათ
უზომოდ გაპრანჭული გოგოები (მაკიაჟით რომ სძინავთ) - ბუნებრივი სილამაზე forever :)
ლიფტი რომ არააა და სახლში ფეხით ამოვდივარ
ნარკომანები
რეპი
ჩინელების მაღაზიები

ალბათ იქნება გაგრძელება
ეს უცბად რაც მომაფიქრდა ისაა :)

...

ნეტავ ოდესმე რამე გვეშველებააა ??????????????

არც არაფერი...

ცხოვრებაში იმიტომ ხდება რაღაცეები, რომ მერე ვისწავლოთ და მომავალში აღარ გავიმეოროთ

ანუ შეცდომებზე ვსწავლობთ ხოლმე :)

ვოტ ტაკ :)

...

And I threw away the key
Yeah, I threw away the key

თეას დაბადების დღე:)

გუშინ ანუ 27 აპრილს თეას დაბადების დღე იყო და თამამად ვიტყვი, რომ მასეთი დრო არსად მიტარებია :)
მოკლედ თავიდან რო დავიწყო მოყოლა, თეა აპირებდა რო გოგოები სადმე გავსულიყავით საღამოს,მაგრამ დილას თეას ქმარმა აჩიკომ დაგვირეკა თეოს მეგობრებს და გვითხრა რო საღამოს 9 ზე ბავშვთა გასართობ ცენტრ ”ჯუმპაო”-ში უნდა მივსულიყავით და თეამ ეს არ იცოდა, ანუ სიურპრიზი იყო :))) თეას სულ უნდოდა, რომ მასეთ ადგილას გადაეხადა დაბადების დღე და აი აგერ აუხდა კიდევაც გუშინ.
ხოდა მთელი დღე არც დაგვირეკავს თეასთვის, არაფერი და ყველანი 9 ზე ჯუმპაოში მივედით. აჩიკომ თეა თვალახვეული წამოიყვანა და მთელი გზა არ ეუბნებოდა სად მიყავდა, ესე თვალახვეული შემოვიდა თეა დარბაზში, უცებ შუქი აინთო და მუსიკა ჩაირთო და ჩვენ ყველანი რაღაცეებს ვიძახდით, ვულოცავდით, ვხტუნაობდით, ულამაზესი მომენტი იყოო :) თეა გაგიჟდა ისე გაუხარდა, ვერაფრით რო ვერ წარმოიდგენდა :))) მერე დიჯეი მოვიდა და ამხელები რო დაგვინახა გაგიჟდა ის ბიჭი, ამხელებს აქ არასდროს გადაუხდიათ დაბადების დღეო :))) ბოლოს გვჳტხრა, რომ თავიდან მაგრად მომერიდაო და გამიტყდაო ,მაგრამ მერე მივხვდი რომ თქვენ ამყვებოდითო :)))

თეა ვითომ 4 წლის გახდაა :))) ანუ 24 ის :))))

ზუსტად ისეთი პროგრამით გაგვართეს როგორც ბავშვებს ართობენ და უბედნიერესები ვიყავით ყველა, ძალიან მაგარი დრო ვატარეთ, აი ბუშტებზე რო უნდა დაჯდე და ვინ გაასწრებს ეგ ვითამაშეთ, ხის მორზე რო უნდა დადგე და შენი მოწინააღმდეგე გადაააგდო ძირს, 2 ჯგუფად ვიყავით დაყოფილები, ჩვენ ჯგუფის კაპიტანი იყო ქობულა და ”ჭ” დავარქვით ნაკრებს :))) და მეორესი თეა იყო კაპიტანი და” ჯეელები” ერქვა :)))) ვინც იგებდა ლოყაზე ა შუბლზე წითელი ფლომასტერით გვახატავდნენ ხან ხაზს, ხან გულს და ზოგს ვარსკვლავს :)))) მერე დისკო გაიჩითა, შუქი ჩაქვრა და ვიცეკვეთ და ვიმაიმუნეთ, მერე ბარბის ტორტი მოიტანეს და თეამ ჩაააქრო :))))

პრიზებიც გაატამაშეს, მე კანფეტები მოვიგე :))))))))))

ეკა, ნეტა შენც ყოფილიყავიიიიი .....

მართლა უმაგრესი დრო ვატარეთ, 2 საათ ნახევრით ბავშვობაში დავბრუნდით, აი ზუსტად ისე ვლაპარაკობდთ როგორც ბავშვები და ვეჯღანებოდით ერთმანეთს და ვმაიმუნობდით

მადლობა აჩიკოს ასე რო გაგვამხიარულა ყველა :)

ძალიან მაგარი იყო, ძალიააააააააააააააააააააააააააააან!!!!

Parov Stelar

Parov Stelar ადრეც მომწონდა და ვუსმენდი, მაგრამ ეს ბოლო ალბომი That Swing უმაგრესია! იმიტომ, რომ ყველა კარგი ტრეკი ერთადააა თავმოყრილი,ზოგი ნაცნობი ზოგი უცნობი და მოკლედ ეს დღეეებია ვეღარ ვწყდები

ახლაც ერთ ტრეკზე ჩავიხვიე, ზარადაც სტელარი მაქვს უკვე და კარგ ხასიათზე მაყენებს მოკლე რომ ვთქვა :)

გავჭედეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეე ...

ოოოოოოოოო რა მაგარიაააააააააააააააააააააა!!!

<3

როდემდე?

ესაო, ისაო, კიდევ აქციებიო, მერე დარბევებიო, კარვები და საკნებიო...

კითხვა მაქვს:როდემდე უნდა ვიყოთ ასეთ ყოფაში???

