2020

ადრე თუ ვწერდი კვირაში ერთ პოსტს ახლა ვწერ 3 წელიწადში ერთხელ და მგონი მთლად კარგის მომასწავებელი არ არის ეს. თქვენ რას ფიქრობთ? თუმცა, დღეს უკვე იმდენი რამ არის საფიქრელი, სადარდებელი, იმდენი პრობლემაა რომ თქვენ კი არა მე აღარ მახსოვდა ამ ბლოგის არსებობა. შევუდგეთ მოკლე მიმოხილვას თუ რა ხდება ქვეყანასა ზედა. 2020 წელია, მეგობრებო. 2020! ახალი წელი რომ დგებოდა რაღაც გულში უცნაურმა გრძნობამ გამკრა და ისე ვერ შევხვდი ამ წელს როგორც ჩვეულად ვხვდები ხოლმე ოვაციებით და მილოცვებით და ეტყობა უნდა მიმვხვდარიყავი რომ საოცარი წელი არ იქნებოდა. ნიშანს, რომელსაც ყველა ვეძებთ ხოლმე, აი ის ნიშანი იყო. წელი დაიწყო ჩვეულებრივად. იანვარში სამოგზაუროდ წავედი ჩემს მეგობრებთან ერთად მაიამიში, 4 დღით, გადასარევი დრო ვატარეთ. მერე მოვიდა თებერვალი, მერე მარტის დასაწყისი და იმის მერე ცხოვრება ამერიკის შეერთებულ შტატებში დროებით დაპაუზებულია. მარტის მერე ჩემი ცხოვრება ერთფეროვანი გახდა. ჩემნაირი ადამიანიც კი, რომელიც სულ სადღაც დადის და მოგზაურობს, გაჩერდა. ვკითხულობ წიგნებს, ვეძებ ინსპირციას, ვუყურებ ფილმებს, ვფიქრობ ხშირად რა მომწონს და რა მაბედნიერებს, რა მხდის კარგად და რა მხდის ცუდად. დრო მომეცა რომ ამერიკაში, როცა ამაზე ფიქრის დრო დიდად არასდროს მქონდა, ამაზე ვიფიქრო. მიყვარს ფიქრი. ფიქრში იბადება ჭეშმარიტებაო და ასეა. უფრო მეტად ვსწავლობ ჩემს თავს და მომწონს. მოკლედ მიმოხილვა ასეთია: - ცხოვრება, რომელიც ხანმოკლე მეგონა, უფრო ხანმოკლე მეჩვენა ვიდრე არის. ანუ დრო საოცრად სწრაფად გადის და ვერ ვაჩერებთ. - ადამიანები შეიცვალნენ. ძალიან შეიცვალნენ. ისე რომ ვერც ვცნობ ბევრს. ურთიერთობები გაცივდა, ხალხი გარობოტდა, ჩაიკეტა და დეპრესიაში ჩავარდა. ზოგს ფსიქიკამ უმტყუნა. ყველას ხომ არ შეუძლია თავის ხელში აყვანა?! - ადამიანებმა ნამდვილი სახეები გამოაჩინეს. - ის ადამიანები რომ მეგონა ჩემი ახლო ადამიანები იყვნენ, თურმე არ ყოფილან. უცბად გაუცხოვდნენ. - ადამიანები ყველაზე საშიში ცხოველები არიან დედამიწაზე და უნდა კარგად დავფიქრდეთ ვისთან ვიჭერთ საქმეს. - ცხოვრება მშვენიერი ყოფილა არადა რამდენ რამეზე ვწუწუნებდი. - მომენატრა ჩემს ადამიანებთან შეხვედრა, რესტორანში წასვლა, სეირნობა, ცხოვრებით ტკბობა, ცაში ყურება, მზის ჩასვლის ყურება, ოკეანის ხმები, ფერები. - დავაფასე ეს ზემოთხსენებული მარტივი რაღაცეები, რასაც ვთქვათ ასე არ ვაფასებდი. არადა ადამიანური კომუნიკაცია უმნიშვნელოვანესი ყოფილა ხოლო ბუნებაში ყოფნა კი ფასდაუდებელი. საოცარ დროს გვიწევს ცხოვრება, ჩვენი ბებია-ბაბუები მეორე მსოფლიო ომის დროს ცხოვრობდნენ და ჩვენ პანდემია ვერ გადაგვიტანია. როგორი სუსტები გავხდით ადამიანები. წარმოიდგინეთ, ახლა რომ მე-20 საუკუნე იყოს, არ იყოს სოციალური ქსელები, ინტერნეტი, ტელევიზია, მედია. ძალიან ძლიერები იყვნენ ჩვენი წინაპრები, საოცარი გაჭირვების გარდა რომ ტყვიებზე ეძინათ და ჩვენ სახლში ვერ გავჩერებულვართ რომ როგორმე ეს პანდემია გადავაგოროთ. არ მინდა დეპრესიული პოსტი გამომივიდეს. ბევრი რაღაც კარგიც მოხდა. როგორც ზევით აღვნიშნე, ჩემს თავს ბევრ დროს ვუთმობ, ვკითხულობ წიგნებს, ვუსმენ მუსიკას. ვფიქრობ ხოლმე რამდენი რამე მასწავლა ამერიკულმა ცხოვრებამ. ჩემი აზრით მთავარი რამ რაც აქ ვისწავლე არის თავის გადარჩენა. უფრო გავძლიერდი. უფრო მამაცი გავხდი. უშიშარიც და ცხოვრების აღარ მეშინია. ამასობაში, 35 წლის გავხდი. 35!!! ეს რიცხვი არანაირად არ არის ახლო ჩემთან. ვერ აღვიქვავ. არ ვიცი როგორ და რანაირად გავხდი ამდენის. ყოველთვის მინდოდს 35 წლის აღნიშვნა განსაკუთრებულად მაგრამ ამ წლის გადამკიდე ვერაფერიც ვერ მოვახერხე. ყველაზე მოსაწყენი დაბადების დღე იყო 35 წლის განმავლობაში. ყველაფრის მიუხედავად მე მიყვარს ეს ცხოვრება. ღმერთის მადლობელი ვარ რომ მაქვს თავზე ჭერი, საჭმელი და მამა ჯანმრთელად მყავს. მინდა მალე მორჩეს ეს უბედურება და დავუბრუნდეთ ჩვეულ ცხოვრებას, უფრო მეტი ენერგიით, ძალებით და მიზნებით. მინდა მომეცეს შესაძლებლობა რომ ეს ცხოვრება მეტად დავაფასო. ბლოგსაც აღვადგენ. ჩემი ჩაითა და მუსიკით. ამ პოსტის საუნდრეკები: Cigarettes After Sex "K" Cigarettes After Sex "Apocalypse" Cigarettes After Sex "Sunsetz" თუ არ გსმენით ამ ჯგუფის და სიმღერების შესახებ, მოუსმინეთ. მე ხომ მუსიკაში კარგი გემოვნება მაქვს :)

...

შეიძლება ეს ბევრჯერ დამიწერია და მითქვამს მაგრამ კიდევ ერთხელ მინდა ვთქვა:

დააფასეთ ადამიანები სანამ ისინი თქვენს გვერდით არიან, გიყვარდეთ და პატივი ეცით მათ. ამაზე დიდი ბედნიერება ხომ არ არსებობს?! გიყვარდეთ მათთან გატარებული ყოველი წამი და წუთი, შეიგრძნეთ ყველაფერი, ისიამოვნეთ და ასე იცხოვრეთ. ცხოვრების ბოლოს ხომ მხოლოდ ასეთი მოგონებები გვახსოვს, ტკბილი და გემრიელი.

ცხოვრება ისედაც ხანმოკლეა, ძალიან ძალიან მალე გადის და რისთვის? ჩემს გამო ადამიანების უმეტესობა იღწვის რომ სახელი გაითქვას, ჰქონდეს ბევრი ფული და ბედნიერება ხშირად მეორე ადგილზეა. რა ჯანდაბად გინდათ ეგეთი ფული თუ ბედნიერები არ იქნებით? ბედნიერება ხომ საყვარელ ადამიანთან ყოფნააა. ეს უკანასკნელი კი მაღაზიაში არ იყიდება, არც სადმე შოპინგ ცენტრშია გამოტანილი. ის თავისით მოდის ისე რომ ჩვენ ხშირად ვერც კი ვამჩნევთ და როდესაც ვამჩნევთ მაშინ უკვე ძალიან გვიან არის...

ამიტომ ნუ იცხოვრებთ ასე.

გიყვარდეთ ადამიანები ვიდრე ისინი თქვენს გვერდით არიან. დაიჭირეთ და არ გაუშვათ რამეთუ როცა ეს ადამიანი/ადამიანები თქვენს გვერდით აღარ იქნებიან, თქვენ თავს ძალიან ცუდად იგრძნობთ და იცით რატომ? მოგენატრებათ და იმიტომ.

...

დიდი ხანია ძალიან ჩემს ფიქრებზე აღარ დამიწერია.
მაგრამ ეს იმას არ ნიშნავს რომ საერთოდ აღარ ვფიქრობ :)
რა თქმა უნდა არა :)

ამასობაში მარტიც მოვიდა, ანუ გაზაფხული. თუმცა ეს ყველაფერი ფორმალობაა, კალენდარში წერია, რომ წესით გაზაფხული იწყება და ამიტომ, თორემ პირიქით უფრო აცივდა. სიტყვა ”გაზაფხული” ყველასთვის რაღაც სიახლესთან ასოცირდება, უფრო მეტ მხიარულებასთან, სითბოსთან. ალბათ ჩემთანაც ასეა. ჩვენი ტვინები ასეა მოწყობილი, რომ ასეთი რაღაცეეები ძალიან გვიხარია. ზოგჯერ რა ცოტა ყოფნის ადამიანს :)

დრო ისევ და ისევ ძალიან სწრაფად გადის.
გული მწყდება რომ ბევრ რამეს ვერ ვასწრებ რომ გავაკეთო. საბოლოო ჯამში ყველაფერი კეთდება, თუმცა ეს შეგრძნება სულ დამყვება.

ბევრი რამის დაწერა მინდა. ამასაც ხომ დრო უნდა?!
წერას შესაბამისი ხასიათი სჭირდება ასევე შესაბამისი მუსიკით.

რამოდემინე დღის წინ ჩარლი ჩაპლინის გამონათქვამებს ვკითხულობდი და მას უთქვამს, რომ უფრო ადამიანურები გახდით ადამიანებო-ო. მინდა რომ ეს ასე იყოს. დღეს რასაც ვუყურებ ბევრი ძალიან გაცივდა, რობოტებივით არიან, უკან გადაიწია ადამიანურმა ურთიერთობებმა და სითბომ. წინა პლანზეა სამსახური, სამსახური და ისევ სამსახური, რობოტული! ნეტა ვის სჭირდება ასეთი სამსახური? არიან კატეგორია ადამიანებისა ვისაც ეს მოსწონს, შეუძლიან 24 საათი კვირაში 7 დღე და წელიწადში 365 დღე ბედნიერად იყვნენ სამსახურებში და იმუშაონ. მაგრამ ეს ხომ ნორმალური არ არის. მე ასეთი ადამიანები მთელი გულით მეცოდებიან იმიტომ, რომ ისინი ვერ სათანადოდ აცნობიერებენ რაოდენ მნიშვნელოვანია ადამიანები, ადამიანურობა, სიცილი, სილაღე, მეგობრობა, სიყვარული... ვერ ხვდებიან რომ დრო გადის და ხელში მხოლოდ ქაღალდის ფული რჩებათ, მშრალი და ცივი.

ამიტომაც თუ თქვენ თქვენი თავი ან თქვენი მეგობარი ამოიცანით ამ პოსტის კითხვისას, მხოლოდ ერთი რამ გააკეთეთ: შედით აბაზანაში, აღეთ ხელში კბილის ჯაგრისი და ტვინები გამოიხეხეთ!

ცხოვრებაში ხომ ამდენი ლამაზი რამ არის...
სითბოა
სილამაზეა
მეგობრობაა
სიმწვანეა
თავისუფლებაა
ჟანგბადია
გრძნობებია
სიყვარულია
etc.