ყველაფერს აქვს რაღაც საშველი, მაგრამ ამ შემთხვევაში ვერ ვხედავ პირადად მე გვირაბის ბოლოს სინათლეს. თქვენ თუ ხედავთ მითხარით, იქნებ მეც დავინახო და გავიხარო...

ვცდილობ არ ვიფიქრო ამ ყველაფერზე, მაგრამ მაინც მეფიქრება.
რაც მახსოვს სულ ასეთ დღეში ვართ, სულ აქციებია,სულ არეულობააა, სიტუაცია პერიოდულად წყნარდება,მაგრამ ეს მხოლოდ დროებითია. ძალიან დავიღალე უკვე, მინდა, რომ ისეთ ქვეყანაში ვიცხოვრო სადაც სიმშვიდეა.

ამას ვოცნებობ ამდენი წელია... რომ სიენენზე და ბიბისიზე ჩვენი მიტინგები და არეულობები აღარ გააშუქონ, აღარ იყოს ამდენი ლანღღვა-გინება,შეძახილები და საპროტესტო აქციები.

ვაააჰ ..............

9 აპრილის შემდგომ ...

მშვიდობა მინდა ...

როდემდე უნდა იყოს ეს აქრეულ–დარეული სიტუაცია,რომელიც ცოტა ხანი ლაგდება და მერე ისევ ირევა,თან ყველამ ვიცით რომ აირევა და სულ რაღაც დაძაბული სიტუაციააა. ამოვიდა ყელში უკვე ყველაფერი, ვერ ვიტან და მეზიზღება პოლიტიკა, ტელევიზორს ვეღარ ვუყურებ უკვე, სულ ერთი და იგივე, აქციები, ყვირილი და შეძახილები, არავინ არ თმობს არაფერს, იმას თავისი სკამი უყვარს ამას სკამამდე მისასვლელი გზა, მოკლედ რა....

რა დავაშავეთ ესეთ ქვეყანაში რომ ვცხოვრობთ ?!
მერე რატომ მიდიან საქართველოდანო.... ჰმმმ... წავლენ აბა რა... ვის უხარია ესეთ ამბებში ყოფნა? მგონი არავის. თან ოპოზიციამ დაგვაიმედა ორშაბათიდან ახალი ნაკადი იწყება აქციებისო... ქუჩებს მაინც ნუღა კეტავენ, ვეღარ ვმოძრაობთ ქალაქში. რაღაცა შეთანხმება ხო უნდა მოხდეს ...

მშვიდობა მინდააააააააააააააა

...

დაუნების ქვეყანაში ვცხოვრობთ ...

ყელში ამოვიდა უკვე ყველაფერი

მუსიკამ მოიტანა და ...

თუ გინდათ სიმშვიდე შეიგრძნოთ ჩართეთ New Composers and Brian Eno- Structure 3000, ფეხი ფეხზე გადადეთ, მიეყუდეთ სავარძელს/სკამს/დივანს (ვისაც რა აქვს), დაიდგით ჩაი/ყავა/წვენი/და ა.შ, გაიკეთეთ ნაუშნიკები და უსმინეთ...

აი მე ვზივარ ახლა და ვუსმენ და სულ ცოტა ხნით მავიწყდება თუ რა ქაოსია გარშემო და რა დოზანააა ხანდახან რეალობა...

ეკას და თეას :)

ძველი დრო მინდა აი სუუუუულ ცოტა ხნით...
მივხვდი,რომ ყველაზე ბედნიერი წლები იყო, ერთად და ტკბილად და კარგად რომ ვიყავით. მაგას რა ჯობდა ...
მთელი უბედურება ისაა, რომ იმ წლებს არასდროს ვაფასებთ რომელშიც ვართ და გვინდა რომ მალე გავიდეს და დასრულდეს, რო გავა და წავა მერე კი ვზივართ და მივტირით... აი როგორც ახლა ...

საშინლად მენატრება ის დრო, უსაშინლესად. კოჯორში რა დროს ვატარებდიით რო მახსენდებააა ააააა უმაგრესიიიიი :)

მიყვარხართ და ვგიჟდები თქვენზე :)

ჩემები ხართ ორივეეეეე :)

საიუბ ილეო პოსტი :)

ეს ჩემი მე–200 პოსტია ბლოგის სივრცეში :)

ამ 200 პოსტში ასე თუ ისე კარგადაა აღწერილი 2007 წლის ნოემბრიდან( მგონი) დღემდე ჩემი ცხოვრებაში მომხდარი ესა თუ ისა მოვლენები თუ ამბები. საერთოდ, ვფიქრობ,რომ კარგია ბლოგი, აი ხანდახან რო გეზარება წერა მაინც უნდა დაწერო, მომავალში, წლების მერე რომ გაგეღიმოს :) მეც ხომ ამიტომ ვწერ აქ რომ მერე გამეღიმოს და ზოგ ნაწერზე გულიანად გამეცინოს :) ზოგი მომენტი რო აღარც კი გახსოვს და უცებ წაიკითხავ და გაგახსენდება. ამაზე კარგი რა არის ...

ეს 2 დღეა გავ–radiohead-დი :)))) 2 სიმღერაზე სერიოზული ჩახვევა მჭირს :)

ამ საღამოს ჩაიმანია დამემართა, ჩაის მანიაკი გავხდი, რამდენი ჭიქა დავლიე აღარ მახსოვს.

თეა გამოეწერა უკვე და სახლშია :)

ხვალ პრეზენტაციის დაწერის დღეა პრ–ში. ადრე უნდა შევიკრიბოთ და რამე მაინც დავწეროთ. კარგი ბავშვები არიან ძალიან :)

ახლა დროა ფაბლიშ ფოსტ–ს დავაკლიკო ... ჩემი ჩაიიიი ... და რედიოჰედის 2 არაჩვეულებრივი სიმღერა .... მმმმმმმიყვარს