სიყვარულია :)

Leaving my sweet home

არასდროს თქვათ არასდროს-ო ნათქვამია...

მაგრამ არასდროს არავინ თქვას, რომ რთულია მშობლიური ბინიდან წასვლა, არასდროს! და თუ ვინმე ასე ფიქრობს, უბრალოდ მე ასეთ ხალხთან ვერასროს მექნება საერთო.

ადამიანს თუ აქვს გულის ადგილას გული, თუ ტვინი ნორმალურად უფუნქციონირებს, ასეთ რამეს ყველა განიცდის, მიუხედავად იმისა, რომ 21-ე საუკუნეა და ტექნიკა განვითარდა, ეს იმას არ ნიშნავს რომ ყველა რობოტი გახდა.

პირველ რიგში კი მე- ადამიანი, რომელსაც ყველაფერი გულთან ახლოს მიჰქონდა და განიცდიდა...

როდესაც აღებ ბებიის უჯრას, ნახულობ იქ მის საყვარელ წიგნს სულ რომ თავთან ედო და შიგნით აღმოაჩენ წერილებს, რომლებსაც მე მიგზავნიდა ბავშვობაში, ჩემს სურათებს, ჩემს მისალოც ბარათებს, ჩემი უსაყვარლესი პაპის ძველ პასპორტს, მის შრომებს, წერილებს, ჩანაწერებს, დღიურებს და ფურცლებზე ასახულ ჩემს ბავშვობას, როდესაც ნახულობ ყველაზე ძვირფასი ადამიანის- დედის ნაქონ საათს, ბლოკნოტს, საყვარელ ჯაკეტს, სადაც ჯერ კიდევ მისი სუნია და იგრძნობა - აი ამ ყველაფრის და კიდევ მრავალი რამის შემდეგ, ვაცხადებ, რომ ჩემზე ასეთი რაღაცეები მოქმედებს და ალბათ მთელი ღამე არ დამეძინება.

მეამაყებოდა, მეამაყება და ვიამაყებ, რომ მყავდა ასეთი კარგი მერი ბებო, თინა ბებო, ჩემი ვახტანგი პაპ, ვიკი ბაბუ და ჩემი უსაყვარლესი დედა!!!

ყველას უყვარს თავისი ბებია-ბაბუები და მშობლები, მაგრამ ეს ადამიანები მართლა განსაკუთრებულები იყვნენ და მათ გახსენებაზე სულ ცრემლი მექნება გულში 27, 37, 47, 57, 67, 77, 87 თუ რამდენი წლისაც არ უნდა ვიყო!

...

დაფიქრდით და ისე აირჩიეთ თქვენი მომავალი...

ბევრჯერ მიფიქრია იმაზე თუ სწორი არის თუ არა ის გზა რომელიც არჩეული მაქვს. ბევრჯერ ამიწონ-დამიწონია ჩემი ნაბიჯები, მაგრამ ცხოვრება ყოველთვის რაღაც სიურპრიზებს მაინც გვიწყობს.

რაც უფრო ვიზრდები მით უფრო იზრდება პრობლემების რიცხვი, რომელიც დაუსრულებელია და ერთი დამთავრდება და სხვა იწყება და ასე...

დღესაც ის დღეა ჩემს ცხოვრებაზე რომ დავფიქრდი.

იმედია, რომ რაც მიზნად მაქვს ოდესმე ყველაფერი განხორციელდება და ზუსტად იმ გზას ავადგები რაც მე მინდა... შეცდომებიც დამიშვია მაგრამ არაუშავს, შეცდომებზე ხომ სწავლობენ...

ეს ყველაფერი კი იმიტომ დავწერე, რომ მეთქვა კიდევ ერთხელ: აკეთეთ ის რაც გინდათ, მოგწონთ და გსიამოვნებთ, იყავით იმ ადამიანებთან ვინც მოგწონთ და იმ სფეროში რომელიც თქვენთვის არის შესაფერისი... ეს ცხოვრება ისედაც ხომ ძალიან ხანმოკლეა.

Mixture

Last post on 11th of March? hmm, what a shame!!!

Many things happened during these period, something changed, many things remained unchanged.

My days look nearly the same- get up, go at work, come back and sleep. Only exceptions (not every time) are Saturday evenings+nights, when I try to have some fun. You know, while heavy workload we, people, need to have SOME fun, it's somehow necessary. That's why such Friday/Saturday nights are invented :-)

Friday and Saturday nights as term are quite famous and applicable in the whole world. In 21st century, when people do not really have time to enjoy and spend every evening with their friends, Friday/Saturday nights are the ones when people gather in ther favourite places for a coffee, some prefer a cup of tea and some of them even milk (like me sometimes). People meet their friends, have fun, which they have been waiting for the whole week, chat, laugh, sometimes even cry and just spend time with their favourite people.

In my case, there are no Friday nights since February 6, 2012 as I am working for the company where Saturday is an official working day and on Friday evening, when 99% of my friends are having fun, I am sleeping. So, I have my Saturday night.

Yesterday was an exception and instead of Saturday night, I had Saturday afternoon :-) Still, it was OK. My friends and I gathered on a lovely terrace overlooking the Old Tbilisi, with perfect views and tasty food, enjoyed soft Sun and fresh air, which sometimes is also very necessary.

As time passes and I am growing up and up, I do think that 24 hours a day are not enough, we still need couple of hours just for ourselves. Since, it is totally unchangeable, it will only remain as words...

Unfortunately, time passes very very very quickly, days are followed by nights, weeks, months run too fast, really do not have time to realize things, even no time to write a post on my blog, which was my favourite for years.

in fact, I wanted to write this post about Chanel Croisiere Show 2013 in Versailles and the post turned out to be totally different - full of moaning about lack of time, workload, etc.

My dear blog,

I promise to be back to you!!!

Yours sincerely,

Tiko

:-)

...

After many years I've understood that the most important things in life are not really things and it's so hard to achieve and then maintain them.
After many years I've understood that shit always happens in life, for some people it happens quite often, for the rest not so often, just occasionally, but still happens.
After many years of observing I know that friendship is very pure and precious thing, it cannot be bought anywhere and those people who have friends are really rich.
I know that the most important things in life are health, family and warm home- things that need to be appreciated.
I know that it's very important to have faith, everything is useless without it.
I know that life goes on, we have problems and they end, but then other ones start, but we should be strong to overcome all that. But I know that this is also very difficult.
I know what is to feel happiness and I am happy that I have felt it even for a second during my 26 years of existence on earth. Sometimes it's so difficult to feel that even 1 second of it.
I know that there are theories about life, how to live, how to behave, etc, etc but the most important thing is your own personality and your inside and not those rules, which are sometimes useless. We all know theories but it's also very difficult to put them in practice.
I know that there are many difficult things in life, but people overcome that, the ones who are strong ones, so I want to be one of them.
Yeah, life is very hard to go and my wish at this present moment is to have the strength to overcome problems that are unfortunately in my present life, to be calm and to feel that everything is OK and fine, finally!

Kinda review

ცოტა ხნის წინ წიგნის წერა დავიწყე, სახელწოდება ჯერ არ მომიფიქრებია ალბათ ცხოვრების ბოლოსკენ რომ მოვრჩები მერე შევუხამებ რამეს, სავარაუდოდ ერთქმევა ალბათ თინა, მისი ცხოვრება და საფრანგეთი :) ეს ხუმრობით, მაგრამ ყველა ხუმრობაში ხომ სიმართლეა! ამ მომენტისთვის შესავალი და 3 თავი დავწერე, მერე ალბათ რომ მოვრჩები ერთ ეგზემპლიარად დავბეჭდავ წიგნის სახით და პენსიაზე რომ გავალ საკითხავი მექნება. დიდი მადლობა ჩემს ბლოგს, რომ არა ეს უკანასკნელი ბევრი რამ აღარ მემახსოვრებოდა.

ჩემი ბოლო პოსტის შემდეგ ბევრი რამ მოხდა, ამიტომაც ვეცდები ყველაფერი მოკლედ გადმოვცე:

კიევის მერე ვიყავი პარიზში - ამას ცალკე პოსტებს მივუძღვნი და მიუხედავად იმისა, რომ პარიზში პირველად არ ჩავსულვარ, ეს სულ სხვა იყო: Paris with all its magnificence!!! თავისი მთელი სიდიადით! 5 ვარსკვლავიანი სასტუმროებით, ბევრი საქმიანი ვიზიტით, კაბარეებით, დღის იახტ ტურებით და ღამის კრუიზით სენაზე, ბევრი ღვინით, შამპანურით და ფრანგული სულით აღსავსე....ბევრი ოვაციით, შეძახილით და გრძნობითაც... შეხვედრებით, რომელთაგანაც ერთი მთელი ცხოვრება მემახსოვრება- თუნდაც იმით, რომ ეიფელის კოშკს რომ ავხედე იმ ღამეს თავი ყველაზე უბედური ადამიანი მეგონა მიუხედავად იმისა სად ვიდექი და მივხვდი რომ რაღაც გრძნობას ბევრი რამის შეცვა შეუძლია. მიყვარს მეტრო გრან ბულვარი, იქვე ბარი ო’ სალივანი, ის ფორთოხლის წვენიც კი, რომელიც ყველაზე გემრიელი მეჩვენებოდა... ის წვიმიანი პარიზი და ამავე დროს ულამაზესი, სუსხი მაგრამ რომ მცხელოდა, ასე თბილად მგონი არასდროს ვყოფილვარ იქ, გაგანია აგვისტოშიც კი. გონებაში ბევრი რამ მარად აღიბეჭდა, მისი სახე - სევდით აღსავსე რომ ვთქვი რამოდემინე დღეში თბილისში ვბრუნდებითქო და ის დიდი ცისფერი თვალები...

არასდროს მეგონა ასე თუ იქნებოდა და თან ეს ყველაფერი პარიზში, რომელსაც ჩემს მეორე სახლად ვთვლი. სასწაულად მენატრება იქაურობა, ის წვიმაც და ის ნაცრისფერი ცაც, სულ გადარბენა რომ არის აქეთ-იქით, ყველას რომ სადღაც ეჩქარება, ფრანგული შარმი, ღვინო და ყველი და ბევრი სხვა რამ, რაც მხოლოდ იქ არის- თუნდაც ის ბედნიერების გრძნობა რაც იქ ყოფნისას მეუფლება მხოლოდ! გაღიმებული სახე და დადებითი ემოციები...

პარიზის მერე იყო ისევ კიევი და მერე თბილისი...

მერე იყო ახალი სამსახური - იმდენი ვიძახე ფრანგებთან მინდა მუშაობათქო რომ მაინც ჩემი გავიტანე და ამჟამად ზუსტად ასეთ ადგილას ვმუშაობ.


და კიდევ ბევრი სხვა რამ მაქვს თავში უბრალოდ დრო არ მყოფნის რომ კიდევ უფრო მეტი რამ გავაკეთო...

Kiev :)

Salut a tous!

It is 05.05 am in the morning, I am in Kiev in the Boryspil International Airport of Ukraine.

Kiev is very nice city.

Yesterday I've visited many places in Kiev, St. Sophia cathedral,St.Michael Cathedral...kievo pecharskaia lavra, the residence of the president of Ukraine, walked along Kreshchatik- the main and famous avenue of Kyiv. Then we had a lunch in local restaurant "Spotykach", the design of which really impressed me, the rooms were all designed as if you were in Soviet times... The pictures on the walls, mostly black and white... Even the toilt was impressive :) there were the samovars, which were used in soviet times to drink tea and it was like the tradition in evenings to drink tea and just to talk and share ideas with family members and friends. Now it is already the past, which is stored in such kinds of restaurants and cafes. And we all remember it.

We were staying at Hotel "Dnipro" and Inspite of that we were veeeery veeeeeeery tired, we still managed to have a walk on Kreshchatik in the evening and at night, very nice illuminations, it seems that Kiev is developing step by step. The buildings of Kiev really impressed me, they ar all very nice -at least those that I have seen. This is the city that calls you back, the atmosphere is very warm and nice, everyone smiles at you if you say that you are from Georgia :) the nation loves Georgia :)mostly they recognise you on face: hey you are from Georgia, aren't you? Yes, I am :) and the answer from one boy was: yes I knew it, I feel you, you are so nice, and I said thank you, of course :) such things are very memorable. This was the extract from the dialogue in the lift of the Hotel :)) the same was in Mcdo, on Kreshchatik we were in in the evening... Hey, you are probably from Georgia :) Tbilisi, Tbilisii lalalala :)))

The Ukrainian men seem to be very romantic, they are going in the streets with flowers, meetings their sweethearts with smile and even with one rose in their hand :)

I will always remember this day, the warmth and attitude.

And again, inspite of the fact that it is -10 grade temperature and at night it is -12 and even more,and I was frozen and I am frozen, and it was snowing and it is snowing now, and in addition, my nose is completely out of coverage area of such kind of cold, my legs are also frozen and going in the streets like a mummy, my card of the room at the hotel was blocked 3 times and probably the receptionist boys thought that I was a stuoid girl and they smiled a lot, and I smiled a lot too, I wanna say once again that Kiev is beautiful, and will come back for sure in future not for one dsy, of course.

So, I'm not saying goodbye to Kiev, let's say see you soon!!!

A bientôt!



:)

Paris, I am coming again

2 days are left till the unforgettable trip to Paris :)

Gonna enjoy every moment and I am truly very happy that I am visiting this magnificent city for the third time :)

აი ასე უბრალოდ...

არ მიყვარს ცხვირიანი და ბოღმით სავსე ადამიანები, როდესაც თავიანთი საქმე არააა და ცხვირს ყოფენ... არ მესმის და ვერ ვგებულობ საიდან აქვს ამ ხალხს ამდენი ბოღმა, რატომ არიან გაბოროტებულები, რატომ უნდათ რომ სხვებს ზიანი მიაყენონ...

არ მიყვარს თვალთმაქცი ადამიანები, სახეში რომ გიღიმიან და ზურგს უკან საშინელებებს ამბობენ, ვისაც რაიმეს თავი აქვს უნდა ეყოს იმის ნებისყოფა რომ ადგეს და პირდაპირ თქვას სათქმელი და არა ზურგს უკან ენა იფხანოს...

არ მიყვარს მატყუარები.

არ მიყვარს შურიანები. სხვისი კარგი რომ შურთ და ყველაფერს ცდილობენ რომ რამე გააფუჭონ.

არ მიყვარს სიბინძურე, ამ შემთხვევაში სულიერ სიბინძურეს ვგულისხმობ. ბინძურ სულს არასდროს ეშველება... პირიქით, რაც დრო გადის უფრო მეტად ბინძურდება.

არ მინდა ასეთი ხალხის ატანა და დანახვა.

არ ვარ ასეთი ადამიანი და არასდროს გავხდები. ნათქვამია არასდროს თქვა ”არასდროს”-ო, მაგრამ ყველა შემიძლია დაგარწმუნოთ, რომ არასდროს ვიქნები ბოღმით სავსე, შურიანი, ცხვირიანი, თვალთმაქცი, მატყუარა და ბინძური სულის მქონე.

არ ვიქნები იმიტომ, რომ ასე არ გავუზრდივარ არც დედას, არც მამას, არც ბებიებს და არც ბაბუებს. მე გავიზარდე ნორმალურ ოჯახში და სადაც ეს ზემოთჩამოთვლილი ცნებები არ არსებობდა. მაგრამ ამ ცხოვრებაში ყველაფერი ხდება, ყველაფერს უნდა ელოდო, არავისგან აღარაფერი არ არის გასაკვირი, ისიც კი რთულია ადამიანს ენდო და შენი აზრი გაუზიარო.

მადლობას ვუხდი ღმერთს და ჩემს ოჯახს (რომლიდანაც მხოლოდ მამა დამრჩა) რომ ასეთი ვარ, რომ შემიძლია გავარჩიო კარგი და ცუდი, რომ განვასხვავო ადამიანები თავიანთი ქცევების მიხედვით, რომ მაქვს უნარი დავინახო სადააა სინათლე და სადაააა სიბნელე... მადლობა ჩემს მეორე პროფესიას, რაც ზუსტად ამის განსაზღვრაში მეხმარება.

ყველაფერს ვხედავ და ძალიან კარგად მესმის და მხოლოდ გული მწყდება, რომ ცხოვრებაში ადამიანები მხოლოდ იმისთვის, რომ სადღაც ქულები ჩაიწერონ და ზოგზოგიერთების წინაშე კარგად გამოჩნდნენ (ეს უკანასკნელნი კი მათნაირები არიან) ყოველგვარ ზღვარს გადადიან რაც ადამიანთა ურთიერთობაში შეიძლება იყოს და არსებობდეს. ეს მხოლოდ გულდასაწყვეტია და მეტი არაფერი... აი მე, მე კი უბრალოდ მეცოდებით რომ ამ ისედაც ხანმოკლე ცხოვრებაში დროს იმის ფიქრში ატარებთ თუ ვინ როგორ მოიშოროთ, გზიდან გადაააგდოთ, გალანძღოთ და უსამართლოდ განსაჯოთ... ან კი ვინ მოგცათ იმის უფლება რომ ხალხს სჯით? ვინ მოგანიჭათ? მგონი, რომ არც არავინ და მხოლოდ თქვენ საკუთარ ჭიას იხარებთ. ხოდა გაიხარეთ, აივსეთ ბოღმით და იცხოვრეთ ასე... თქვენთვისაა ეს ცუდი, თორემ მე ამით არც დავზარალდები და არც ავშენდები. მადლობა ღმერთს, რომ არიან ადამიანები ვინც კარგსაც ხედავენ...

და მადლობა ჩემს ნამდვილ მეგობრებს იმიტომ, რომ უბრალოდ ისინი ჩემს გვერდით არიან.

My favourite perfumes

Now I would like to list below some of my favouite perfumes of all time :)

These are:

Lancome- Magnifique



Emilio Pucci - Miss Pucci



Chanel - Coco Madmoiselle



Chanel - Chance



Bvlgari - Mon Jasmin Noir



and what's you favourite perfume?

:)

Healthy way of Life

I love walking.

Yesterday my colleague and I decided to go at work on foot and we started it today- very good starting of the day!!! It took nearly 30 minutes to walk from home till my work, we were not tired, enjoyed morning breeze, cool air and soft sun.

Now I feel like I am refreshed and on a good mood.

Highy recommmended :)

Make a playlist of your favourite songs, charge your ipod/iphone or whatever you have and go!

France 2011 and my voyage

მოკლედ მიმოხილვას გავაკეთებ იმის შესახებ თუ სად ვიყავი და რა ვნახე ამ ზაფხულს :)

21ში ღამე გავფრინდი და წავედი ჯერ მარსელში. მარსელი ძალიან ლამაზი ქალაქია, ნუ ისე არ გადავირიე როგორც ვთქვათ რივიერაზე ვგიჟდები, მაგრამ უნდა აღინიშნოს, რომ ლამაზია. მარსელში ვნახე ძველი პორტი, Notre Dame de la Garde, რომელიც მარსელში ყველაზე მაღალ ადგილას დგას და იქიდან იშლება ულამაზესი ხედები მთელ ქალაქზე და ზღვაზე. ასევე ავიღეთ ქალაქის პასს და ტური და უცებ მოგვატარა საყვარელმა კუკუშკამ მთელი მარსელი. საღამომდე დრო გვქონდა, ამიტომ დავიარეთ ქუჩები გემრიელად, რა თქმა უნდა ვეტაკე სტარბაქსს და ისეთ სხვა დაწესებულებებს, რაც ამ ბედკრულ ქვეყანაში არ მოიპოვება :) საღამოს მომაკითხა ჩემმა ნათესავმა და წავედით მონპელიეში. მარსელიდან მონპელიემდე არის 1 საათი და 40 წუთი მანქანით. ისეთი დაღლილი ვიყავი აღარაფრის თავი არ მქონდა (მთელი ღამის უძინარი და მარსელში ნაბოდიალები მთელი დღე), მაგრამ რომ ჩავედით ღამის მონპელიე მაინც დავათვალიერეთ. ძალიან საყვარელი ქალაქია, სტუდენტური და მხიარული და ხალისიანი.

28 ივლისს ჩემს დაბადების დღეზე დილას 7 ზე წავედით სენ ტროპეში.

სენ ტროპემ მოლოდინს გადააჭარბა. ნუ სურათებით ისედაც ვიცოდი რაც იყო დაახლოებით, მაგრამ ძალიან Chic ადგილია. სენ ტროპემდე არის სენ მაქსიმი, რაზეც უბრალოდ შევიშალეთ ჭკუიდან. რამოდემინე ფერის ზღვა, ქვიშა და სასწაული პლიაჟები...
სენ ტროპეში ვნახე ცნობილი ჟანდარმერია, ლუი დე ფიუნესის ფილმებიდან ალბათ ყველამ კარგად იცით. არის უამრავი ბარი, კაფე, რესტორანი, ყველა ცნობილი ბრენდი, შანელის, დიორის სახლები და მოკლედ სრული სიგიჟე. სენ ტროპესაც აქვს ულამაზესი პაწუკა პორტი, რომელიც ამ პერიოდში სავსეა მილიონერების იახტებით :) ქალაქში უამრავი ტურისტი იყო, მანქანების ბრენდებზე და საერთოდ დონეზე აღარ ვსაუბრობ და ვწერ, ისედაც მიხვდებით რა კატეგორიის ხალხი დადის იქ :) სენ ტროპეში არის ასევე უცნობილესი Nikki Beach. ვინც არ იცის რა არის ეს - გამოსავალია: www.google.com :)

სენ ტროპეს მერე წავედით კანში, მე განსაკუთრებით გამიხარდა კანში მეორედ წასვლა, ყველაfერი რომ მქონდა ნანახი და იქ გავიარე და გამოვიარე რაც მენატრებოდა და რაც შარშან ვერ მოვისიყვარულე ისე ძალიან. რა თქმა უნდა, კიდევ ერთხელ წამოვკოტრიალდი და გავიშხლართე წითელ ხალიჩაზე ფესტივალების სასახლის წინ, კიდევ ერთხელ შემოვხტი ჰაერში ბედნიერებისგან, გავიშოტე პლიაჟზე და ლა კრუაზეტი (La Croisette) კიდევ ერთხელ დავლაშქრე.

კანის შემდეგ წავედით ნიცაში და საღამოს ჩემს საყვარელ ადგილას აღვნიშნეთ ჩემი დაბადების დღე. ძალიან სიმბოლური იყო ის, რომ შარშან როდესაც ჩემს დაბადების დღეს ჩავედი ნიცაში საღამოს ზუსტად იმ რესტორანში, იმ ადგილას ვიჯექი სადაც წელს და თითონ ფაქტი, რომ ამ დღეს ისევ ნიცაში ვიყავი- ესეც სიმბოლურია. ალბათ ცოტა ადამიანი თუ ახერხებს ამას და მიხარია, რომ მე ის გავაკეთე რაც მინდოდა :) ნიცაზე ვგიჟდები! ულამაზესია!!! მიხარია, რომ ჩემი ცხოვრების რამოდემინე დღე ამ ქალაქში მაქვს გატარებული და წელს კიდევ ჩავედი. არავინ თქვას ბათუმი ჯობიაო ისაო და ესაო, ასეთ სისულელეეებზე ძალიან მეცინება და სამარცხვინოა უბრალოდ, როდესაც ამ ორი ქალაქის შედარება ხდება. ბათუმი არასდროს გახდება ნიცა და არც აჭარის სანაპირო გადაიქცევა რივიერად. და ვისაც ეს არ სჯერა, სურათებით დავასაბუთებ და ასევე სხვა ბევრი ფაქტითაც :):):)
ნიცაში სასტუმროში გავჩერდით იქვე Collin du Chateau-სთან უკან.
დილას უთენია წამოვხტი და ზღვაში თავით გავექანე, ხმელთაშუა ზღვა მაგარია რა, როგორი სუფთააა, როგორი წმინდა... გაურკვეველი წარმონაქმნები რომ არ დაცურავენ... :))
პლიაჟის მერე ავედით Hotel Le Meridien Nice-ში (http://www.lemeridiennice.com/), ტერასაზე, საიდანაც არის ალბათ ერთ-ერთი საუკეთესო ხედი ნიცაზე :) ტერასა მდებარეობს ამ 5 ვარსკვლავიანი სასტუმროს მე-10 სართულზე და ფანტასტიურია!!!

ნიცის მერე შემდეგი გაჩერება იყო მონაკო. რა თქმა უნდა, მონაკო!
ნუ მონაკო რომ უმდიდრესი სახელმწიფოა ესეც იცით ალბათ!!! :)
მიხარია, რომ მონაკოში მეორედ ვიყავი და ოკეანოგრაფიიის მუზეუმი, რომელიც შარშან ვერ ვნახე, წელს მოვინახულე და სრული დაშოკილი გამოვედი იქიდან!!! თუ მონაკოში წახვალთ აუცილებლად ნახეთ უდიდესი აკვარიუმი და მთელი მუზეუმი უნიკალურია! მუზეუმი მდებარეობს პრინცის სასახლესთან ახლოს და გადაჰყურებს ზღვას. ეს საიტია და დაათვალიერეთ http://www.oceano.mc/
მუზეუმის შესასვლელში იყო ის, რაც პრინც ალბერტს და პრინცესას ეცვა ქორწილში: Giorgio Armani-ის უსერიოზულესი კაბა, ლამის თვალები რომ გადმომივარდა ისეთი და დიადემა რაც პრინცესას ედგა თავზე. ასევე ის მანქანა, რაშიც იჯდნენ და უამრავი ფოტო, რომელიც ასახავდა ქორწილის და მიღებებს.

მონაკოს მერე წავედით ანტიბში და ჟუან ლე პანში (Antibes/Juan Les Pins), ვნახე მარი და მივუტანე სანატრელი აჯიკა :))))

ბოლოს ისევ მონპელიე..

31ში დილას მატარებლით წავედით ჩემს ქალაქში!!!
Paris-La plus belle ville du monde :)

პარიზით ძალიან ვისიამოვნე, ვიბოდიალე ძალიან ბევრი. ზაფხულის პარიზი მაინც სულ სხვააა!
მუზეუმებიდან მარტო ლუვრში შევედი თავიდან, რაღაცეების ნახმა მინდოდა რაც ადრე ვერ ვნახე და წელს ავინაზღაურე.
ისე გემრიელად მეძინა Jardin des Tuilleries-ში, რომ მასე გემრიელად ლოგინშიც არ მძინავს ხოლმე. ფეხით გავთელე შანზელიზე, ლამის ყოველ დღე იქ მივდიოდი და ვიჯექი და უბრალოდ ვაკვირდებოდი ხალხს, როგორი სხვანაირები არიან, როგორი სტილი აქვთ...
კიდევ ერთხელ ავედი ეიფელზე და სულ ბოლოდან დავიყვირე, რომ მე მიყვარს ეს ქალაქი და ეს ქვეყანა!!!
ულამაზესია პარიზი, არასდროს მომწყინდება იქ ჩასვლა და სეირნობა.
ვიყავი Shakespeare and Company-ში. ვერ წარმომიდგენია პარიზში ჩავიდე და იქ არ მივიდე და არ ვიყიდო წიგნები. ჩემი საყვარელი წიგნის მაღაზიაა, რომელსაც წიგნების გარდა დიდი ისტორია აქვს და ეს ყველაფერი რომ ვიცი მაგიტომაც მიყვარს.
კიდევ ერთხელ ვნახე ნოტრდამი, ვიყავი მონმარტრზე, ლუქსემბურგის ბაღებში, ინვალიდების სასახლესთან, ჩემს უსაყვარლეს ალექსანდრე მე-3ის ხიდზე, ორსეს სანაპიროზე, რივოლის ქუჩაზე, St.Honore-ზე, კონკორდთან, ლე მარეზე, სენ ჟერმენზე. გავუღიმე სორბონას და იქ სწავლა ალბათ აუხდენელ ოცნებად დამრჩება... ბევრი ვიარე სენ მიშელის მოედანზე და სულ ჰემინგუეი მახსენდებოდა თავის Moveable Feast-ით და უკვდავი ფრაზებით...
გალერი ლაფაიეტი და ყველა ცნობილი ბრენდი ისევ ერთად- ჩემი გულის გასახეთქაად :)
ბევრი სტარბაქსი, subway, კრეპი და კრუასანი. ბევრი ღვინო და ყველი, ბევრი აი ძააააააააააააააალიან ბევრი ბედნიერი წამი, წუთი, საათი, დღე და კვირა.
პარიზი ეს ის ქალაქია სადაც ცხოვრება მიხარია განსაკუთრებულად იმიტომ, რომ ყველაფერი ის არის თავმოყრილი რაზეც მთელი ცხოვრება ვგიჟდებოდი, ვაფასებდი, მომწონდა და მიყვარდა. ესაა ქალაქი, რომელსაც აქვს უნიკალური კულტურა და მიუხედავად იმისა, რომ ზოგიერთის აზრით ეიფელის კოშკი ჯართია, მე სულაც არ ვთვლი რომ ეს ჯართია, ესაა მონუმენტი, რომელიც ძალიან უხდება პარიზს და მისი ხიბლია და კიდევ ერთხელ დავწერ დიდი ერნესტ ჰემინგუეის უკვდავ სიტყვებს, რომელიც ჩემს ცხოვრებას მარად მიჰყვება:

If you are lucky enough to have lived in Paris as a young man, then wherever you go for the rest of your life it stays with you, for Paris is a moveable feast.

FRANCE :)

Gone to France

:)

Sweet summer days

თავსხმა წვიმააა გარეთ და ცოტა აგრილდა.
გრილი ნიავი შემოდის ფანჯრიდან და ფარდას აფრიალებს.
მიყვარს ზაფხულის წვიმა და მიწის სუნი... სველი მიწის სუნი, ასფალტისაც, ჰაერისაც.

***
დღეს კიკეთში ვიყავი და ძალიან ბედნიერი ვარ, რომ ვნახე ისეთი არაჩვეულებრივი სკოლა, როგორიც არის იაკობ გოგებაშვილის სასწავლებელი ან უბრალოდ კიკეთის სკოლა, როგორც ყველა მოიხსენიებს. მართლაც, რომ დიდი ბედნიერებააა მანდ სწავლა. ვინატრე, ნეტავ მეც პატარა ვიყო, აქ ვისწავლიდითქო :)

***

ჩემს წასვლამდე დარჩა 8 დღე (დღევანდელ დღეს აღარ ვთვლი), იმდენი რამ მაქვს მოსამზადებელი, საჩუქრები საყიდელი, ჩასალაგებელ-ჩასაბარგებელი და ა.შ.

***

მიყვარს ჩაი წელიწადის ნებისმიერ დროს, აი ამ დროს, ზაფხულში როდესაც წვიმს, გრილა - განსაკუთრებით. ყველაზე მაგარი სასმელია!!! განსაკუთრებით მიყვარს მწვანე ჩაი+ლიმონი, რომელიც ჯანმრთელობისთვის ძალიან სასარგებლოა და ისედაც მიყვარს.
მგონი ტრადიციად მექცა ბლოგის წერის დროს ჩაის დალევა :) ჰმ... საინტერესოა.
... და მიყვარს ჩემი ბლოგიც!

...

მალე მოვა 1 ივლისიც...
ყველაზე საშინელი დღე, რომელიც მთელი ცხოვრება მემახსოვრება.
არ მინდა არც შარშანდელი ივნისის გახსენება, არც იმ დღეეების...
დააფასეთ დედები, მამები, ბებიები, ბაბუები რამეთუ როდესაც ისინი ამ ქვეყანაზე აღარ იქნებიან ყველაზე მეტად მოგენატრებათ. უთხარით ბევრი თბილისი სიტყვა და ჩაეხუტეთ იმიტომ, რომ მერე ის სითბო გემახსოვრებათ, გადაუღეთ სურათები იმიტომ, რომ მერე სამახსოვროდ დაგრჩებათ... განსაკუთრებით კი დედას!
როცა ვკარგავთ მაშინ ვხვდებით სინამდვილეში მის ფასს!
რამდენი რამ მომაკლდა ამ ბოლო ერთი წლის განმავლობაში, რამდენი რჩევა, მზრუნველობა, როგორ მენატრება ბევრი რამ რაც დედასთანაა დაკავშირებული, როგორ მინდა რომ სახლში რომ მოვდივარ და კარებზე ზარს ვრეკავ კარს დედა მიღებდეს ჩვეული ღიმილით, მახვედრებდეს გემრიელ საჭმელს, მასწავლიდეს და უბრალოდ იყოს ჩემს გვერდით.

თებერვალში როდესაც iPhone ვიყიდე და ტელეფონის ნომრები შემყავდა (ავტომატურად ვერ გადმოვაკოპირე) ასო დ-ზე რომ ჩამოვედი, დავინახე სახელი ”დედა”, ტელეფონის ნომერს დავხედე და დაუფიქრებლად ჩავწერე ახალ ტელეფონშიც იმის ნიშნად, რომ მიუხედავად იმისა, რომ აგერ უკვე 1 წელია ის ჩემს გვერდით აღარ არის, მაინც ჩემთანააა...

A farewell from Gabriel Garcia Marquez

I would like to post a farewell from Gabriel Garcia Marquez
I do appreciate these words and always try to think about them.

If for an instant God were to forget that I am a rag doll and gifted me with a piece of life, possibly I wouldn't say all that I think, but rather I would think of all that I say.

I would value things, not for their worth but for what they mean. I would sleep little, dream more, understanding that for each minute we close our eyes we lose sixty seconds of light.

I would walk when others hold back, I would wake when others sleep.

I would listen when others talk, and how I would enjoy a good chocolate ice cream!

If God were to give me a piece of life, I would dress simply, throw myself face first into the sun, baring not only my body but also my soul.

My God, if I had a heart, I would write my hate on ice, and wait for the sun to show.

Over the stars I would paint with a Van Gogh dream a Benedetti poem, and a Serrat song would be the serenade I'd offer to the moon. With my tears I would water roses, to feel the pain of their thorns, and the red kiss of their petals...

My God, if I had a piece of life... I wouldn't let a single day pass without telling the people I love that I love them. I would convince each woman and each man that they are my favorites, and I would live in love with love.

I would show men how very wrong they are to think that they cease to be in love when they grow old, not knowing that they grow old when they cease to be in love!

To a child I shall give wings, but I shall let him learn to fly on his own.

I would teach the old that death does not come with old age, but with forgetting. So much have I learned from you, oh men...

I have learned that everyone wants to live on the peak of the mountain, without knowing that real happiness is in how it is scaled.

I have learned that when a newborn child squeezes for the first time with his tiny fist his father's finger, he has him trapped forever.

I have learned that a man has the right to look down on another only when he has to help the other get to his feet.

From you I have learned so many things, but in truth they won't be of much use, for when I keep them within this suitcase, unhappily shall I be dying.

Spring mood

This is what I was wearing today :)))- just a cropped one.

Jeans: PARIS by Zadig & Voltaire
Flats: Do not exactly remember the name of that shop in Nice,FR.

I love the colour of these flats.

I love spring in Tbilisi :)


C'est une partie des vêtements que Je portais aujourd'hui - recadrée.

Jeans: PARIS par Zadig & Voltaire
Chaussures: J'ai oublié le nom de cette boutique en Nice, FR.

J'aime le couleur des chaussures.

J'aime le printemps en Tbilissi :)

Baby Mate

This post is dedicated to Mate.

Those, who don't know him, I should say that you have lost many things. Mate Chkhikvadze is the first son of Nino and Vano, and he is already 9 months old :)
I am her godmother and I am proud of it.
Yesterday, when my friends and I visited baby Mate, I was told that he listens to Tom Waits and to Beatles, loves Eva Cassidy and good music. One more plus :)
And when Mate suddenly started playing with my key chain - Eiffel Tower- I was amazed and happy. He already has A TASTE!!!

Mate was born in July, when the Sun was shining brightly and the weather was fine.

I will never forget when I first saw him in Chachava Clinic.

and finally, ladies and Gentlemen,
Please have a look at Mate Chkhikvadze!!!